Γιατί το περπάτημα γίνεται πιο δύσκολο όσο μεγαλώνουμε; Τι αποκαλύπτει νέα επιστημονική μελέτη
Νέα αυστραλιανή έρευνα ρίχνει φως στους λόγους για τους οποίους το περπάτημα συχνά γίνεται πιο αργό και απαιτητικό όσο μεγαλώνουμε. Τα ευρήματα δείχνουν ότι το σώμα σταδιακά θυσιάζει μέρος της αποτελεσματικότητας της κίνησης για να διατηρήσει καλύτερα την ισορροπία και τη σταθερότητα.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Flinders University και του University of Canberra και περιέλαβε δεδομένα κίνησης από 107 υγιείς ενήλικες ηλικίας 26 έως 86 ετών. Οι επιστήμονες εντόπισαν μικρές αλλά σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο ο αστράγαλος και οι γύρω μύες λειτουργούν σε κάθε βήμα.
Ο ρόλος του αστραγάλου
Ο αστράγαλος παίζει καθοριστικό ρόλο τόσο στη διατήρηση της ισορροπίας όσο και στην προώθηση του σώματος προς τα εμπρός. Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μελέτης, Dr. Cody Lindsay, καθώς μεγαλώνουμε, ο οργανισμός φαίνεται να δίνει μεγαλύτερη προτεραιότητα στη σταθερότητα παρά στην ταχύτητα και την οικονομία της κίνησης.
Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συμμετέχοντες ενεργοποιούσαν συχνότερα ταυτόχρονα αντίθετες μυϊκές ομάδες γύρω από τον αστράγαλο. Η διαδικασία αυτή, γνωστή ως συνσύσπαση, κάνει την άρθρωση πιο άκαμπτη και μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα όταν το πόδι ακουμπά στο έδαφος.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη ακαμψία έχει και κόστος. Οι μύες χρειάζεται να καταβάλλουν περισσότερη προσπάθεια, χωρίς όμως να παράγουν αντίστοιχη δύναμη για την κίνηση του σώματος προς τα εμπρός.
Παράλληλα, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συμμετέχοντες παρουσίασαν μικρότερη δύναμη ώθησης σε κάθε βήμα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μικρότερο διασκελισμό και χαμηλότερη ταχύτητα βάδισης.
Το σώμα επιλέγει τη «στρατηγική της ασφάλειας»
Ο αναπληρωτής καθηγητής Maarten Immink εξηγεί ότι τα ευρήματα δείχνουν μια ευρύτερη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο το νευρικό σύστημα διαχειρίζεται την κίνηση με την πάροδο του χρόνου.
Ο οργανισμός φαίνεται να υιοθετεί μια «πρώτα η ασφάλεια» προσέγγιση, δίνοντας προτεραιότητα στη σταθερότητα αντί της απόδοσης. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να περιορίζει τον κίνδυνο απώλειας ισορροπίας, όμως το περπάτημα γίνεται πιο κουραστικό και οι μεγάλες αποστάσεις πιο δύσκολες.
Οι αλλαγές αυτές μπορεί επίσης να μειώσουν την ικανότητα του οργανισμού να αντιδράσει γρήγορα σε ένα παραπάτημα ή γλίστρημα, αυξάνοντας τον κίνδυνο πτώσης.
Ακόμη και μικρές αλλαγές στην κίνηση μπορούν να επηρεάσουν την αυτοπεποίθηση και την ανεξαρτησία ενός ανθρώπου. Κάποιος μπορεί να παρατηρήσει ότι κουράζεται ευκολότερα ή αισθάνεται λιγότερο σταθερός, ιδιαίτερα όταν περπατά σε ανώμαλο έδαφος.