Θλιβερή εικόνα, μηδέν πλάνο, πολλά λάθη…
Κι όμως, ο Άρης φροντίζει δυστυχώς να αποδεικνύει συχνά-πυκνά ότι υπάρχει και το «χειρότερα». Διότι το χθεσινό αποκρουστικό θέαμα στο Βόλο ήταν ακόμα χειρότερο και από εκείνο προς ενός μήνα στη Λάρισα.
Ένα ακόμα… λιθαράκι σε μία αποτυχημένη χρονιά, στην οποία όλα είναι λάθος. Από τον Καρυπίδη μέχρι τον τελευταίο που απαρτίζει το ποδόσφαιρικό τμήμα. Λάθη της διοίκησης, λάθη του τεχνικού διευθυντή, λάθη των προπονητών, λάθη των παικτών. Ούτε μία σωστή απόφαση που θα λειτουργούσε ως ένα turning point που θα άλλαζε έστω λίγο αυτή τη ρημάδα τη χρονιά.
Ειδικότερα χθες, η εικόνα του Άρη ήταν θλιβερή. Μία ομάδα…αρνήτρια βελτίωσης επιθετικά, κάνοντας πρώτη τελική στην εστία στις καθυστερήσεις. Και προφανώς την ευθύνη έχει ο Μανόλο Χιμένεθ που πέντε μήνες τώρα δεν έχει προσφέρει το παραμικρό στην εξέλιξη του συνόλου. Πόσο μάλλον τον τελευταίο 1,5 που έχει σχεδόν όλη την ομάδα διαθέσιμη, δίχως την δικαιολογία των τραυματιών την οποία έχει επικαλεστεί ουκ ολίγες φορές φέτος. Και την ίδια στιγμή χθες δήλωσε ότι δεν του αρέσουν οι δικαιολογίες,δείγμα της σύγχισης στην οποία βρίσκεται και ο ίδιος.
Ο Ανδαλουσιανός δήλωσε ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί τους λόγους που η ομάδα αποδίδει έτσι… Κακά το ψέματα, όμως, είναι προφανές. Ο Χιμένεθ ποτέ δεν ήταν προπονητής που δίδασκε επίθεση. Ο Άρης ήταν ομάδα που είχε ξεκάθαρο πρόβλημα μπροστά και ακόμα έχει. Για αυτό εδώ και καιρό έχει φανεί ότι η επιλογή του Καρυπίδη -με τη συναίνεση του Ρέγες- να φέρει τον Χιμένεθ ήταν πέρα για πέρα λανθασμένη. Δεν είναι αυτός το βασικό πρόβλημα φέτος, αλλά έχει εξελιχθεί σε μεγάλο μέρος του προβλήματος.
Για όσους βλέπουν ποδόσφαιρο και όχι μόνο μπάλα, ήταν λίγο-πολύ δεδομένο πώς θα πήγαινε το ματς χθες. Ο Άρης ήταν κακός στην ανάπτυξή του, δυσκολεύτηκε από το μεσαίο μπλοκ του Βόλου και ήταν ξεκάθαρο ότι έπρεπε να δώσει μέτρα για να βρει και μέτρα. Οπως στο 0-1. Σε ανοιχτό γήπεδο, με καθοριστικό ρόλο την εξαιρετική ενέργεια του Κουαμέ, που έβγαλε τον Ντούντου στον κενό χώρο, διαμορφώθηκε μια φάση που έδωσε απρόσμενα προβάδισμα.
Ήταν μια μικρή «αχτίδα» μέσα στο αγωνιστικό σκοτάδι στο οποίο βρισκόταν ο Άρης. Ένα γκολ χωρίς τελική προσπάθεια, που απλώς απαιτούσε σωστή διαχείριση. Χαμήλωμα των γραμμών, έλεγχο ρυθμού και προσπάθεια να κρατηθεί το αποτέλεσμα, έστω και δύσκολα. Ούτε αυτό, όμως, επετεύχθη, εξαιτίας εκείνου του καταστροφικού πενταλέπτου από το 53′ έως το 58′.
Προηγήθηκαν, βέβαια, αλλαγές που προκάλεσαν απορίες. Τί είχε στο μυαλό του ο Χιμένεθ, όταν έβγαλε τον Φρίντεκ, μετακινώντας παίκτες εκτός θέσης;Δηλαδή τον Φαντιγκά αριστερά και τον Γένσεν δεξί μπακ. Γιατί αποσύρθηκε ο δραστήριος Ντούντου;
Χωρίς ουσιαστικό λόγο διαταράχθηκε η αμυντική ισορροπία και ο Άρης επέτρεψε στον Βόλος ΝΠΣ να τον απειλήσει δύο φορές σε καταστάσεις ανοικτού γηπέδου. Μία μέσω του πέναλτι και άλλη μία με την… υπέρχαζη αποβολή του Χόνγκλα που «κρέμασε» την ομάδα για 40 λεπτά. Από εκεί και πέρα, μοναδικό στήριγμα ήταν ο Αθανασιάδης, που κράτησε την ομάδα «όρθια» για ακόμη ένα παιχνίδι.
Σίγουρα το καλοκαίρι, ερωτηματικό για «τώρα»…
Το ότι ο Μανόλο Χιμένεθ δεν ταίριαζε στις ανάγκες της ομάδας φαινόταν εδώ και καιρό, ιδιαίτερα στο επιθετικό κομμάτι. Η φιλοσοφία του δεν βοήθησε ποτέ ουσιαστικά στην ανάπτυξη, με τους τραυματισμούς να λειτουργούν ως άλλοθι παρά μόνο με 1-2 εξαιρέσεις.
Την κύρια ευθύνη, φυσικά, φέρει ο Θόδωρος Καρυπίδης, αλλά και ο Ρούμπεν Ρέγες. Όσο ο Χιμένεθ παραμένει στον πάγκο, δύσκολα θα αλλάξει κάτι, τη στιγμή που εδώ και πέντε μήνες η ομάδα μετρά μόλις τέσσερις νίκες.
Η αλλαγή έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα. Τώρα ίσως να είναι οριακά αργά, εκτός αν η διοίκηση επιλέξει να ρισκάρει, κυνηγώντας την 5η θέση. Βαθμολογικά, οι πιθανότητες υπάρχουν. Αγωνιστικά, όμως, η εικόνα της ομάδας τις απομακρύνει εδώ και καιρό. Επιπλέον, μια ενδεχόμενη αλλαγή προπονητή συνδέεται με τη διαθεσιμότητα και τον σχεδιασμό του καλοκαιριού που ήδη «τρέχει».
Σαφώς και η σεζόν συνεχίζεται, ακόμη και μετά το τελευταίο αποτέλεσμα. Σαφώς και ο Άρης χρειάζεται νίκες και αντίδραση. Το πρόβλημα είναι ότι, εδώ και μεγάλο διάστημα, δεν δείχνει ως σύνολο ικανός να το πετύχει. Ο στόχος της 5ης θέσης μοιάζει όλο και πιο μακρινός, σε μια χρονιά που ήδη είναιι αποτυχημένη. Και, όπως όλα δείχνουν, μέχρι το καλοκαίρι λίγα πρόκειται να αλλάξουν, ό,τι κι αν συμβεί.