Στην κόλαση των haters

Οσο αγαθές και αν ήταν οι προθέσεις του Μαρκ Ζάκερμπεργκ, του Τζακ Ντόρσεϊ και των υπόλοιπων δημιουργών των κοινωνικών δικτύων, αυτό που τελικά κατάφεραν να φτιάξουν είναι ένας στιγμιαίος στρατός από haters.

Ανάλογα με το τι δεν του αρέσει, ποια άποψη ή θέση τον ενοχλεί, τι αποδέχονται και τι όχι, σε χρόνο μηδέν συστρατεύεται, συμπαρατάσσεται και αντιδρά, στέκεται στην αντίπερα όχθη και από εκεί εξαπολύει τις επιθέσεις του μέσα από πραγματικά προφίλ ή έμμισθα τρολ.

Η πρώτη πλατφόρμα που άλωσε ο επιθετικός λόγος ήταν το Twitter για να ακολουθήσουν το Facebook, το TikTok, τα sites της ενημέρωσης, ακόμη και αυτό το Instagram, το βασίλειο της πολυτέλειας και της αθωότητας, όπου celebrities και influencers σερφάρουν από τη μια χώρα στην άλλη, παράγοντας εικόνες εντός και εκτός πραγματικότητας.

Και αν κάποιος επιχειρήσει να συνθέσει μια λογική σύμφωνα με την οποία λειτουργεί η κόλαση των haters, μόνο σε μία μπορεί να καταλήξει: καμία θέση δεν είναι αρκετά καλά τεκμηριωμένη για να δεχθεί επιθέσεις. Αντίθετα, οι απόψεις που εκφράζουν μια τρόπον τινά ισορροπία, που είναι καλά μελετημένες και διέπονται ενδεχομένως από έναν νέο κοινωνικό ρεαλισμό, είναι αυτές που πρέπει να πέσουν πρώτες. Είναι αυτές που πρέπει πρώτες να πληγούν γιατί πολύ απλά αυτή είναι η κόλαση που συνδημιουργούν οι haters.

Δεν δέχονται την άλλη άποψη, δεν αφήνουν χώρο για την αντίθετη γνώμη, δεν επιτρέπουν τον πολιτισμένο διάλογο. Ολα αυτά που άνθησαν ως φαινόμενα τις προηγούμενες δεκαετίες, τα σάρωσε με μανία το τσουνάμι του αλγόριθμου που ευνοεί τις αναρτήσεις με τα περισσότερα likes και views.

Μέσα από αυτή την κερκόπορτα της διαδικτυακής αποδοχής, που είχε ως στόχο την άμεση δημοκρατία και τη διαρκή συμμετοχή στα κοινά, που επέτρεψε στον πολιτικό και τον ψηφοφόρο, τον σταρ και τον θαυμαστή του να συνδιαλέγονται ισότιμα, μέσα από αυτή χτίστηκε, λιθαράκι λιθαράκι, δωμάτιο δωμάτιο, η κόλαση των haters.

Και σε αυτή βρήκαν τη δυνατότητα να ανθήσουν οι μισθοφόροι της Σύγκρουσης, τα λεγόμενα τρολ, που οργανώνονται σε σκοτεινές υπόγες ή σε ανήλιαγα chat groups και χτυπούν με μανία οτιδήποτε χαλάει το πολιτικό αφήγημα που υπηρετούν. Ισως αυτό να ήταν και το τελευταίο καρφί στο φέρετρο όπου ενταφιάστηκαν οι αρχικές υποσχέσεις και οι αγαθές προθέσεις των δημιουργών των κοινωνικών πλατφορμών.

Και όσο ενδιαφέρον κι αν έχει το υποθετικό ερώτημα τι θα γινόταν αν δεν είχαν αλώσει τα social media οι στρατιές των τρολ, την απάντηση μάλλον θα τη λάβει κανείς μόλις αποσυνδεθεί από το Διαδίκτυο, βγει από την πόρτα του σπιτιού του και περπατήσει μέχρι το πιο κοντινό καφενείο.

Ο Αναστάσιος Οικονόμου είναι διευθυντής σύνταξης taNea.gr