Το πρόβλημα είναι η δίκη, όχι η αίθουσα
Καταγγέλλεται ότι την πρώτη μέρα της δίκης των Τεμπών, διαπράχθηκαν πρωτοφανείς αγριότητες.
Τόσο εναντίον της προέδρου του δικαστηρίου, όσο και κατά δικηγόρων που τάχθηκαν υπέρ της διεξαγωγής της δίκης.
Με κορύφωση, την ανατριχιαστική «κραυγή» προς την πρόεδρο: «Κατέβα κάτω μωρή»!
Ή την υπόδειξη σε δικηγόρο να αποχωρήσει από τη θέση της «πολιτικής αγωγής», επειδή τάχθηκε με τη διεξαγωγή της δίκης!
Πράγμα που σημαίνει ότι η αιτίαση για την αίθουσα – ανεξάρτητα από το «μαθηματικό παράδοξο» ότι για 250 δικηγόρους δεν αρκούν 280 θέσεις – ήταν πρόσχημα.
Και ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι η ίδια η δίκη, για «οντολογικούς» λόγους. Λόγω δηλαδή της φύσης της, ως κορυφαίας πράξης ορθολογισμού και απομάγευσης.
Υπό την έννοια ότι στη δίκη κρίνονται οι πράξεις (και παραλείψεις) των ανθρώπων, σύμφωνα με τον νόμο και τη λογική.
Αρα δεν δικάζονται φαντασιώσεις, ούτε μαγικές παραστάσεις, ούτε δεισιδαιμονίες. Δεν δικάζονται καν «θεωρίες». Πόσο μάλλον θεωρίες συνωμοσίας.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν προσφέρεται για εμπόριο νεκρών ή για να δεξιωθεί πολιτικές ή άλλες φιλοδοξίες.
Αντίθετα, επειδή «στόχος της δίκης είναι να αποδώσει δικαιοσύνη και τίποτε άλλο, ακόμη και ο πιο ευγενής απώτερος στόχος… το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αποπροσανατολίσει από το βασικό έργο του νόμου…». (Χάνα Αρεντ, «Εκθεση για την κοινοτοπία του κακού»).
Οι σκηνοθέτες όμως της επιχείρησης ματαίωσης της Δίκης γνωρίζουν το προφανές: ότι αιτία του δυστυχήματος ήταν η παράβαση του Γενικού Κανονισμού Κίνησης του ΟΣΕ (ΦΕΚ Β’ 698/01-03-2019), ο οποίος όριζε μέχρι και τον «χειρισμό των αλλαγών τροχιάς» (άρθρο 5). Και ότι η τήρησή του, που ήταν υποχρεωτική, θα απέκλειε την τοποθέτηση δύο τρένων να κινούνται αντίθετα, στην ίδια γραμμή.
Γνωρίζουν επιπλέον ότι η δίκη είναι φορέας και χώρος άσκησης της λογικής.
Αρα γνωρίζουν ότι εκεί δεν μπορεί να υποστηριχθεί ο παραλογισμός, που αποτελεί το εφαλτήριο για την πολιτική τους αναρρίχηση και ύπαρξη: Οτι αιτία του θανάτου δεν ήταν η παραβίαση του κανονισμού αλλά μία παρανοϊκού χαρακτήρα θεωρία συνωμοσίας περί μεταφοράς ξυλολίου από την εμπορική αμαξοστοιχία. Το οποίο όμως ξυλόλιο, με όρους θαύματος, δεν άγγιξε καν την αμαξοστοιχία που δήθεν το μετέφερε!
Αρα γνωρίζουν ότι η δίκη, με μόνη τη διεξαγωγή της, θα καταλύσει τη θεωρία συνωμοσίας περί ξυλολίων, η διατήρηση της οποίας είναι ταυτόχρονα όρος της ύπαρξής τους.
Γι’ αυτό ακριβώς, προτού καν κληρωθούν οι δικαστές, προτού δηλαδή να γνωρίζουν τα πρόσωπα της δίκης, με συκοφαντική ωμότητα, αμφισβητούσαν την ακεραιότητα των δικαστών! Ωστε να τους εξουδετερώσουν προκαταβολικά. Αυτό συνεπάγεται ότι θα κάνουν τα πάντα για να αποτρέψουν τη δίκη, όπου και αν γίνει, σε όποιας χωρητικότητας αίθουσα.
Το μόνο ερώτημα που τίθεται, είναι τι μπορεί να κάνει η Δικαιοσύνη απέναντι στην οργανωμένη μαζική βία.
Η απάντηση έρχεται από το παρελθόν και είναι εξαιρετικά μελαγχολική: «…έχουν βρεθεί άνθρωποι ν’ αντιστέκονται στους πιο ισχυρούς μονάρχες… αλλά λίγοι να αντιστέκονται στο πλήθος, να ορθώνονται μονάχοι απέναντι σε καθοδηγημένες μάζες, να αντιμετωπίζουν την ανελέητη εξαλλοσύνη τους και να τολμούν να πουν ένα Οχι, όταν ζητείται ένα Ναι». (Χάνα Αρεντ, «Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού»).
Ο Κώστας Κούρκουλος είναι δικηγόρος.