Ο απολιτικός πασιφισμός και η τεχνομανιακή ηλιθιότητα

Η μετακίνηση σχεδόν ολόκληρης της ειδησεογραφίας στο πολεμικό, στρατιωτικό πεδίο, είναι συντριπτική. Ο ειδησεογραφικός όγκος «πολέμου» που κυριαρχεί αντιστοιχεί και στη μετακίνηση μεγάλου μέρους της οικονομίας στην πολεμική βιομηχανία;

Ή είναι μια κούφια επικαιρική έξαψη που θα περάσει μόλις κορεστεί το κοινό; Ενδεχομένως η διόγκωση της πολεμικής περιγραφής, ακτινογραφεί τη βαθιά παραγωγική και πολιτιστική ανασυγκρότηση, εκφράζει τον αναπροσανατολισμό της βιομηχανίας.

Ο πόλεμος δημιουργεί πλούτο, αλλάζει την κατεύθυνση της οικονομίας και της εργασιακής ιδεολογίας. Απίθανες τεχνικές λεπτομέρειες για γενιές όπλων, για βεληνεκή, για δεκάδες mach, για εκπληκτικές ιδιότητες (που την επόμενη εβδομάδα ξεπερνώνται από τον «αντίπαλο» και τούμπαλιν) καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος του εγχώριου και του διεθνούς δημόσιου λόγου.

Η στρατιωτική, ιδίως η τεχνική λεπτομέρεια που τη διανθίζει, έρχεται ως το διάδοχο φαινόμενο ενός ασαφούς κι ενίοτε «χίπικου» στη γενικότητά του πασιφισμού. Τα κινήματα ειρήνης φαίνεται «δεν πουλάνε» ή έχουν ένα ρηχό και συχνά απλώς εμπαθή αλλά απολιτικό ριζοσπαστισμό.

Η συμπόνια είναι τόσο διαμεσολαβημένη, «μανιπουλαρισμένη» από τις απεικονίσεις των πρακτορείων, που αντί να κινητοποιεί, δημιουργεί μια εξοικείωση, έναν κορεσμό πάνω στη σκληρότητα. Αντιθέτως, αναπτύσσεται ένα θεατής, ένας καταναλωτής είδησης, διαφορετικής ευαισθησίας.

Εχουμε πάει σε έναν θαυμασμό για την τεχνική λεπτομέρεια, έχουμε μια νέα «καταρτισμένη» πολεμική περιγραφικότητα που «φεύγει» από τον θάνατο και καθηλώνεται στο τεχνολογικό επίτευγμα. Δύο, λοιπόν, ζώνες κοινού.

Νωθρός και μονοσήμαντος οίκτος κι από την άλλη φουτουριστικός θαυμασμός για τα υπερόπλα. Στην συνθήκη αυτή, δεν υπάρχει καν ανάγκη για πολιτική προτροπή. Ρητορική απολιτικής «αντιβίας» και δέσμευση στο πεδίο των technomaniacs, αποτελούν τις πιο προωθημένες και αποκρυπτόμενες μορφές πολιτικής  προτροπής. Ράκη ανθρώπων και τεχνικά δεδομένα. Οχι εμπέδωση του θανάτου. Πρόκειται για μια απόκρυψη διπλού χαρακτήρα.

Από τη μια ο συμπονετικός επαγγελματισμός π.χ. της Τούνμπεργκ και από την άλλη οι σκηνές με τα φωτεινά νυκτερινά ίχνη που σκάνε διαλύοντας το οπλισμένο σκυρόδεμα (το ιδανικό και δημοκρατικό τεχνικό επίτευγμα του «στεγαστικού» διαβήματος του Μοντέρνου Κινήματος).

Ενα ανεστραμμένο μοντέρνο που αποδομεί, δεν κτίζει. Ενα είδος συνειδησιακού «αποδομιστή Κορμπιζιέ» προκύπτει από τη φαντασμαγορική αισθητική του ερειπίου.

Τι κοινό παρακολουθεί και διεγείρεται από την πολεμική κατάσταση των ΜΜΕ; Πού ανιχνεύεται η ευαισθησία του; Ούτε λύπη βαθιά, ούτε εκλογίκευση της τεχνολογικής τρέλας για θάνατο. Μια πασιφιστική θεολογία μαζί με μια «τεχνομανιακή» μεταφυσική. Τι λείπει;

Ο πολιτικός συνδυασμός στην ερμηνεία  των γεγονότων, η Ιστορία στην πρόσκτηση του παρόντος ή συγκρότηση μιας δίκαιης αντίρρησης, η ψύχραιμη αμφιβολία. Ολα όσα συγκροτούν την πολιτική οξυδέρκεια λείπουν.

Πίσω από αυτά τα θεάματα και λόγια, πίσω από τις διασκευασμένες περιγραφές και απεικονίσεις, ο μαύρος πλούτος αναπτύσσεται, πειρατικός, δυσόρατος και πολιτικά εκμαυλιστικός. Κυρίως χωρίς τον παραδοσιακό του αντίπαλο· την ευφυΐα.