Ανταγωνισμός

Τη μέρα που οι πράσινοι σύνεδροι έβλεπαν τον πρόεδρό τους και τον νούμερο ένα διαφωνούντα μαζί του (τον δήμαρχο Αθηναίων) να συζητούν για ώρα καθισμένοι στις καρέκλες που τοποθετήθηκαν στο παρκέ του Τάε Κβον Ντο, ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε στους λαμιώτες θαυμαστές του ότι στη δική του γωνία του πολιτικού φάσματος δεν χρειάζεται να κάνουν συνέδριο για να αποφασίσουν εάν θα συγκυβερνήσουν με τον Μητσοτάκη.

Το Σάββατο, δηλαδή, όταν ο αρχηγός και τα μεγαλοστελέχη του Κινήματος επιχειρούσαν να το εμφανίσουν «ενωμένο, δυνατό» από το γήπεδο που αποκαλείται και «μικρό Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας», ο ιδρυτής του ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαίωνε το κοινό του – και όσους επιθυμούν να ξαναγίνουν συνταξιδιώτες του – πως όποτε κι αν στηθούν εθνικές κάλπες «η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης θα έχουν αντίπαλο. (…). Μια ανασυγκροτημένη προοδευτική παράταξη» – σπεύδοντας να διευκρινίσει ότι αναφέρεται σε μια «ισχυρή Αριστερά».

Μια λοιπόν και το ΠΑΣΟΚ αυτό το τριήμερο διάλεξε ιδεολογική πλευρά, απορρίπτοντας από τώρα τη μετεκλογική συνεργασία με την Κεντροδεξιά, ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός δεν έχασε την ευκαιρία: δήλωσε την πρόθεσή του να ανταγωνιστεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τη θέση του αντιπάλου των γαλάζιων.

Δυσκολία

Φρόντισε, βέβαια, να επιτεθεί στο σύνολο της «δημοκρατικής αντιπολίτευσης» καταλογίζοντάς της – sic – μικροκομματικούς υπολογισμούς, μεγαλόστομες και εκτός πραγματικότητας διακηρύξεις νίκης, ανέφικτες προτάσεις συγκολλήσεων, αποχωρήσεις, αξιακή εξουθένωση.

Ωστόσο, τα περισσότερα απ’ όσα της προσάπτει, προκειμένου να φορτώσει αλλού την ευθύνη για την απογοήτευση του εκλογικού σώματος που αναζητά εναλλακτική στη ΝΔ πρόταση διακυβέρνησης, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι κατηγορίες οι οποίες γυρίζουν εύκολα προς εκείνον που τις εκστομίζει. Οχι μόνο γιατί αυτός φταίει σε μεγάλο βαθμό για την αποδόμηση του λεγόμενου προοδευτικού πόλου στα μάτια των ψηφοφόρων του.

Αλλά κι επειδή η «Ιθάκη» του δίνει προς το παρόν τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι το ωραίο ταξίδι. Το τσιπρικό επαναλανσάρισμα φαίνεται να πείθει κυρίως παλιούς συντρόφους. Στην Κουμουνδούρου τσακώνονται για χάρη του. Αλλοι θέλουν να του παραδώσουν τα κλειδιά του κόμματος κι άλλοι βροντοφωνάζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χαρίζεται, ούτε χωρίζεται. Και οι μεν και οι δε περιμένουν να αποφασίσει το μέλλον τους, όμως. Οι νεαρίτες που πιστεύουν πως δεν συγκροτείται μέτωπο αντιπολιτευόμενων δυνάμεων χωρίς αυτόν, πάλι, μένουν στο κόμμα μέχρι να φύγουν προς το δικό του. Ακόμη λοιπόν κι αν δεν κρατάει ρεζερβέ θέσεις για κανέναν απ’ τους παραπάνω, όπως διατείνεται, η πραγματικότητα δείχνει ότι δυσκολεύεται να προσελκύσει οποιουσδήποτε άλλους.