Με την πλάτη στον τοίχο
Κάνοντας ένα ζάπινγκ χθες στις πρωινές εκπομπές, η εικόνα ήταν αποκαλυπτική. Οι «κυβερνητικές ντουντούκες» ωρύονταν στα τηλεοπτικά παράθυρα, επιστρατεύοντας θεωρίες συνωμοσίας για τη δίκη των Τεμπών, θέμα στο οποίο επιμένουν, ενισχύοντας την υποψία ότι η αποτυχία ήταν προσχεδιασμένη. Η γραμμή άμυνας για το φιάσκο είναι, εξάλλου, κεντρικά σχεδιασμένη. Φταίνε οι δικαστές, το κοινό που δήθεν κατέβαζε τους διακόπτες του ρεύματος κάνοντας δολιοφθορές, οι δικηγόροι, όλοι εκτός από αυτούς που ξόδεψαν 1,5 εκατομμύριο ευρώ για μια αίθουσα της πλάκας.
Οταν άλλα ευρωπαϊκά κράτη καλούνται να διαχειριστούν ιστορικές «γίγα-δίκες», προνοούν και χτίζουν τις κατάλληλες υποδομές. Στην Ιταλία, για τη δίκη της μαφίας Ντραγκέτα (με 330 κατηγορούμενους) το κράτος κατασκεύασε μια υπερσύγχρονη αίθουσα 3.300 τ.μ. στη Λαμέτζια Τέρμε, μια πόλη με τον μισό πληθυσμό από τη Λάρισα. Στη Γαλλία, για τη δίκη του Μπατακλάν, δημιουργήθηκε ειδική αίθουσα 550 θέσεων στο Δικαστικό Μέγαρο του Παρισιού. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση στοίβαξε τον κόσμο για να δημιουργηθεί χάος και ισχυρίζεται ότι κάποιοι «άλλοι» δεν θέλουν να γίνει η δίκη.
Γιατί, όμως, επιλέγουν αυτή τη στάση; Η απάντηση είναι απλή. Η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον με την πλάτη στον τοίχο. Τα τελικά στοιχεία της Eurostat για το 2025 λένε ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε αγοραστική δύναμη κατρακύλησε στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου κι η Ελλάδα βρέθηκε στον πάτο μαζί με τη Βουλγαρία. Η χώρα φιγουράρει, επίσης, στην απόλυτα τελευταία θέση σε δείκτες που αφορούν την καθημερινότητα, όπως η υποκειμενική φτώχεια, το κόστος στέγασης και η καταναλωτική εμπιστοσύνη. Την ίδια στιγμή, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι πεπεισμένη ότι η κυβέρνηση συγκαλύπτει σκάνδαλα, από τα Τέμπη ως τις υποκλοπές, και έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στους ανεξάρτητους θεσμούς και τη Δικαιοσύνη.
Οσο, λοιπόν, ο κλοιός της πραγματικότητας στενεύει τόσο το κυβερνητικό επιτελείο θα γίνεται πιο επιθετικό. Η χυδαία στοχοποίηση δικηγόρων ή ακόμα και συγγενών στα πάνελ, το ανακάτεμα άσχετων υποθέσεων, η επιστράτευση εμφυλιοπολεμικού λόγου, η οργανωμένη σιωπή για τις αποκαλύψεις των υποκλοπών δεν είναι αυθόρμητες στάσεις αλλά μια ψυχρή, συνειδητή στρατηγική. Οταν δεν έχεις πειστικές απαντήσεις, η μόνη σου διέξοδος είναι να κατασκευάσεις συνωμοσίες, εσωτερικούς εχθρούς και να επενδύσεις στην πόλωση. Θα ακούσουμε και χειρότερα.