Γιάννης Καλαβριανός: Το γράμμα στον παλαιότερο εαυτό του
Γιάννη μου, δεν με γνωρίζεις. Είμαι μια εκδοχή του εαυτού σου που δεν φαντάζεσαι αυτή τη στιγμή πως θα μπορούσε να υπάρχει. Και αυτό γιατί έμεινες ίδιος. Δεν έχω σχέση δηλαδή με τον άνθρωπο που πιθανόν να γινόσουν, αν όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν.
Επειδή όμως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο είναι να πραγματοποιηθούν οι ευχές του, να ξέρεις πως η μία που είχες, τη στιγμή της φωτογραφίας, πραγματοποιήθηκε. Τότε που πίστευες πως το μοναδικό πράγμα που θα σε ικανοποιούσε είναι να περάσεις στην Ιατρική, που διάβαζες για αυτό όλη την ημέρα, που είχες πλαστικοποιήσει τις σελίδες τις Βιολογίας για να διαβάζεις και στο ντους, τελικά έγινε. Πέρασες. Πέρασες στην Ιατρική, και μάλιστα δύο φορές, πρώτα στα Γιάννενα και μετά στη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν μπορούσες να πάρεις μεταγραφή. Και γνώρισες υπέροχα μυαλά και φίλους που θα τους έβαλες στην καρδιά σου.
Και έπειτα από μια σύμπτωση, θα πας σε ένα θεατρικό εργαστήρι και θα γνωρίσεις δασκάλους που θα σταθούν κι αυτοί δίπλα στους άλλους φίλους σου. Και μετά θα κάνεις αγροτικό και θα ξεκινήσεις ειδικότητα και θα ξαναδώσεις Πανελλήνιες και θα ξαναπεράσεις στο Τμήμα Θεάτρου. Για να ξαναβρείς ανθρώπους της καρδιάς. Με άλλα υπέροχα μυαλά. Σε έναν κόσμο που στην αρχή θα σου μοιάζει ξένος. Και που θα κρατηθείς για χρόνια με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω αν θα χρειαστεί να τρέξεις. Αλλά δεν χρειάστηκε.
Και θα περνάει ο καιρός. Κι εσύ θα θες μόνο να χαίρεσαι. Και θα χάνονται ευκαιρίες και προτάσεις. Και θα συνειδητοποιήσεις μία ημέρα πως θα έχεις δουλέψει για δέκα συνεχόμενα χρόνια χωρίς διακοπή. Δέκα χρόνια και καμία δοσμένη αλλού. Και θα βρεθούν άνθρωποι που θα νιώσουν και άνθρωποι που θα κερδίσουν, θα ερωτευθείς, θα τρελαθείς, θα πιεις και θα φας πολύ, θα ξεφτιλιστείς σε ακριτικά μπαρ, θα ταξιδέψεις, θα έχεις πάντα τους ανθρώπους της καρδιάς, θα γράφεις συνεχόμενα και θα χρειάζεται να αποδεικνύεις πως εσύ τα έγραψες. Και θα εξεγείρεσαι. Α, ρε Γιάννη…
Χωρίς να θέλω να σε κανακέψω, υπήρξες πραγματικά εντάξει. Γιατί σε έφτιαξαν εντάξει άνθρωποι. Γονείς και δάσκαλοι και φίλοι και έρωτες. Μην ανησυχείς λοιπόν. Κάνε όποιο όνειρο θες. Και μετά βάλε στη θέση του κάποιο άλλο. Κρίμα που δεν γνωριστήκαμε νωρίτερα για να σου πω πως η ζωή είναι, ευτυχώς, πολύ μεγάλη για να χωρέσει μόνο ένα μας όνειρο. Και πολύ μικρή για να την αφήνουμε να περνάει. Συνέχισε λοιπόν, να κάνεις ό,τι θες. Κι εγώ θα είμαι δίπλα σου. Μαζί με όλους τους ανθρώπους της καρδιάς σου.
Ο Γιάννης Καλαβριανός είναι σκηνοθέτης. Απόψε κάνει πρεμιέρα το νέο έργο του «Η Χρονιά Χωρίς Καλοκαίρι», στο Ολύμπια – Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Μαρία Κάλλας, με κύκλο 11 παραστάσεων.