Αντώνης Μυριαγκός στα «ΝΕΑ»: «Αξίζει να επενδύεις σε έναν μεγάλο έρωτα»

Υπάρχουν φιλίες που αντέχουν στον χρόνο. Υπάρχουν, όμως, και μυστικά που όσο βαθιά κι αν θαφτούν, βρίσκουν κάποτε τον τρόπο να επιστρέψουν και να διεκδικήσουν τη θέση τους στην ζωή εκείνων που τα κουβαλούν. Σ’ αυτό το σκοτεινό τοπίο ανάμεσα στην Κρήτη του 1980 και το παρόν ξετυλίγεται η ιστορία των «Δύο μαύρων πουκαμίσων», της νέας μεγάλης δραματικής παραγωγής που έρχεται στο νέο πρόγραμμα του Mega.

Εμπνευσμένη από το ομότιτλο βιβλίο του Μένιου Σακελλαρόπουλου σε σενάριο Εμμανουέλας Αλεξίου και σκηνοθεσία Μάριου Καραμάνη και Κώστα Κιμούλη, η σειρά φέρνει τον έρωτα, τη φιλία, την προδοσία και την αλήθεια να συγκρούονται μετωπικά. Στον πυρήνα της ιστορίας, βρίσκονται δύο φίλοι, ο Μανούσος (Βασίλης Μπισμπίκης), ένας άνθρωπος εκρηκτικός κι αυθόρμητος κι ο Σήφης (Αντώνης Μυριαγκός), ο οποίος μοιάζει να έχει επιλέξει τη λογική και την ευθύνη ως τρόπο ζωής. Η άφιξη της Μαρκέλλας (Μαριάννα Κιμούλη), μιας γοητευτικής και δυναμικής γυναίκας, θα ανατρέψει τις μεταξύ τους ισορροπίες. Με αφορμή τη νέα σειρά, ο Αντώνης Μυριαγκός μίλησε στα «Πρόσωπα».

Πείτε μου λίγα λόγια για τη σειρά.

Πρόκειται για μια ιστορία που είναι βασισμένη σ’ ένα αληθινό γεγονός του παρελθόντος. Δύο αδελφικοί φίλοι, ο Μανούσος κι ο Σήφης είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι, έχουν μεγαλώσει μαζί αλλά ο καθένας έχει χαράξει τη δική του πορεία. Το γοητευτικό κι αυτό που το κάνει πολύ ιδιαίτερο κι ανθρώπινο είναι ότι αυτοί οι δύο κόσμοι είναι κάπως αλληλένδετοι. Ο Σήφης, τον οποίο υποδύομαι εγώ, είναι ένας δάσκαλος που έχει κάνει τις σπουδές του, έχει φύγει από το χωριό του κι επιστρέφει μετά τον χαμό της μάνας του για να στηρίξει το σπίτι του. Αυτοί οι δύο φίλοι, κάποια στιγμή μπλέκουν σε περιπέτειες, διότι θα διεκδικήσουν την ίδια γυναίκα. Εχει πολύ ενδιαφέρον η ιστορία κι είμαστε τώρα στη διαδικασία των γυρισμάτων.

Τον ρόλο του Σήφη πώς τον διαχειρίζεστε;

Διαβάζοντας το σενάριο, μου ήρθαν κάποιες ιδέες εξαρχής. Είχα μια ιδέα για το πώς μπορεί να είναι αυτός ο άνθρωπος. Αλλά επειδή καμιά φορά σε διαψεύδουν οι ιδέες γιατί στην πραγματική συνθήκη που θα γυριστεί η σκηνή, τα δεδομένα πολλές φορές αλλάζουν και θα πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτά, τον ρόλο τον χτίζεις λίγο μέρα με τη μέρα. Οσο περισσότερος χρόνος περνάει αρχίζεις και τον οικειοποιείσαι και συμπληρώνεις το παζλ. Ο Σήφης είναι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι πιο εσωστρεφής και περισσότερο συσσωρεύει τα συναισθήματά του παρά τα εκδηλώνει. Δεν είναι τόσο εκδηλωτικός κι αυτή η συσσώρευση και η συστολή πολλές φορές μπορεί να τον οδηγήσουν σε αδιέξοδο. Αυτό είναι μάλλον που προσπαθώ να διαχειριστώ. Είναι ο άνθρωπος που θα κάνει πάντα ένα βήμα πίσω προκειμένου να εξυπηρετηθούν κάποιες προτεραιότητες που έχουν να κάνουν με την οικογένεια και τους φίλους του. Είναι πάντα ένα βήμα πίσω, χωρίς να σημαίνει ότι αυτός ο άνθρωπος δεν προσδοκά, δεν επιθυμεί, δεν έχει ένα αίτημα.

Τι θα λέγατε ότι κρύβει το μαύρο πουκάμισο του Σήφη;

Ολα όσα θα ήθελε να κάνει και με έναν τρόπο τον δεσμεύουν το ηθικό πλαίσιο στο οποίο έχει μεγαλώσει κι οι αξίες τις οποίες πρεσβεύει. Υπάρχει μια συνεχής αντιπαράθεση και μια σύγκρουση μέσα του, του παλιού με το καινούργιο. Γιατί έχει έναν πολύ ισχυρό κώδικα όπως κι ο φίλος του ο Μανούσος, αλλά από μια διαφορετική οπτική. Είναι ένας άνθρωπος πιο προοδευτικός ως ένα σημείο, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει και η συντήρηση μέσα του.

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στους δυο χαρακτήρες. Ο ένας αισθάνεται και πράττει κι ο άλλος σκέφτεται και συγκρούεται. Εσείς ως Αντώνης, σε μια μεγάλη κρίση ποιον από τους δύο θα εμπιστευόσασταν περισσότερο;

Εχω πιάσει τον εαυτό μου να είναι αυθόρμητος στις αποφάσεις του και να πληρώνει στο τέλος το τίμημα. Σε άλλες στιγμές, έχω νιώσει περισσότερο σαν το Σήφη, να συσσωρεύω, να υπομένω και να συγκρούεται το μέσα μου. Εχω περάσει και από τα δύο και το ενδιαφέρον σ’ αυτούς τους χαρακτήρες είναι πως εμπεριέχονται μέσα μας. Αποτελούν τα δύο ημισφαίρια στο ίδιο σύμπαν και πότε υπερισχύει το ένα και πότε το άλλο. Ο Μανούσος, είναι ένας πιο αυθόρμητος, ενστικτώδης άνθρωπος, πιο κοντά στην ζωή και στην ορμητικότητά της. Ο Σήφης ζει σ’ ένα δικό του παράλληλο σύμπαν όπου επεξεργάζεται αλλιώς τα πράγματα. Αυτό έχει αρκετές ποιότητες αλλά μπορεί να είναι και βασανιστικό.

Μετά μια μεγάλη επιτυχία όπως ο «Καποδίστριας», ήταν απελευθερωτικό για εσάς ν’ αφήσετε πίσω έναν ρόλο που απαιτεί ιστορική ακρίβεια και να μπείτε σε μια ιστορία όπου το συναίσθημα έχει τον πρώτο λόγο;

Ναι, είναι κάπως απελευθερωτικό, γιατί πάντα μια σειρά η οποία έχει έναν πολύ μεγάλο όγκο γυρισμάτων, μου δίνει μια ελευθερία. Επειδή γράφεται αυτή τη στιγμή η ιστορία, αν και ξέρω περίπου τη δομή της, δεν ξέρω ακόμα προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά κι αυτό με τσιγκλάει. Επίσης είναι ένας άλλος κόσμος. Είναι μια ιστορία δραματική μεν αλλά έχει έντονα συναισθήματα. Μ’ έναν τρόπο καταγράφονται διάφορες πτυχές των ανθρώπινων σχέσεων μέσα από τις ιστορίες που ξετυλίγονται κι αυτό έχει ενδιαφέρον.

Ποιος από τους δύο ρόλους, ο Καποδίστριας ή ο Σήφης σάς αποκάλυψε περισσότερα πράγματα για εσάς;

Δεν μπορώ να τους συσχετίσω ακριβώς γιατί δεν θα ήταν δίκαιο να τους βάλω στην ίδια ζυγαριά. Ο Καποδίστριας έχει προηγηθεί, έχει τελειώσει, έχει τραβήξει τη δική του διαδρομή, έχει γίνει η ταινία, την έχει δει ο κόσμος. Η γνωριμία μου με το πρόσωπο του Σήφη τώρα ξεκινάει, είναι στα πρώτα της βήματα. Οπότε έχω την περιέργεια να τον γνωρίσω και να με γνωρίσει, να δούμε πώς θα φτιάξουμε σιγά σιγά αυτό τον χαρακτήρα. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να φτιάξω έναν σάρκινο χαρακτήρα, που δεν τον παίρνω μόνο από το σενάριο και τον αναπαράγω απλά ως ένα σχήμα, ένα στερεότυπο αλλά του δίνω λίγο ζωή μ’ έναν τρόπο.

Θεωρείτε ότι ένας μεγάλος έρωτας μπορεί πράγματι να διαλύσει μια ανδρική φιλία ή απλώς καλύπτει τις ρωγμές που ήδη υπάρχουν;

Αν είναι πραγματική φιλία, δεν μπορεί ν’ αποδομήσει τη σχέση όσο και θυελλώδης να είναι ο έρωτας. Θα δημιουργήσει βέβαια ρωγμές, θ’ αφήσει το αποτύπωμά του αλλά η φιλία θα μπορέσει να ανακάμψει. Αν ραγίσει τελείως νομίζω ότι θα συμβαίνει γιατί ήδη υπάρχουν κάποια προβλήματα.

Υπάρχει ένας έρωτας που ν’ αξίζει να ρισκάρεις μια ολόκληρη ζωή γι’ αυτόν;

Ε, ναι, μπορεί και να αξίζει, έχοντας στο μυαλό μου ότι είναι κάπως ρεαλιστικό και σε υπερβαίνει. Αυτό όμως σε κάνει να προσπαθείς και νιώθεις τον εαυτό σου πιο ζωντανό, όταν βάζεις τον πήχη πολύ ψηλά κι έχεις κάποια ιδανικά, κάποιες αξίες πολύ υψηλές που μεταφράζονται και παίρνουν μορφή μέσα από έναν μεγάλο έρωτα… Ή ακόμα κι από μια μεγάλη φιλία ανθρώπινη αφού κι από κει υπάρχει έρωτας μ’ έναν τρόπο πλατωνικό. Οσο κι αν ξέρεις ότι αυτά μπορεί να μην είναι ρεαλιστικά και να μην ανταποκρίνονται σε μια πεζή πραγματικότητα, αξίζει να επενδύεις εκεί, να το ζήσεις. Είναι καλύτερα να το ζήσεις και να έχεις να πεις την ιστορία σου μετά παρά να μετανιώνεις, να κάνεις πίσω και να μη ζήσεις γιατί φοβάσαι ότι θα πληγωθείς.

Εκτός από τη σειρά, ετοιμάζετε κάποια άλλη δουλειά;

Από τον Οκτώβρη θα συμμετέχω στην παράσταση «Ο θάνατος και η κόρη» του Αριελ Ντόρφμαν στο Θέατρο Αθηνών. Θα συμπρωταγωνιστήσω με τον Αιμίλιο Χειλάκη και την Αθηνά Μαξίμου, ενώ σκηνοθετεί ο Αιμίλιος με τον Μανώλη Δούνια. Είναι ένα πολιτικό θρίλερ αρκετά επίκαιρο στις μέρες μας που θέτει ερωτήματα σε σχέση με τη δημοκρατία, τη θέση απέναντι στο θύτη και στο θύμα και το πώς εναλλάσσονται οι ρόλοι.