Δεν μπορεί να το παρατήσουν τόσο εύκολα

Κοιτούσα τις φωτογραφίες από την κηδεία του Στέφανου Μπορμπόκη – κυρίως τα βλέμματα των παλιών του συμπαικτών που έτρεξαν Δευτέρα του Πάσχα στο Μαντούδι Σερρών για το τελευταίο αντίο.

Συνήθως, όταν ένας άνθρωπος φεύγει τόσο νέος, στους επικήδειους που λέγονται και γράφονται γίνονται του κόσμου οι επισημάνσεις – όλες συνήθως σωστές.

Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση αρκούσαν αυτές οι φωτογραφίες για να τα πουν όλα. Το «γιατί άραγε η ζωή ήταν τόσο σκληρή με τον Στέφανο» το διάβαζες στα μάτια όλων.

Και του Αγγελου Αναστασιάδη, και του Γιώργου Τουρσουνίδη, και του Κώστα Ορφανού, και του Νίκου Καραγεωργίου, και του αδερφού του Βασίλη.

Αγαπήθηκε

Ο Στέφανος Μπορμπόκης αγαπήθηκε κυρίως στον ΠΑΟΚ, αλλά έφυγε έχοντας γράψει ένα μοναδικό ρεκόρ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου: αγωνίστηκε και στις τέσσερις ομάδες της Θεσσαλονίκης που έχουν αγωνιστεί στο μεγάλο μας επαγγελματικό πρωτάθλημα – μετά τον ΠΑΟΚ πέρασε και από τον Αρη και από τον Ηρακλή αλλά και από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς.

Αρκετοί αγωνίστηκαν στους τρεις μεγάλους – κανείς και στις τέσσερις ομάδες της πόλης. Ισως γιατί λίγοι αγάπησαν το ποδόσφαιρο όσο αυτός. Ας είναι ελαφρύ το χώμα…

Πρέμιερ Λιγκ

Οσο εμείς γιορτάζαμε το Πάσχα, το αγγλικό πρωτάθλημα έπαιρνε φωτιά, ενώ για μήνες πιστεύαμε πως είχε τελειώσει. Το Σάββατο η Αρσεναλ ηττήθηκε στο γήπεδό της από την Μπόρνμουθ και την Κυριακή η Μάντσεστερ Σίτι κέρδισε την Τσέλσι στο Λονδίνο.

Το αποτέλεσμα αυτών των παιχνιδιών είναι η Σίτι να έχει πλησιάσει τους Κανονιέρηδες πολύ. Η διαφορά των δύο είναι στους έξι βαθμούς, η ομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα έχει ένα παιχνίδι λιγότερο και οι δύο ομάδες θα τεθούν αντιμέτωπες προσεχώς – που σημαίνει πως η διαφορά των δύο μπορεί να χαθεί.

Θυμίζω ότι πολύ πρόσφατα στον τελικό του Καραμπάο Καπ (του παλιού γνωστού Λιγκ Καπ) η Μάντσεστερ Σίτι κέρδισε την Αρσεναλ με 2-0. Που σημαίνει πως αυτή τη στιγμή είναι σε μάλλον καλύτερη κατάσταση.

Πριν από δέκα μέρες κέρδισε στο Κύπελλο Αγγλίας τη Λίβερπουλ με 4-0 και την Κυριακή του Πάσχα έβαλε τρία γκολ στην Τσέλσι. Η Σίτι θα είχε ήδη πιάσει την Αρσεναλ αν μέσα σε αυτόν τον κύκλο των πολύ καλών αποτελεσμάτων που έχει μετά τον αποκλεισμό της από το Τσάμπιονς Λιγκ δεν είχε δύο ισοπαλίες με ομάδες που μάχονται για την παραμονή στην κατηγορία, δηλαδή με τη Νότιγχαμ Φόρεστ και τη Γουέστ Χαμ.

Το επισημαίνω για να γίνει κατανοητό ότι παρά τη βελτίωσή της τον τελευταίο μήνα η ομάδα του Γκουαρντιόλα δεν πλησίασε την Αρσεναλ τρέχοντας ένα τρομερό σερί από νίκες: αυτό που πάει να εκμεταλλευτεί είναι τα στραβοπατήματα των Λονδρέζων.

Εξήγηση

Τι έπαθε η Αρσεναλ; Η προφανής εξήγηση είναι ότι χαλάρωσε υπερβολικά μετά τις μεγάλες διαφορές που πήρε στη βαθμολογία από τη μοναδική διώκτριά της.

Αλλά προφανώς δεν είναι μόνο αυτό η εξήγηση. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι έχοντας χρόνια να κερδίσει το πρωτάθλημα η Αρσεναλ άρχισε να πανικοβάλλεται τη στιγμή που μπήκε στην τελική ευθεία για την κατάκτησή του: ομάδες που δεν είναι πολύ συνηθισμένες στον πρωταθλητισμό το παθαίνουν.

Μια τρίτη εξήγηση είναι εντελώς αγωνιστική και είναι κι αυτή που προτιμώ: η Αρσεναλ τελευταία σκοράρει όλο και πιο δύσκολα. Κι αυτό έχει κόστος. Με την Μπόρνμουθ έδειξε ανικανότητα στο να βρει ένα δεύτερο γκολ.

Πριν από το ματς αυτό είχε κερδίσει πολύ δύσκολα την Εβερτον ανοίγοντας το σκορ στο τελευταίο λεπτό του ματς. Στις καθυστερήσεις σκόραρε και κόντρα στη Σπόρτινγκ Λισσαβόνας στον προημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.

Με την Μπράιτον κέρδισε με 1-0 και η μόνη ομάδα απέναντι στην οποία επικράτησε εύκολα τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές είναι η υπό κατάρρευση Τότεναμ: τη διέλυσε με 4-1.

Ισως τα καταφέρει να κερδίσει το πρωτάθλημα που της λείπει χρόνια: αλλά δεν θα είναι εύκολο αφού η πίεση που έχει φαίνεται. Ενώ η Σίτι βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να διεκδικεί έναν τίτλο που είχε ήδη χάσει.

Κι όχι μία φορά. Μπορεί και περισσότερες.

Περιέργεια

Στο μεταξύ, ομολογώ ότι έχω μεγάλη περιέργεια για τα αποψινά ματς του Τσάμπιονς Λιγκ. Κυρίως γιατί ενώ μου φαίνεται αδύνατον η Μπαρτσελόνα και η Λίβερπουλ να κάνουν ανατροπές (με βάση την εικόνα τους στο πρώτο ματς απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης και την Παρί Σεν Ζερμέν αντίστοιχα) δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να γυρίσουν από την κόλαση.

Φλικ

Η Μπαρτσελόνα που έχασε στο Καμπ Νου από την Ατλέτικο Μαδρίτης με 0-2 έχει κάνει πολλές εντυπωσιακές ανατροπές στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου γενικά και του Τσάμπιονς Λιγκ ειδικότερα.

Στο πρώτο ματς υπήρξε καθοριστικό γεγονός η αποβολή του Κουμπαρσί για φάουλ στον γιο του Σιμεόνε στο 44΄. Αλλά η Ατλέτικο δεν εκμεταλλεύτηκε απλά το ότι βρέθηκε με παίκτη παραπάνω: και πριν από την αποβολή δεν είχε προβλήματα.

Απόψε έχει στα υπέρ της όχι μόνο ότι έχει κερδίσει στο πρώτο ματς, αλλά και ότι η Μπαρτσελόνα δέχεται συνεχώς γκολ: το καλό σερί της έφτασε τα δεκατέσσερα συνεχόμενα ματς.

Αν η ομάδα του Χανς Φλικ δεν μπορεί να κρατήσει το μηδέν ποτέ, πώς διάβολο να ανατρέψει ένα εις βάρος της 0-2, και μάλιστα εκτός έδρας;

Σλοτ

Η Λίβερπουλ από τη μεριά της ήταν τόσο κακή στο Παρκ ντε Πρενς που ο προπονητής της Αντρέ Σλοτ είπε με μεγάλη ειλικρίνεια πως είναι ευχαριστημένος γιατί η ομάδα του έχασε μόνο με 2-0.

Επίσης τόνισε πως η διαφορά των δύο ομάδων μοιάζει αυτή τη στιγμή πολύ μεγαλύτερη από αυτή που ήταν πέρυσι όταν η Λίβερπουλ είχε αποκλειστεί από την Παρί.

Σε αυτά να προσθέσουμε ότι η πρωταθλήτρια Ευρώπης δύο χρόνια τώρα δεν κάνει άλλο από το να αποκλείει αγγλικές ομάδες. Πέρυσι πέταξε εκτός διοργάνωσης τη Λίβερπουλ, την Αστον Βίλα και την Αρσεναλ.

Φέτος έχει ήδη αποκλείσει την Τσέλσι. Πώς διάβολο θα αποκλειστεί από τη Λίβερπουλ απόψε;

Εύκολα

Κι όμως, ενώ η λογική λέει πως δεν είναι δυνατόν να γίνουν ανατροπές, κάτι μέσα μου με τρώει. Ισως γιατί η Μπάρτσα μπορεί να δέχεται εύκολα γκολ, σκοράρει όμως και εύκολα.

Ισως γιατί αυτό τον περίφημο νόμο του Ανφιλντ, που λέει ότι η Λίβερπουλ μπροστά στο κοινό της ανασταίνεται, τον έχω δει εν ισχύι πολλές φορές. Ισως γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι δύο τόσο μεγάλες ομάδες θα παρατήσουν το Τσάμπιονς Λιγκ τόσο εύκολα…