Komentarz do wpisu: Sportowiec roku 2016. ..., repres1
Kiedyś dzieci bawiły się w Gadochę, Latę, Czterech pancernych i psa oraz Pana Wołodyjowskiego. Dziś bawią się w Lewandowskiego, Ronaldo, Gwiezdne wojny i Wiedźmina.
W starożytnym Rzymie podobną pozycję mieli gladiatorzy i woźnice rydwanów (były 4 "kluby sportowe", a ich zwolennicy okładali się po gębach jak dzisiejsi kibole).
Oczywiście, dorabia się do tego jakąś ideologię, ale... z czasem człowiek dorośleje.
No bo jakie praktyczne znaczenie ma fakt, że skórzany balon spadnie 2 cm przed białą linią czy 2 cm za białą linią? Krowy dadzą więcej mleka czy komputery, z tego powodu, zaczną być szybsze?
"Sportowiec Roku", "Oscar", "Miss World" to też tylko zabawy. Nawet Nagroda Nobla jest tylko zabawą. To wszystko z nutką zaspokojenia instynktu plemiennego ("Nasze plemię jest lepsze od innych plemion").
"Sport zastępuje wojnę" - coś w tym jest. Jeśli takie "zastępstwo" jest człowiekowi potrzebne (a nadal jest), niech sobie plemiona urządzają różne zabawy. Te zabawy bywają bardziej czy mniej uczciwe (pieniądze, doping chemiczny), ale jakoś udaje się je trzymać w pewnych regułach.
"Katar wicemistrzem świata w piłce ręcznej" - to zbulwersowało. Czy powinno bulwersować? Już dawno przyzwyczailiśmy się, że warszawską(!) Legię reprezentują ludzie z Konina, Suwałk, Świętochłowic, a od stosunkowo niedawna z Dakaru, Sarajewa czy Helsinek. Nie przeszkadza to warszawiakom. Jakoś "przełknęliśmy" urodzonego daleko od Polski Olisadebe, który w żaden sposób nie zagroził polskości polskiej piłki. Plemienne "transfery" były, są i będą, bo taka jest natura człowieka - istoty przemieszczającej się i otwartej na nowości.
"Sportowiec Roku" to też pewna plemienność: i w całości (Polska), i w podplemionach (piłkarze, siatkarze, lekkoatleci, żużlowcy,...), które to podplemiona potrafią się wspólnie bawić i pięknie różnić (zarobkami, popularnością "codzienną", rodzajem wysiłku), ale jednocześnie być razem.
Lata kibicowania (Polsce, swojemu klubowi) oduczyły mnie nienawiści. Nawet nienawiści do nienawidzących (czyli do stadionowych bandytów). Lata różnego rodzaju rankingów nauczyły mnie, że w sporcie liczy się tylko ta jedna chwila radości. Porażki? Bez nich zwycięstwo nie daje prawdziwej radości.
"Sportowiec Roku" - miło powspominać miłe chwile. Miło powspominać okrzyki radości.
Czasem oglądam stare mecze siatkarskie, w których wysoko przegrywaliśmy, ale jednak wygraliśmy. Łapię się na tym, że wciąż się denerwuję "czy aby na pewno to wygramy?". Wiem - to bez logicznego sensu, ale przecież cały sport jest bez logicznego sensu. Sens jest tylko w przeżywanych emocjach i to pod bardzo ważnym warunkiem: gdy człowiek staje się na tyle dojrzały, że potrafi sobie radzić z emocjami negatywnymi i brać ze sportu tylko(!) te pozytywne emocje.
Bawmy się sportem, bawmy się rankingami, nawet tymi mało "logicznymi" i bierzmy z tego to, co pozwala fajniej żyć. Bierzmy z tego radość. Z czasem nawet gratulacje dla zwycięskiego, cieszącego się przeciwnika mogą przynosić dobre emocje. Nie wierzycie?