Το σταυροδρόμι
Mετά και τις νέες καταιγιστικές αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται θεωρητικά μπροστά σε ένα δίλημμα. «Θεωρητικά», γιατί στην πραγματικότητα αυτό το δίλημμα μπορεί να βρίσκεται μόνο στο μυαλό του δημοσιογράφου και ο Πρωθυπουργός να μη βασανίζεται από τέτοιου είδους προβληματισμούς. Με επίγνωση λοιπόν του αυθαίρετου χαρακτήρα που μοιραία έχουν αυτά τα σχήματα, ισχυρίζομαι ότι οι δρόμοι είναι ούτε λιγότεροι ούτε περισσότεροι από δύο.
Ο ένας θα μπορούσε να ονομαστεί «business as usual». O Πρωθυπουργός πιέζεται βέβαια από τις νέες δικογραφίες, ποντάρει όμως στο γεγονός ότι για την κοινή γνώμη οι αποκαλύψεις που περιλαμβάνονται σ’ αυτές δεν αποτελούν ακριβώς έκπληξη: το ρουσφέτι, η διαφθορά και η κατασπατάληση πόρων αποτελούν χρόνιες παθογένειες και απλώς έτυχε η βόμβα να σκάσει στη βάρδια του. Είναι αλήθεια ότι εξελέγη για να κλείσει αυτές τις πληγές, τι τα θες όμως, μια η Covid, μια οι πόλεμοι και οι ενεργειακές κρίσεις, ένας άνθρωπος είναι, τι να πρωτοπρολάβει. Κατακεραυνώνει λοιπόν την ανθρώπινη απληστία, αλλάζει όσα στελέχη έχουν προκαλέσει και βγαίνει στην αντεπίθεση, υποστηρίζοντας ότι οι αντίπαλοί του είναι χειρότεροι, ότι η κατάσταση έχει βελτιωθεί πολύ στα επτά σχεδόν χρόνια που ασκεί την εξουσία και ότι χρειάζεται άλλη μια τετραετία για να ολοκληρώσει τη δουλειά.
Αργά Ή γρήγορα προκηρύσσει και πρόωρες εκλογές, με το αμείλικτο ερώτημα «σταθερότητα με μένα τον μετανοημένο αμαρτωλό ή χάος με την κατακερματισμένη και ανυπόληπτη αντιπολίτευση». Χάνει βέβαια την αυτοδυναμία, ελπίζει όμως ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα διατηρήσει την εξουσία, μέχρι να ανοίξει μια θέση στην Ευρώπη και να αποδράσει.
Ο δεύτερος δρόμος θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «ρήξη». O Mητσοτάκης αποφασίζει ότι η ημερομηνία-κλειδί δεν είναι η 7η Ιουλίου του 2019, οπότε πρωτοεξελέγη πρωθυπουργός νικώντας τον λαϊκισμό, αλλά η 11η Ιανουαρίου του 2016, οπότε εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας νικώντας τον παλαιοκομματισμό. Συνειδητοποιεί ότι τα χρόνια πέρασαν χωρίς να ολοκληρώσει στην πραγματικότητα ούτε μια μεταρρύθμιση για την οποία να μείνει στην ιστορία. Φταίει ασφαλώς το κόμμα του, που είναι αγκυλωμένο σε νοοτροπίες και πρακτικές του παρελθόντος, φταίει όμως κι ο ίδιος, που δεν θέλησε ή δεν τόλμησε να πατήσει πόδι.
Αντί να κάνει εκλογές λοιπόν με εκβιαστικούς όρους, ομολογεί την αποτυχία του, αναλαμβάνει την ευθύνη για όλα τα σκάνδαλα που βαραίνουν την κυβέρνησή του και ζητάει από τους πολίτες να του δώσουν μια τελευταία ευκαιρία, έστω κι αν δεν την αξίζει. Απαλλάσσεται οριστικά από τους ανίκανους και τους διεφθαρμένους (και είναι πολλοί), βάζει μπροστά τους νέους και άφθαρτους (κι επειδή δεν βρίσκει στο κόμμα του απευθύνεται σε άλλους χώρους) και παίζει το τελευταίο του χαρτί.
Ο πρώτος δρόμος είναι σπαρμένος με αλαζονεία. Ο δεύτερος προϋποθέτει ταπεινοφροσύνη. Μπορεί ο Πρωθυπουργός να κάνει την έκπληξη;