Γδικιωμοί και ποινές

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές στην Νάσβιλ –την «Πόλη της Μουσικής», πρωτεύουσα της Πολιτείας του Τένεσι–, οι γιατροί προσπαθούν να κρατήσουν στη ζωή την Κρίστα Πάικ, πενηντάχρονη καταδικασμένη σε θάνατο που διασώθηκε από απόπειρα εκτέλεσής της με δύο θανατηφόρες ενέσεις «πεντοβαρβιτάλης» λόγω ανικανότητας του δημίου.

Αν δεν υπήρχε κάποιος άνθρωπος που παίζεται η ζωή του θα το λέγαμε σουρεαλιστικό να προσπαθούν σε νοσοκομείο να σώσουν κάποιον που η πολιτεία τον έχει καταδικάσει σε θάνατο – ίσως παρέμβει ο Ντόναλντ Τραμπ, φανατικός υποστηρικτής της ποινής του θανάτου, να ζητήσει να ασκηθεί δίωξη κατά των γιατρών που δεν αφήνουν να εκτελεστεί η ποινή που επιβλήθηκε πριν από 30 χρόνια για φρικτό έγκλημα που είχε διαπράξει η 19χρονη τότε Κρίστα  Πάικ με θύμα συνομήλική της.

Ηταν όμως εκεί η Μέι Μαρτίνεζ, μητέρα του δολοφονημένου κοριτσιού, αγανακτισμένη που η εκτέλεση απέτυχε: «τα σκάτωσαν», είπε για τις Αρχές. 30 χρόνια δεν ήσαν αρκετά για να την παρηγορήσουν και να συγχωρήσει· ήθελε να δει νεκρή τη δολοφόνο «για να λυτρωθώ και να ανακουφιστεί η κόρη μου, να αναπαυθεί επιτέλους η ψυχή της», είχε δηλώσει.

Είναι πολύ νωρίς λοιπόν ακόμη να υπάρξει συγχώρεση για τα Τέμπη από τους συγγενείς που ζητούν για παρόμοιους λόγους αυστηρές τιμωρίες. Μήπως έχουν δίκιο οι οπαδοί της κρητικής και μανιάτικης βεντέτας που θεωρούν πως το «το αίμα με αίμα ξεπλένεται» ή «το αίμα μιλάει, γδικιωμό ζητάει»;

Ή έχει δίκιο η ομηρική Ασπίδα του Αχιλλέα που στην (καθόλου πολεμοχαρή)  εικονογράφησή της είχε σκηνή όπου μεταξύ χωρικών γίνεται αντιπαράθεση για το αν έχει ή όχι ολοκληρωθεί η πληρωμή της «ποινής» – λέξη που τότε σήμαινε την αποζημίωση που θα κατέβαλε η οικογένεια του δολοφόνου στην οικογένεια του θύματος για να μη γίνει βεντέτα· το αντίστοιχο γερμανικό Wergeld σημαίνει ακριβώς «τιμή του αίματος».

Και δεν αποτελεί άραγε η σημερινή «θανατική ποινή» ανάληψη της ευθύνης για τη βεντέτα, για την εφαρμογή του «το αίμα με αίμα ξεπλένεται», από την πλευρά του κράτους; Ο Ντόναλντ Τραμπ ανέσυρε από τα βάθη χιλιετιών «τα λάφυρα ανήκουν στον νικητή», υποστηρίζει και τον «γδικιωμό»· πολλοί αιματηροί πρωτογονισμοί σε ενιαία συσκευασία.

Το ενθαρρυντικό είναι ότι πρόσφατα υπήρξαν και άλλα περιστατικά αποτυχίας κατά την εκτέλεση θανατικών ποινών – που θα πει: μόνο παντελώς ανίκανοι και κτηνώδεις τύποι αναλαμβάνουν πλέον το καθήκον του δημίου. Μπορούμε να ελπίζουμε ότι η θανατική ποινή θα εξαλειφθεί επειδή δεν θα βρίσκονται δήμιοι να την εκτελέσουν. Εκτός και αν ο Ντόναλντ Τραμπ αποφασίσει να σηκώσει τα μανίκια.