Κοίτα κάτι πράγματα
Μα τώρα τι είναι αυτά; Απεργία διαρκείας των ταξί σε περίοδο πολέμου; Και από πού θα ενημερωθούμε δηλαδή; Με ποιον θα κάνουμε φύλλο και φτερό τα γεωπολιτικά, ποιος θα μας τα εξηγήσει; Σιγά που δεν θα προνοούσα.
Με το που άρχισαν να μαζεύονται τα μαύρα σύννεφα της απεργίας, πήρα δυο – τρεις φορές ταξί μόνο και μόνο για την ενημέρωση. Λοιπόν, σας έχω νέα. Η πιο επικρατούσα άποψη, το σχεδόν σιγουράκι δηλαδή, είναι ότι ο πόλεμος έγινε για τα αρχεία του Επστιν. «Δηλαδή τι χειρότερο από αυτό που γίνεται τώρα θα μπορούσαν να προκαλέσουν οι όποιες αποκαλύψεις;», αποτόλμησα την ερώτηση.
Η απάντηση ήταν τόσο αόριστη που, κατά κάποιον τρόπο, γινόταν απολύτως σαφής. «Ούτε που φαντάζεστε». Βέβαια, άκουσα και άλλες εκδοχές με επικρατέστερη ότι ο πόλεμος έγινε, για να σταματήσουν τα σύγχρονα Σόδομα και Γόμορρα που γίνονται στο Ντουμπάι, όπως μου είπε άλλος οδηγός που το παρμπρίζ του ταξί του ήταν σαν εικονοστάσι. Τι να σας πω; Εγώ Ακαδημίας και Ιπποκράτους θα κατέβω.
Από την άλλη, ακούω και διαβάζω μηχανικούς, υδραυλικούς, φιλόλογους, δικηγόρους, εμπόρους να αναφέρονται τόσο διεξοδικά σε αυτόν τον πόλεμο, που ωχριά ακόμη και η τεχνητή νοημοσύνη. Δεν την αντιγράφουν απλώς, την εμπλουτίζουν με δικές τους εικασίες για να κάνει πιο προσωπική η άποψη. Και επειδή τον τελευταίο καιρό έχω τα νεύρα μου τους τη λέω: «Κάτι δικό σου έχεις να πεις, διότι αυτό που λες μέχρι τώρα είναι ΑΙ;».
Να, τέτοια κάνω, και σε λίγο καιρό δεν θα μου μείνει φίλος για φίλος ούτε κανονικός ούτε διαδικτυακός. Αλλά δεν μπορώ πια. Σε αυτήν τη χώρα ή σε αυτήν την εποχή το να μην έχεις άποψη είναι, περίπου, σαν να είσαι λοβοτομημένος. Το πώς με κοιτάνε όσοι με ρωτούν τι γνώμη έχω, ως δημοσιογράφος, για τα τεκταινόμενα και απαντώ ότι δεν έχω γνώμη διότι δεν γνωρίζω, δεν το φαντάζεται άνθρωπος.
Με ένα βλέμμα σαν μείγμα υδράργυρου με βαζελίνη, με λύπηση κι αποστροφή μαζί, και απομακρύνονται, λες και έχω μολυσματική ασθένεια. Εν τω μεταξύ, στην τηλεόραση, η Καραβάτου με το τεράστιο κοκορέτσι, εν είδει φαλλικού συμβόλου, ανάμεσα στα πόδια της, γνέθει μέρες τώρα το εντόσθιο. Απλά να πω ότι ο ερωτισμός εν μέσω κρεοπωλείου είναι πασέ. Οταν τα φωταγράφιζε αυτά ο Λα Σαπέλ, εμείς νομίζαμε ότι τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός.
Τι άλλα; Α, το ΠΑΣΟΚ. Πώς το λέει στη «Σωτηρία της ψυχής» η Νικολακοπούλου; «… Aυτά που ήτανε τόσο μικρά, μα που ρίχναν σκιά για να μοιάζουν παλάτια». Πώς το λέει και ο Καραγάτσης στο «10»; «Οσο πιο μικρή η κληρονομιά, τόσο περισσότερο τσακώνονται οι κληρονόμοι». Επιασε θέση τώρα ανάμεσα στους δελφίνους και ο Χριστοδουλάκης, να υπογράψουν λένε κάτι σαν προγαμιαίο συμβόλαιο, με ποιους θα συνεργαστούν και ποιους όχι. Αυτά καλοί μου είναι όρκοι γάμου, δεν είναι πολιτική.
Και κάπου εκεί διαβάζω ότι η τιάρα επιστρέφει στη μόδα και μπαίνει στην καθημερινή γκαρνταρόμπα. Αυτό ήταν. Εσείς δεν ξέρω τι θα κάνετε. Εγώ κοτσάρω την τιάρα μου και πάω καλιά μου.