Παιδοψυχολόγος

Μια σημαντική προσθήκη στο επιτελείο του Αλέξη Καραμήτρου έγινε προσφάτως, όπως διάβασα σε σχετικό δημοσίευμα. Πρόκειται για την κυρία Θεώνη Κουφονικολάκου, η οποία καταλαμβάνει τη νευραλγική, κατά το δημοσίευμα, θέση της υπεύθυνης των δημοσίων σχέσεων του ινστιτούτου. Βασικό προσόν της κ. Κουφονικολάκου, όπως καταλαβαίνω από αυτά που διαβάζω, είναι «η σημαντική διαδρομή της στον χώρο των δικαιωμάτων του παιδιού». Διετέλεσε μάλιστα βοηθός Συνήγορος του Πολίτη με αρμοδιότητα τα δικαιώματα του παιδιού και, κατά τη θητεία της, διαβάζουμε ότι «εστίασε ιδιαίτερα στην προώθηση της συμμετοχής των παιδιών σε διαδικασίες που επηρεάζουν τη ζωή τους, στην ανάδειξη της φωνής τους». Δεν αμφιβάλλω ότι η κ. Κουφονικολάκου είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τη θέση, δεδομένου ότι το rebranding έχει πια εκφυλιστεί σε παιδιαρίσματα…

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο πρώην πρωθυπουργός είπε ότι κακώς δεν έκλεισε ο ίδιος και η κυβέρνησή του τις τράπεζες, μετά τη νίκη τους στις εκλογές, αντί να υφίστανται τους εκβιασμούς των Ευρωπαίων. Με απλά λόγια, ο Αλέξης τράβηξε μια κλωτσιά ξεγυρισμένη, που λέμε, στο οικοδόμημα που προσπαθούσε να στήσει από το 2015 μέχρι σήμερα και το γκρέμισε. Δεν έχασε η Βενετιά βελόνι, θα μου πείτε. Συμφωνώ, το οικοδόμημα ήταν τερατούργημα.

Ομως, έτσι δικαιώνει τους επικριτές του και από τις δύο πλευρές μάλιστα. Επιβεβαιώνονται όσοι υποστήριζαν ότι δεν έχει αλλάξει και παραμένει αυτό που ήταν· επιβεβαιώνονται όμως και οι άλλοι, οι εξ αριστερών, εκείνοι που τον κατηγορούσαν περίπου για προδοσία της επανάστασης. Παραδέχεται, εμμέσως, ότι όλοι αυτοί είχαν δίκιο: και η Ζωή είχε δίκιο και ο Γιάνης με το ένα νι, ακόμη και ο Αλί Λαφαζανί. Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι ήταν εκείνο που τον έκανε να προσφέρει απλόχερα στους αντιπάλους του τη δικαίωση της κριτικής τους εις βάρος του. Μάλλον η απελπισία. Το rebranding απέτυχε από το πρώτο βήμα κιόλας. Ο ρόλος ήταν μεγαλύτερος για τα μέτρα του – πόσο ακόμη να αντέξει υποδυόμενος κάτι ψεύτικο, που δεν το μπορεί; Γύρισε πίσω λοιπόν στον δικό του κόσμο, εκεί που νιώθει άνετα, στον ριζοσπαστισμό και στο καφριλίκι.

Η επόμενη πρόσληψη στο επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού συνιστώ να είναι μία παιδοψυχολόγος. Είναι απαραίτητη…

ΙΝΔΑΛΜΑ!

Από τους διαλόγους των δικογραφιών για τον ΟΠΕΚΕΠΕ που έχουν δημοσιευτεί, δεν χωρεί αμφιβολία, κατά την κρίση μου, ότι ο σταρ της παράστασης είναι ο τότε διοικητής του οργανισμού, ο Δημήτρης Μελάς. Το ύφος του λόγου του κ. Μελά είναι υπόδειγμα προς μελέτη, για συγγραφείς σεναρίων και θεατρικών. Παρατηρήστε το «’ντάξει», που το παρεμβάλλει ανά πέντε λέξεις, προσέξτε επίσης τη βαθιά γνώση των υποθέσεων (ρουσφετιών) που χειρίζεται, ακόμη και στις λεπτομέρειές τους. Κυρίως όμως, είναι η προθυμία του να εξυπηρετήσει και η κατανόηση που δείχνει προς τον αιτούντα. Ειδικά στον διάλογο με τον Κώστα Σκρέκα, που δημοσίευσε χθες τούτη η εφημερίδα, ο κ. Μελάς είναι ανυπέρβλητος! Συμπερασματικά, με την πείρα δεκαετιών στην παρατήρηση και τη μελέτη των νέων ταλέντων στον δημόσιο βίο, τολμώ να πω ότι ο κ. Δημήτρης Μελάς είναι πιο ίνδαλμα και από αυτόν τον Ζαφείρη Μελά…

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ

Μένουμε στους διαλόγους, γιατί ένα από τα θύματά τους είναι η Κατερίνα Παπακώστα, η οποία εκλέγεται με τη ΝΔ στα Τρίκαλα. Θυμίζω ότι στο παρελθόν υπήρξε κάποια άλλη Κατερίνα Παπακώστα, η οποία εκλεγόταν με τη ΝΔ στη Β’ Αθηνών. Και εκείνης η σταδιοδρομία είχε κακή κατάληξη, αν και διήρκεσε περισσότερο. Ηταν μία από τους πολλούς Νεοκαραμανλικούς, που προσέτρεξαν να στηρίξουν τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, μέσω των ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου. Μετά την πτώση τους, η τύχη της στην πολιτική αγνοείται. Συνεπώς, θα συνιστούσα στη ΝΔ, όχι άλλες Κατερίνες Παπακώστα. Ας αποφύγουν αυτό το όνομα για καμιά δεκαετία. Τις δε Κατερίνες, που φέρουν το επώνυμο Παπακώστα και φιλοδοξούν να πολιτευτούν με τη ΝΔ, συμβουλεύω να κοιτάξουν αλλού. Είναι προφανές ότι το όνομα αυτό δεν ευδοκιμεί στη ΝΔ…