Η δολοφονία της Ευρυδίκης Κουτσάκη και η συζήτηση αν «της πήραν τον σκύλο»
Η υπόθεση της Ευρυδίκης (Βίκυς) Κουτσάκη από τη Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησε ως εξαφάνιση και κατέληξε σε δολοφονία, ανέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύκολα η κοινωνία αναζητά απλοϊκές αιτίες και πρόχειρους ενόχους. Πριν ακόμη υπάρξουν απαντήσεις, η δημόσια συζήτηση στράφηκε στο αν «της πήραν τον σκύλο», αν «δεν άντεξε», αν «κάτι την έσπρωξε». Σαν η ευαλωτότητα να χρειάζεται πάντα ένα εύκολο αφήγημα.
Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας, εξαρτήσεις ή κοινωνικό αποκλεισμό είναι πράγματι εξαιρετικά ευάλωτοι. Χρειάζονται στήριξη, όχι ερμηνείες εκ των υστέρων. Oμως μέσα σε αυτή τη συζήτηση, τα ζώα συχνά αντιμετωπίζονται ως παράρτημα του ανθρώπινου δράματος και όχι ως αυτό που είναι: απόλυτα ανυπεράσπιστα όντα.
Δεν υπάρχει πιο ευάλωτο πλάσμα από ένα ζώο. Δεν μπορεί να καταγγείλει, δεν μπορεί να ζητήσει βοήθεια, δεν μπορεί να εξηγήσει τον πόνο ή την εγκατάλειψη. Εξαρτάται αποκλειστικά από την τύχη: να βρεθεί στον δρόμο του κάποιος που θα το δει, θα το καταλάβει και θα νοιαστεί. Αν αυτό δεν συμβεί, το μαρτύριό του παραμένει αόρατο.
Η προστασία των ευάλωτων δεν είναι ανταγωνιστική υπόθεση. Δεν αφαιρεί χώρο από τον άνθρωπο όταν αναγνωρίζουμε την ανάγκη προστασίας των ζώων. Αντίθετα, δείχνει πόσο ώριμη είναι μια κοινωνία: όταν μπορεί να φροντίζει εκείνους που δεν έχουν καμία φωνή.
Διαβάστε ακόμη
Θεσσαλονίκη: Προφυλακιστέοι οι δύο κατηγορούμενοι για τις δολοφονίες δύο γυναικών