Γραμμή

Πρώτα, άρχισαν εμπλεκόμενοι να λένε πως τα στοιχεία δεν είναι επιβαρυντικά για τους ίδιους. Διανθίζοντας, βέβαια, τις τοποθετήσεις τους με αρκετό σεβασμό στις ευθύνες του βουλευτικού αξιώματος αλλά και με μπόλικες διακηρύξεις για την αφοσίωσή τους στους κατοίκους των εκλογικών τους περιφερειών.

Ενας, π.χ., αναρωτήθηκε: «Ο βουλευτής δεν πρέπει να ασχολείται με τα προβλήματα των ανθρώπων; Δεν είναι υποχρέωσή του;». Αλλος δήλωσε πως απλά μεταβίβασε μια επιστολή δασολόγου προς το αρμόδιο υπουργείο για να εξεταστεί «η νομιμότητα και βασιμότητα του αιτήματος» δύο συμπολιτών του – γιατί είναι θεσμική υποχρέωση των εθνοπατέρων να προασπίζονται τα νόμιμα συμφέροντα των τελευταίων, «λειτουργώντας ως οι πρώτοι συνήγοροι του πολίτη», όπως εξήγησε.

Ο τρίτος διαλάλησε πόσο βαθιά πιστεύει ότι «υπάγεται στον πυρήνα των καθηκόντων» του «η μεταφορά δίκαιων και εύλογων αιτημάτων των πολιτών προς την κεντρική διοίκηση για την αντιμετώπιση γραφειοκρατικών προβλημάτων» – και φυσικά, ενημέρωσε τους ψηφοφόρους πως θα συνεχίσει να είναι «δίπλα στους παραγωγούς». Το σκεπτικό της υπερασπιστικής τους γραμμής μάλλον άρεσε στο Μαξίμου. Εξού κι ύστερα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ζήτησε από τους πολιτικούς αντιπάλους της ΝΔ να αφήσουν «την ανθρωποφαγία στην άκρη» και να αναλογιστούν το τεκμήριο της αθωότητας.

«Αστοχίες»

Ωστόσο, ούτε οι συμπολιτευόμενοι που ελέγχονται, ούτε το κέντρο της γαλάζιας εξουσίας, έχουν πειστικές απαντήσεις σε ερωτήματα που προκύπτουν από τις νεοδημοκρατικές προεκλογικές δεσμεύσεις περί μεταρρύθμισης του Δημοσίου.

Ερωτήματα όπως, ας πούμε, γιατί οι εθνοπατέρες, οι οποίοι έβλεπαν τόσες «δυσλειτουργίες» στον Οργανισμό δεν απαίτησαν από την κυβέρνησή τους να τις διορθώσει αλλά προτίμησαν ρουσφέτια αντί του υπεσχημένου εκσυγχρονισμού; Κι η κυβερνητική έδρα, που υποτίθεται ότι κόμιζε από το 2019 την επιτελικότητα (η οποία, σύμφωνα με τη ρητορική της, έλειπε κατά το μεγαλύτερο μέρος της Μεταπολίτευσης από τη διακυβέρνηση), για ποιους λόγους χρειάστηκε να διαβάσει τα ευρήματα της πρώτης έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας προκειμένου να φέρει τον ψηφιακό καθορισμό των αποζημιώσεων ή τον έλεγχο των καλλιεργειών από δορυφόρους;

Η κυνική δικαιολογία θέλει το κυνήγι του σταυρού να προϋποθέτει παλαιοκομματικές συμπεριφορές. Ισως. Ομως, οι πιο πρόσφατες δικογραφίες δείχνουν ότι η κόλαση των πελατειακών σχέσεων δεν είναι πια μόνο οι άλλοι, όπως διατείνεται το κυβερνών κόμμα. Είναι και το ίδιο. Αυτή η ΝΔ δεν μπορεί να ισχυρίζεται πως διαφέρει απ’ τους προηγούμενους. Στις «αστοχίες» της πρέπει, εκτός από τα τηλεφωνήματα σε διαφόρους του ΟΠΕΚΕΠΕ, να προσθέσει και την αναμέτρησή της με τις «διαχρονικές παθογένειες». Μία και μοναδική υπόθεση καταρρίπτει τόσα πολλά αφηγήματά της.