Μαρινέλλα: Η φωνή που «έντυσε» μία αυτοκρατορία!
Θεσσαλονίκη, δεκαετία ’80… Μία άλλη εποχή για την καρδιά του βορρά. Μία άλλη Ελλάδα που αποτυπωνόταν στους ρυθμούς και κυρίως στη βραδινή ζωή της πόλης.
Η εποχή που όλα είχαν περισσότερο χρώμα. Εναν ρομαντισμό που ανάβλυζε μέσα από τους ανθρώπους της πόλης. Τις μέρες που… έντυναν οι ρυθμοί της Θεσσαλονίκης και τις νύχτες που για αρκετά χρόνια «έντυναν» δύο σημεία αναφοράς. Ο αυτοκράτορας Αρης και η φωνή της Μαρινέλλας.
Δύο διαφορετικοί κόσμοι που ενώθηκαν μέσα από αυτόν τον ρομαντισμό – μεταξύ άλλων – της εποχής. Οι επιτυχίες του πάλαι ποτέ αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ ήταν η αφορμή. Τα επινίκια ήταν το σημείο όπου μία ομάδα-θρύλος έσμιγε με την απόλυτη σταρ του ελληνικού τραγουδιού.
Το «Ακρόαμα» ήταν ένα από τα σημεία κατατεθέν της βραδινής ζωής της πόλης. Αρχικά στην Αρετσού της Καλαμαριάς και μετέπειτα στην Αγία Δημητρίου.
Και όταν η Μαρινέλλα τραγουδούσε, όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν εκεί. Οπως όταν σταματούσαν όλα για τις ευρωπαϊκές βραδιές του Αρη. Και η Μαρινέλλα πριν εμφανιστεί δεν αναλωνόταν σε πρόβες. Πρώτα έδινε το «παρών» στο Παλέ και μετά στην πίστα. Δεν γινόταν να μη δει τον αγαπημένο της Αρη.
Η παρουσία της, όμως, δεν περιοριζόταν απλώς στην παρακολούθηση των αγώνων. Ηταν ενεργό κομμάτι των εορτασμών, με τη Θεσσαλονίκη να πλημμυρίζει χαρά και ενθουσιασμό ύστερα από κάθε σημαντική επιτυχία της ομάδας.
Ο δεσμός της Μαρινέλλας με την οικογένεια του Γιάννη Ιωαννίδη ήταν ουσιαστικός και βαθιά ανθρώπινος. Στον επικήδειο του «Ξανθού», η κόρη του επέλεξε στίχους από τη Μαρινέλλα.
«Καμιά φορά λέω να αλλάξω ουρανό, μα δεν υπάρχουν δρόμοι» προσδίδοντας ιδιαίτερη συγκίνηση στο «αντίο» προς τον πατέρα της και αρχιτέκτονα της αυτοκρατορίας του Αρη.
Η Μαρινέλλα ήταν εκείνη που είχε συνθέσει τη θρυλική διασκευή, «με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τ’ άλλα παιδιά…». Πήρε το αριστούργημα των Χρήστου Νικολόπουλου και Λευτέρη Παπαδόπουλου, για να διαμορφώσει μία άλλη εκτέλεση που τραγουδιέται ακόμα και σήμερα.
Ηταν η σταρ που έμπαινε στα αεροπλάνα και ακολουθούσε τον Αρη σε πολλά ευρωπαϊκά ταξίδια. Στην Ολλανδία, στη Γάνδη, στην Ισπανία… Ηταν… δηλωμένη Αρης. Δεν τον έκρυβε.
Και σε καμία περίπτωση δεν το εκμεταλλεύτηκε. Αλλωστε ήδη η Μαρινέλλα ήταν θρύλος του ελληνικού τραγουδιού. Και όταν αυτός ο θρύλος συναντήθηκε με τους θρύλους των παρκέ, τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και άλλους, δημιουργήθηκε απροσδόκητα ένας δεσμός που κρατήθηκε ζωντανός στο πέρασμα των δεκαετιών.
Κάποτε τραγουδούσε «τι κι αν περάσαν χρόνια, είμαστε πάλι μαζί, το όνειρο το χαμένο μας ξαναζεί»… Ισως να το πει και τώρα που θα «συναντηθεί» ξανά με τον «Ξανθό», τον πολύ καλό φίλο της και να θυμηθούν τα παλιά. Το «Ακρόαμα», τη Γάνδη, την αυτοκρατορία. Αυτός να βγάλει τα τσιγάρα του και αυτή να σιγοψιθυρίζει τα τραγούδια που «έντυσαν» μία αυτοκρατορία…
«Υπήρξε μια καλή ψυχή»
Ο Μιχάλης Ρωμανίδης, βασικό στέλεχος της μεγάλης ομάδας του Αρη, την οποία έζησε από νεαρή ηλικία μέχρι τη στιγμή που μπήκε δίπλα του η ταμπέλα του έμπειρου, είχε τη δική του σχέση με τη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού και μιλώντας στα «ΝΕΑ» αναφέρθηκε στις μνήμες που ξύπνησαν στο άκουσμα της απώλειάς της.
«Ηταν μια δυσάρεστη είδηση για όλους μας και ειδικά για όσους τη γνωρίζαμε, είχαμε σταθεί δίπλα της και τη ζήσαμε. Τη γνώρισα όταν ήμουν πολύ μικρός, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα…
Μιλάμε για ένα τεράστιο όνομα, μια σπουδαία καλλιτέχνιδα, αλλά και έναν πολύ καλό άνθρωπο. Δεν ήταν μόνο αυτό που έβλεπε ο κόσμος. Ηταν μία καλή ψυχή. Την είχα δει και μετέπειτα στην Αθήνα όταν είχαμε συναντηθεί και είπαμε αρκετά».
Εκείνη η ομάδα είχε καθηλώσει ουκ ολίγες φορές την Ελλάδα και γνώριζε την αποθέωση όπου πήγαινε. Ακόμα και αυτοί, όμως, υποκλίνονταν μπροστά στη Μαρινέλλα. «Ηταν ωραίο όταν έβλεπες μία τόσο σπουδαία καλλιτέχνιδα να είναι κοντά στην ομάδα.
Να μας αφιερώνει τραγούδια. Να τραγουδάει για τον Αρη, να τη βλέπεις στο γήπεδο σε Ελλάδα και εξωτερικό. Πώς να μη χαίρεσαι όταν τη βλέπεις δίπλα σου;
Εχει βάλει και η Μαρινέλλα το λιθαράκι της… Εβαλε τη φωνή της, ώστε να μείνει αξέχαστη αυτή η ομάδα πέρα από όσα πετύχαμε μέσα στο παρκέ εκείνα τα χρόνια», ήταν τα λόγια του Ρωμανίδη.