Θα είναι (ξανά) ανοιχτός ο δρόμος για την κορυφή;
Το παρελθόν ίσως να δείχνει το μέλλον
Ελάφια σε βαθιά κρίση. Ποιος το αμφισβητεί; Ηδη οι παίκτες σκέφτονται τις διακοπές. Θα ξεκουραστούν ύστερα από μια κάκιστη σεζόν και με το ρεκόρ σε νίκες-ήττες (29-44) να μην είναι τιμητικό για τον Γιάννη και την παρέα του. Μετά από 10 χρόνια, συνεπώς, εκτός νυμφώνος.
Οσο για τον Αντετοκούνμπο; Αντιμετώπισε πολλά προβλήματα τραυματισμών, είτε έμενε εκτός είτε είχε μόνο εκλάμψεις, και σίγουρα του έλειψε η σταθερή παρουσία στο υψηλότερο επίπεδο. Αραγε, τα καλά χρόνια είναι πίσω για έναν παίκτη που καμάρωνε πως σάρωνε τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμά του; Περνά ακόμη η μπογιά του ή μήπως έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση χωρίς ακόμη να το έχουμε συνειδητοποιήσει; Το πουλόβερ ίσως να ξηλώνεται ερήμην του.
Πριν από το οποιοδήποτε συμπέρασμα ας έχουμε κατά νου το πώς αντέδρασε ο Γιάννης μετά το προηγούμενο στραπάτσο. Ηταν λες και έκανε επανεκκίνηση. Κατά τη διάρκεια της σεζόν ’16 -’17 έδειξε ωριμότητα και εντυπωσίασε με το παίξιμό του. Κατέγραψε πρωτιά σε κάθε μία από τις πέντε κύριες στατιστικές κατηγορίες (πόντοι, ριμπάουντ, ασίστ, κλεψίματα, κοψίματα) των Μπακς και αυτό στην 80ή ιστορία του ΝΒΑ μόνο τέσσερις παίκτες το κατάφεραν πριν από αυτόν (Ντέιβ Κάουενς, Σκότι Πίπεν, Κέβιν Γκαρνέτ και Λεμπρόν Τζέιμς).
Του Κώστα Κοφινά
Μετά «μίλησε» και ο Νίκολα Γιόκιτς. Εκείνη τη μεστή σεζόν, λοιπόν, ο Γιάννης έγινε μέλος της δεύτερης κορυφαίας ομάδας του πρωταθλήματος και της δεύτερης καλύτερης αμυντικής ομάδας την ίδια χρονιά. Ολα έδειχναν ιδανικά.
Τα πάντα έμοιαζαν με προάγγελο της έκρηξης. Το ’21 ήρθε ο πρώτος τίτλος πρωταθλήματος για τους Μπακς ύστερα από μισόν αιώνα. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, η αποθέωση για τον παίκτη-σταρ έμοιαζε πρωτοφανής, όλα κινούνταν στους δικούς του ρυθμούς.
Και τα συμβόλαια όχι μόνο τον έδεναν για καιρό με το Μιλγουόκι, αλλά και αυξάνονταν ραγδαία οι αποδοχές του, κάνοντας έναν παίκτη που εκκίνησε από τα Σεπόλια και συγκίνησε το ευρύ κοινό με την ιστορία του, έναν ακριβοπληρωμένο αστέρα στη μεγαλύτερη βιομηχανία του θεάματος. Καμιά αντίρρηση: τα χρόνια πέρασαν. Ο Γιάννης τότε ήταν 27 ετών, τώρα βαδίζει στα 32 και θα τα κλείσει τον ερχόμενο Δεκέμβριο. Το μείζον είναι να βρει ξανά κίνητρο.
Αν όχι στην πόλη που ζει τα τελευταία 13 χρόνια, κάπου αλλού. Η κορυφή τον περιμένει γιατί πολύ απλά δεν μεγάλωσε τόσο πολύ – ποιος προσπερνά πως ο Λεμπρόν αγωνίζεται ακόμη, κι ας έχει «πατήσει» τα 40; Η λέξη-κλειδί είναι η εξής: κορεσμός.
Αν νιώθει «γεμάτος» ο έλληνας παίκτης, τότε δύσκολα θα κάνει το αναμενόμενο από αρκετούς comeback. Σε περίπτωση που διψά για επιτυχίες και γουστάρει να πατήσει ξανά την κορυφή, να διαλύσει αντιπάλους και να καρφώσει μπροστά στο πρόσωπό τους με μανία, τότε θα μοιράσει «απαντήσεις». Στο χέρι του είναι. ‘Η καλύτερα, μένει να φανεί αν το… λέει η καρδιά του.
Αυτά θα του έλεγε ο Μάικλ Τζόρνταν
Serius est quam cogitas – είναι αργότερα απ’ ό,τι νομίζεις, αγαπητέ Γιάννη.
Πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος. Ηταν σαν χθες όταν ο Γιάννης έκανε το 2023 την εμβληματική, για πολλούς, δήλωση σύμφωνα με την οποία «δεν υπάρχει αποτυχία στον αθλητισμό», θεωρώντας πως οι ήττες είναι απαραίτητα βήματα προς την επιτυχία και όχι το τέλος της διαδρομής.
Μπήκε επίσης στον πειρασμό να κάνει συγκρίσεις με τον Μαύρο Ιησού, τον Μάικλ Τζόρνταν λέγοντας πως έπαιξε 15 χρόνια αλλά πήρε έξι πρωταθλήματα. Για να αναρωτηθεί ρητορικά αν τα υπόλοιπα εννέα χρόνια ήταν αποτυχία. Αν έκανε την ερώτηση στον MJ θα του απαντούσε πως «ναι, Γιάννη. Ηταν αποτυχία. Οι ήττες σε κάνουν πιο σοφό, αρκεί να μην σου γίνονται συνήθεια». Οπως συνέβη με σένα Γιάννη.
Θα τον ρωτούσε επίσης «τι έκανες Γιάννη αυτά τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν μετά τον αποκλεισμό των Μπακς από τους Μαϊάμι Χιτ στον πρώτο γύρο των play offs που υποτίθεται σε έκαναν πιο σοφό;».
Του Γιώργου Νασμή
Την απάντηση μπορεί να τη δώσουν καλύτερα οι Πέισερς που τον έστειλαν σπίτι από τον πρώτο γύρο πέρυσι και πρόπερσι. Ή μήπως να σταθούμε στη φετινή σεζόν που οι Μπακς έμειναν για πρώτη φορά εκτός play offs από το 2016;
Σε ένα ομαδικό άθλημα θα ήταν άδικο να πέσει όλο το κρίμα πάνω σε έναν παίκτη. Ωστόσο ο Γιάννης δεν είναι ένας οποιοσδήποτε καλαθοσφαιριστής. Είναι ένα από τα πόστερ του NBA, άλλοτε πρωταθλητής, έχει αγωνιστεί σε 10 all star και ήταν κορυφαίος σε δύο χρονιές. Ακόμα και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τον πρότεινε για μέλος του Ευρωπαϊκού Τάγματος Αξίας σημειώνοντας στην επιστολή του στην πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Ματσόλα πως «είναι μια από τις πιο επιδραστικές παγκόσμιες προσωπικότητες της Ευρώπης, του οποίου η ιστορία ζωής, η δημόσια ηγεσία και η δέσμευση στα ανθρωπιστικά ιδεώδη ενσαρκώνουν τις βασικές αξίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ισότητα, την κοινωνική ένταξη, την πολυπολιτισμικότητα και τις ευκαιρίες».
Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις είναι αντίστοιχες Γιάννη. Κανείς βέβαια δεν προσεύχεται για την πτώση σου για να γίνει πιο θρήσκος. Το πρόβλημά σου είναι το ίδιο που αντιμετωπίζουν δεκάδες άλλοι όμοιοί σου: το κίνητρο. Ναι, υπήρξαν τραυματισμοί, συνεχίζουν να υπάρχουν κόντρες με τους Μπακς και η υφέρπουσα μεταγραφολογία. Ολα αυτά όμως είναι απότοκος του γεμάτου στομαχιού. Ο Γιάννης μοιάζει πια περισσότερο με επιχειρηματίας παρά με κορυφαίο καλαθοσφαιριστή. Λογικό το ξεστράτισμα, δεν θα παίζει για πάντα με την πορτοκαλί μπάλα. Η ηλικία του δεν είναι απαγορευτική για να επιστρέψει στον σωστό δρόμο και να χαρίσει ξανά απλόχερα μοναδικές στιγμές. Το επόμενο βήμα στην καριέρα του είναι το ίδιο κρίσιμο όσο και το πρώτο στον μαγικό κόσμο του NBA. Λίγοι άσοι στο παρελθόν κατάφεραν ωστόσο να λουστούν ξανά με λάμψη μετά την πτώση τους.