Πρόωρες εκλογές και πρόωρες δεσμεύσεις

Η συζήτηση για τη διεξαγωγή πρόωρων βουλευτικών εκλογών έχει φουντώσει ξανά. Και επειδή δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά, φαίνεται ότι στην κυβέρνηση ο σχετικός προβληματισμός έχει ανοίξει για ένα θέμα που δοκιμάζει το βασικό προεκλογικό σύνθημα της ΝΔ, δηλαδή την ανάγκη για διασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας.

Οι πόλεμοι που μαίνονται στην ευρύτερη γειτονιά μας απειλώντας τις γεωπολιτικές ισορροπίες και την παγκόσμια ειρήνη, εκτινάζουν ακόμα περισσότερο την ακρίβεια στα ύψη εντείνοντας την ανασφάλεια των πολιτών για το μέλλον. Η συζήτηση για τις πρόωρες εκλογές παίρνει νέα τροπή μετά τις τελευταίες εξελίξεις και το σχετικό αίτημα του Νίκου Ανδρουλάκη.

Πιο συγκεκριμένα, η παρατεινόμενη εκκρεμότητα της συζήτησης στη Βουλή για το κράτος δικαίου, έστω και με το πρόσχημα της «συνήθους κοινοβουλευτικής πρακτικής», σύμφωνα με τον Πρόεδρο της Βουλής, συμβάλλει στην εδραίωση της πεποίθησης ότι η κυβέρνηση είναι υπόλογη και εκτεθειμένη στο ευαίσθητο θέμα των τηλεφωνικών υποκλοπών. Εξάλλου, η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αυξάνει την κοινωνική οργή για την προκλητική ανοχή ενός πελατειακού σκανδάλου διαρκείας. Είναι φανερό ότι οι συνεχιζόμενες αποκαλύψεις στα σοβαρά αυτά ανοιχτά ζητήματα θα βαρύνουν σημαντικά στην εκλογική συμπεριφορά ενός κρίσιμου μέρους των κεντρώων ψηφοφόρων.

Το ΠΑΣΟΚ επιχείρησε στο συνέδριό του να αφήσει πίσω τις εσωκομματικές αντιπαραθέσεις. Ο δήμαρχος της Αθήνας είδε να ικανοποιείται το εμμονικό του αίτημα για τον αποκλεισμό κάθε πιθανότητας μετεκλογικής συνεργασίας με τη ΝΔ, συντασσόμενος με την τοποθέτηση της ηγεσίας. Η δέσμευση αυτή επιβάλλει στην αξιωματική αντιπολίτευση την υποχρέωση να παρουσιάσει προεκλογικά ένα πειστικό εναλλακτικό κυβερνητικό σχήμα. Με αφετηρία την ομόφωνη απόφαση για αυτόνομη πορεία, το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να σκέφτεται και να δρα ως πόλος ευρύτερης συνάντησης των σοσιαλδημοκρατικών και κεντρώων δυνάμεων και όχι ως συνιστώσα μιας ετερόκλητης και εξαιρετικά αμφίβολης, αριθμητικά και προγραμματικά, «προοδευτικής» κυβερνητικής συμεργασίας.

Γι’ αυτό άλλωστε και η σπουδή ορισμένων πρωτοκλασάτων στελεχών της αντιπολίτευσης να παρουσιάσουν μια συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και το υπό ίδρυση «κόμμα Τσίπρα» ως ρεαλιστική δήθεν λύση δεν είναι πειστική. Αντίθετα, η πρόβλεψη για τη συγκρότηση μιας τέτοιας συμμαχίας είναι εντελώς παρακινδυνευμένη, αφού είναι άγνωστο εάν τα σημερινά αριστερά κόμματα θα συμμετάσχουν στις εκλογές και κατά πόσον θα πετύχουν την είσοδό τους στη νέα Βουλή, ειδικά μετά την προαναγγελθείσα διάσπασή τους, στην περίπτωση της ίδρυσης κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Εξάλλου η συνεχιζόμενη πτωτική πορεία της δυναμικής του πρώην πρωθυπουργού των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αποδυναμώνει ακόμα περισσότερο το εγχείρημα της επιστροφής του στην Ιθάκη της εξουσίας.

Με εντελώς αβέβαιη ακόμα την ημερομηνία που θα ανοίξουν οι κάλπες, κάθε πρόβλεψη είναι επισφαλής είτε πρόκειται για την αυτοδυναμία της ΝΔ είτε για μια «προοδευτική» διακυβέρνηση, ιδιαίτερα στις ρευστές συνθήκες της σημερινής εγχώριας και διεθνούς συγκυρίας. Η μόνη απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη δέσμευση που πρέπει να αναληφθεί από τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου είναι ο αποκλεισμός κάθε πιθανότητας συμμετοχής των κάθε λογής «αριστερών» και «δεξιών» εκφραστών του ακραίου λαϊκισμού στη διακυβέρνηση της χώρας, από οποιαδήποτε θέση και ρόλο. Ειδικά μετά τα χρόνια της κρίσης δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να εμπλακεί ξανά η χώρα σε νέες αυτοκαταστροφικές περιπέτειες.

Ο Γιάννης Μεϊμάρογλου είναι εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού «Μεταρρύθμιση»