Ο πάτερ Χρήστος Μήτσιος (παπά-ΠΑΟΚ) στα ΝΕΑ: «Ας το βάλουμε στόχο να προσέχουμε παραπάνω. Όλοι μας. Πρώτος εγώ»

Σε μια κατάθεση ψυχής που υπερβαίνει τα όρια των γηπέδων, ο π. Χρήστος Μήτσιος, γνωστός και αγαπητός στον φίλαθλο κόσμο ως «Παπα-ΠΑΟΚ», τοποθετείται για τις πρόσφατες τραγωδίες που συγκλόνισαν όλη την Ελλάδα. Με λόγο άμεσο και βαθιά συναισθηματικό, ο ιερέας δεν περιορίζεται στην απόδοση τιμών, αλλά θέτει το ζήτημα της συλλογικής αυτοκριτικής και της κοινωνικής συνοχής.

Ο π. Χρήστος ξεκινά την τοποθέτησή του ζητώντας από τον κόσμο μια «κραυγή σιωπής». Αντί για μεγάλα λόγια, προκρίνει την ενδοσκόπηση, την προσευχή και το δάκρυ ως τα μόνα εργαλεία ικανά να ερμηνεύσουν το «γιατί» πίσω από τον άδικο χαμό των νέων ανθρώπων.

Η σύνδεση των τραγωδιών και η κατάργηση των χρωμάτων

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αναφορά του στη σύνδεση του πόνου μεταξύ διαφορετικών ατυχημάτων. Υπογραμμίζει πως ο πόνος της μάνας είναι κοινός και αδιαίρετος, είτε πρόκειται για τις άτυχες μανάδες στο εργοστάσιο της Βιολάντα είτε για την απώλεια των 7 οπαδών του ΠΑΟΚ. «Πόσο πολύ συγκινήθηκα που παιδιά και άλλων ομάδων, ελληνικών και ευρωπαϊκών, στάθηκαν δίπλα σε αυτόν τον πόνο», αναφέρει.

«Πρώτος εγώ»

Ο «Παπα-ΠΑΟΚ» αποφεύγει τη κριτική και στρέφει το βλέμμα στην ατομική ευθύνη. Κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την οδική ασφάλεια και την καθημερινή μας συμπεριφορά, καλώντας όλους – οδηγούς, γονείς και κληρικούς – να θέσουν ως στόχο την προσοχή και την προστασία της ζωής. «Αν πω στους άλλους να προσέχουν και δεν προσέχω εγώ, τότε δεν είμαι καλός δάσκαλος», δηλώνει χαρακτηριστικά, θέτοντας τον εαυτό του στην πρώτη γραμμή της ευθύνης.

Μια «αγκάλια» ως απάντηση στην «κόλαση»

Το μήνυμα ολοκληρώνεται με μια μεταφυσική αλλά και βαθιά κοινωνική υπόσχεση, την ελπίδα της Ανάστασης και της επανένωσης. Για τον π. Χρήστο, η μόνη απάντηση στην «κόλαση της μοναξιάς» είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας που λειτουργεί ως μια μεγάλη αγκάλια, χωρίς διαχωρισμούς και φανατισμούς.