Οι πιτσιρικάδες
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερο ταλέντο για να δει κανείς την αλήθεια. Ούτε ξεχωριστή εξυπνάδα για να κατανοήσει τις αιτίες που κρύβουν τα φαινόμενα. Παρά το δημογραφικό πρόβλημα που βιώνουμε στη σημερινή Ελλάδα και μολονότι τα άτομα που πάτησαν τα δεύτερα ώριμα «ήντα» ξεπερνούν σαφώς σε αριθμό τους εκπρόσωπους της ανυπότακτης νιότης, η φασαριόζικη παρουσία των πιτσιρικάδων υπερκεράζει τη διακριτική συμπόρευση των «ώριμων νέων». Το βλέπουμε καθημερινά, μέσα κι έξω απ’ το σπίτι, στους δρόμους, στις σχολικές αίθουσες, στις αυλές των σχολείων, στα λεωφορεία και στο μετρό. Και φυσικά στους αθλητικούς χώρους, όπου συχνά η αυθάδεια συναγωνίζεται το θάρρος και η ψευδαίσθηση της γνώσης δίνει το σύνθημα για παράτολμες ενέργειες.
Στον χώρο που αθλούμαι, βλέπω κάθε πρωί Σαββάτου τον Ασημάκη, παιδί αμούστακο ακόμα, είναι δεν είναι 12-13 χρόνων, λιπόσαρκο, με μέτριο μπόι, λευκό δέρμα, όμοιο με κολεγιόπαιδο εγγλέζικης παροικίας. Τρέχει μονάχος. Οι προπονήσεις του είναι προγραμματισμένες για κάθε απόγευμα στις 7.30, αλλά εκείνος προτιμά να προσθέτει μία ακόμα γιατί «έτσι του αρέσει». Και ενώ τα παιδιά της ηλικίας του τυχαίνει να κλωτσάνε μπάλα την ίδια ώρα στη μέση του γηπέδου, αυτός παραμένει πιστός στα παραγγέλματα της καρδιάς του.
Πριν από χρόνια, θυμάμαι εγγονό και παππού – ολωσδιόλου άγνωστοι σε μένα – να παρακολουθούν ποδοσφαιρικό αγώνα ερασιτεχνικών ομάδων. Επιτρεπόταν τότε να αθλούνται οι δρομείς στα κουλουάρ ταυτόχρονα με τους παίκτες στο γήπεδο. Κάποια στιγμή, ένιωσα τον πιτσιρικά να έχει απαγκιστρωθεί από το χέρι του παππού και να τρέχει δίπλα μου. Κάναμε μαζί τρεις γύρους, πριν ο παππούς αντιδράσει άτσαλα και τον επαναφέρει στην τάξη.
Χαίρομαι να βλέπω παρόμοιες καταστάσεις. Τα παιδιά αντιπροσωπεύουν ό,τι πιο αυθεντικό μένει ακόμα αλώβητο στην ανθρώπινη φύση. Περιφρονούν τον αθέμιτο ανταγωνισμό και την πάση θυσία επικράτηση του αντίπαλου. Και προπαντός δεν συμμετέχουν στον φανατισμό των μεγάλων. Κινδυνεύουν όμως, έτσι ανυποψίαστα και ανίδεα που είναι, να υιοθετήσουν συμπεριφορές και συνήθειες που χαρακτηρίζουν τον αγχωτικό κόσμο των ενηλίκων.
Ο Νίκος Μαρκέας είναι ορθοπεδικός ιατρός και δρομέας. Το τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Θρυλικοί δρομείς: Εμβληματικές μορφές του τρεξίματος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σάλτο