Παρελθόν
Επεσα πάνω σε μία ομιλία του Τραμπ, το 1987. Στο Rotary Club. Προτείνει αμερικανική εισβολή στο Ιράν και έλεγχο των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της χώρας. Κάτι τέτοιο επανέλαβε πρόσφατα με δήλωσή του προς τους «Financial Times». Και με ύφος Βελόπουλου κοιτάζω την κάμερα και σας το λέω: τα μελλούμενα έχουν προαναγγελθεί. Για αυτό αφήστε στην άκρη τα CNN και τις αναλύσεις των καναλιών. Πετάξτε ακόμα και την εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας.
Εκτός από τον Τραμπ τα έχει πει όλα εγκαίρως η «Ελεύθερη Ωρα». Διότι όταν οι άλλοι έγραφαν αναλύσεις για το ενδεχόμενο πολεμικής σύρραξης στη Μέση Ανατολή, η «Ελεύθερη Ωρα» είχε εξάστηλη τη γερόντισσα που προέβλεπε ότι οι πύραυλοι θα πέσουν σαν το χαλάζι, ενώ ο Αντίχριστος θα προβάρει το ωραίο του χαμόγελο λίγο πριν μας εμφανιστεί επισήμως. Και αυτό είναι το σημάδι, όχι του Αντίχριστου, αλλά των παλαβών καιρών μας.
Γιατί μπλέκονται και διάφορα άλλα, όπως το Πάσχα, το Αγιο Φως και το Τείχος των Δακρύων που, έτσι και του σκάσει κανένας πύραυλος, θα γίνει και δακρύβρεχτο. Δεν χρειάζεται να εμβαθύνετε στις ειδήσεις. Μείνετε στους τίτλους και στις δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Είναι λες και διαβάζεις σελίδες από εσχατολογικό σενάριο.
Ταιριάζουν και οι φυσιογνωμίες των πρωταγωνιστών. Το παραλήρημα του Τραμπ. Ο Νετανιάχου με τα ακονισμένα δόντια. Και οι αναμαλλιασμένοι μουλάδες που σηκώνουν το δάχτυλο και μιλούν για ποταμούς φωτιάς που θα πέσουν στα κεφάλια των απίστων. Βάζεις Fox News και βλέπεις κάτι τύπους που λένε για την εκπλήρωση των Γραφών. Ακουγα έναν να λέει για την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Και αυτοί τώρα κυβερνούν τον κόσμο.
Τεχνολογικά, παρακολουθούμε ένα σύγχρονο πόλεμο. Με όλα τα καλούδια των φονικών μηχανών σε πλήρη ανάπτυξη. Ωστόσο αν βγάλεις τα σύγχρονα όπλα από τη μέση, γυρίζεις εύκολα χίλια χρόνια πίσω. Με αλλαλάζοντες ηγέτες, τρομακτικές μεγαλοστομίες που αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας και την κάπνα από τις κατεστραμμένες πετρελαιοπηγές να σχηματίζει τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Και αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που ζούμε. Αλλά ξεχνάς ότι πάντα έτσι ήταν η ζωή. Δεν ζούμε στο παρόν. Αλλά στο παρελθόν με καινούργιο σκηνικό.
Ετεροπροσδιορισμός
Πάει, τελείωσε, ξεμπλέξαμε και με αυτό. Το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να συγκυβερνήσει με τη Νέα Δημοκρατία. Εντάξει. Λογικό είναι. Στη θέση τους όλοι το ίδιο θα έλεγαν. Ετσι τώρα υπάρχουν οι εξής επιλογές, αν θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι το ΠΑΣΟΚ θα νικήσει έστω με μία ψήφο διαφορά. Είτε θα είναι αυτοδύναμο (δύσκολο έως απίθανο), είτε θα αναζητήσει προγραμματική κυβερνητική συνεργασία με τον Τσίπρα. Στην περίπτωση δε που είναι πρώτο κόμμα η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ θα κάνει στην άκρη για να ανέβει στην κυβέρνηση ο Βελόπουλος, ίσως και η Λατινοπούλου, αν και αυτοί οι δύο δεν μιλιούνται. Συγγνώμη, αλλά δεν υπάρχει άλλο ενδεχόμενο, ας μην κοροϊδευόμαστε. Και μπορεί το κλίμα στο συνέδριο να ήταν καλό και ενωτικό, αλλά υπήρχε και ακόμα ένα χαρακτηριστικό: στη βασική του πολιτική θέση το ΠΑΣΟΚ ετεροπροσδιορίζεται διά του Μητσοτάκη. Και μέσα σε αυτό μπορείς να βρεις πολλά, αλλά όχι αυτοπεποίθηση.
Τα θαύματα
Είδα τις ειδήσεις τη μία δίπλα στην άλλη και το βρήκα χαριτωμένο. Η πρώτη: η κυβέρνηση έχει καταρτίσει σχέδιο για τη μεταφορά του Αγίου Φωτός καθώς, όπως είναι γνωστόν τοις πάσι, ο Φωτοδότης Δημιουργός διατηρεί προνομιακή σχέση με το χριστεπώνυμο πλήθος της πατρίδας μας. Και η δεύτερη: εκτοξεύτηκαν τρεις ελληνικοί νανοδορυφόροι. Αυτές οι μικρές διαστημικές μηχανές λειτουργούν με τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν στην Ελλάδα. Εννοείται ότι η κοινή γνώμη δεν δίνει δεκάρα για τους δορυφόρους, βλέπει ακόμα πιο ψηλά στον ουράνιο θόλο. Και έτσι, ενώ οι δορυφόροι μπήκαν σε τροχιά για να στείλουν σήμα, οι άνθρωποι στη Γη περιμένουν σημεία. Και αν τους πεις ότι αυτές οι μικρές συσκευές επεκτείνουν τις δυνατότητές μας προς νέους ορίζοντες, θα σου πουν ότι αυτό δεν είναι θαύμα. Είναι το Αγιο Φως.
Ο star της ημέρας
Ο Λευτέρης Καρχιμάκης πρώτευσε στις εκλογές για την ανάδειξη μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Τριαντάρης, που συντονίζει την ομάδα Προγράμματος. Κοντά στον πρόεδρο, εννοείται. Εξαιρετικός στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις. Με ωραίο λόγο, χωρίς κενά και φανφάρες. Και με εξαιρετική ακαδημαϊκή συγκρότηση. Ναι, θα ήθελα να τον βλέπουμε πιο συχνά.