Φάκελος πυρηνική ενέργεια: Η σκοτεινή πλευρά, οι SMR και το φαινομενικά χαμηλό κόστος
Μπορεί η πυρηνική ενέργεια να λύσει το ενεργειακό πρόβλημα; Το ερώτημα τίθεται και πάλι, μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος από τη Σύνοδο Κορυφής στο Παρίσι, δήλωσε πως η πυρηνική ενέργεια, και ειδικά οι μικροί αντιδραστήρες, μπορούν να διαδραματίσουν κρίσιμο ρόλο στην απεξάρτηση από τον άνθρακα.
Η πιο διχαστική μορφή ενέργειας
Δεν είναι η πρώτη φορά, που τίθεται αυτό το ερώτημα για την πιο διχαστική μορφή ενέργειας που υπάρχει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη Γη – με φανατικούς πολέμιους και υποστηριχτές. Τίθενται, όποτε με τον ένα ή άλλο τρόπο, ανοίγει η συζήτηση για την παραγωγή ρεύματος από πυρηνική ενέργεια.
Η συζήτηση εντάθηκε εν μέσω του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Υπενθυμίζεται ( για όσους έχουν κοντή μνήμη) πως είχε «ανοίξει» και πάλι όταν ήταν (και είναι ακόμη) υπαρκτός ο κίνδυνος να ζήσουμε ένα 2ο Τσερνομπίλ ή μια άλλη Φουκουσίμα εξαιτίας της κατάστασης που είχε (και έχει )δημιουργηθεί στον πυρηνικό σταθμό Ζαπορίζια εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία. Και εδώ, μπαίνει πάντα, και το ενδεχόμενο της χρήσης πυρηνικών όπλων με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλους εμάς.
Διαβάστε περισσότερα εδώ
Μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες (SMR): Λύση ή παγίδα;
Για να αναθερμάνει τη βιομηχανία κατασκευής πυρηνικών αντιδραστήρων, η οποία έχει πληγεί σοβαρά τα τελευταία χρόνια, το πυρηνικό λόμπι εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που δημιούργησε το πρόβλημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που εκπέμπουν χημικούς ρύπους.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στις επιπτώσεις των δύο μεγάλων πυρηνικών ατυχημάτων, του Τσερνόμπιλ και της Φουκουσίμα. Συνδέεται επίσης με την ανάγκη παροπλισμού, λόγω γήρανσης, τουλάχιστον 300 από τους περίπου 430 πυρηνικούς αντιδραστήρες που λειτουργούν σήμερα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Το φαινομενικά χαμηλό κόστος της πυρηνικής ενέργειας
Η πυρηνική ενέργεια παρουσιάζεται σήμερα ως οικονομικά συμφέρουσα, με την εκτίμηση να βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο χαμηλό κόστος του ουρανίου. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Αθανάσιο Γεράνιο:
1ον) Παραλείπεται σκόπιμα το τεράστιο κόστος αποσυναρμολόγησης παλαιών αντιδραστήρων (decommissioning), η διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων ( μακροχρόνια, επικίνδυνη και δαπανηρή διαδικασία), αλλά και τα υπέρογκα ασφάλιστρα που σχετίζονται με μεταφορές και αποθήκευση. Αυτά τα «κρυφά κόστη» μπορεί να φτάνουν ως και το 50% της συνολικής δαπάνης ενός νέου αντιδραστήρα.
2ον) Η εμπορική φύση της πυρηνικής τεχνολογίας Ο πυρηνικός αντιδραστήρας δεν είναι απλώς τεχνολογικό ή επιστημονικό επίτευγμα, αλλά εμπορικό προϊόν. Αν δεν συμφέρει οικονομικά, απορρίπτεται. Αυτό, οδηγεί σε συμβιβασμούς στον τομέα της ασφάλειας όταν το κόστος αυξάνεται πολύ. Η ασφάλεια, αν πλησιάζει το 100%, οδηγεί σε εκθετικά αυξανόμενο κόστος, κάτι που την καθιστά μη εμπορική.
3ον) Η πιθανότητα ενός μεγάλου ατυχήματος δεν είναι αντικειμενικά καθορισμένη, αλλά συνήθως εκτιμάται από τον κατασκευαστή. Αυτό, δημιουργεί κίνδυνο υποεκτίμησης των κινδύνων για να αποφευχθεί το αυξημένο κόστος.