Η μοναξιά της Μαρινέλλας
Στη μακρά πορεία της Mαρινέλλας δεν της χαρίστηκε τίποτα. Τουλάχιστον σε δύο φάσεις δε χειραφετήθηκε ενδοκαλλιτεχνικά και πολιτισμικά με έναν τρόπο πρωτοποριακό και όχι αυτονόητο. Στην πρώτη φάση από τη μετάβασή της από ένα απόλυτα και αμιγώς ανδρογενές πάλκο δίπλα στον μεγαλύτερο έλληνα τραγουδιστή Στέλιο Καζαντζίδη ώστε να φτιάξει τη δική της πορεία.
Και στη δεύτερη φάση από τη συμβίωσή της με τον pop σταρ Τόλη Βοσκόπουλο σε ένα νέο πιο ελαφρολαϊκό τοπίο όπου και εκεί άρχισε να διαμορφώνει τα δικά της πρωτοπόρα σκηνικά χαρακτηριστικά. Εδώ κανείς θα πρόσθετε μια ρήξη που επιτυγχάνει η Μαρινέλλα στην πίστα και μαζί με αυτήν μεταβάλλει ολόκληρο το κοινό της. Είναι η σύμπραξή της με τον Κώστα Χατζή σε τουλάχιστον τρεις φάσεις: στο Ρεσιτάλ, στο «Ταμ Ταμ» και στις σειρές συναυλιών τους.
Τα παραπάνω σήμερα πιθανώς ακούγονται ως προβλεπόμενα ή απλά. Κι αυτό αφού τώρα πια οι έλληνες καλλιτέχνες εν πολλοίς έχουν κατακτημένο τον τρόπο, το ύφος, τις αλλαγές στη σκηνική και τη δισκογραφική τους παρουσία. Το νέο ψηφιακό τοπίο είναι απόλυτα υβριδικό και ευνοεί ή ενθαρρύνει ακριβώς αυτές τις οβιδιακές μεταμορφώσεις ή τα νέα βήματα. Και τώρα υπάρχει βέβαια πατριαρχία και δυσκολίες στο επάγγελμα.
Ας φανταστούμε όμως μία γυναίκα μαζί με άλλες γυναίκες – γιατί το λαϊκό τραγούδι είναι και η φρουρά των λαϊκών τραγουδιστριών της δεκαετίας του 1960 – να κατακτά βήμα βήμα ολόκληρο χώρο μέσα σε αυτό που λέγεται λαϊκό πάλκο. Να την εμπιστευθούν οι μεγάλοι λαϊκοί συνθέτες ενός αξιοσημείωτου εύρους: από τον Ζαμπέτα και τον Ακη Πάνου, ή τον Καλδάρα μέχρι τον Χατζηνάσιο ή τον Χατζή.
Κυρίως πάνω της συγκροτήθηκε ένα νέο είδος λαϊκού θεάματος το οποίο αν σήμερα κανείς ταξινομήσει ή αποκωδικοποιήσει καλύτερα από την ίδια την εποχή που διαμορφώθηκε, θα δει ότι ήταν η κραυγή ταυτόχρονα μιας γυναίκας να εκφράσει όλα εκείνα τα συναισθήματα ατομικά ή συλλογικά μέσα από την ίδια τη σκηνική της υπόσταση.
Η Μαρινέλλα – κι αν κάτι σήμερα κρατάμε από τουλάχιστον τη δεύτερη φάση της δικής της καριέρας – ήταν μία απόλυτα μοναχική τραγουδίστρια στον τρόπο που εμφανιζόταν στα κέντρα της εποχής. Οι υψηλές ερμηνευτικές της ικανότητες μαζί με ένα κατακτημένο σκηνικό ταλέντο ναι μεν έδωσαν τον χώρο μιας λαϊκής ή και pop οντότητας.
Την ίδια ώρα όμως το νέο μοντέλο ήταν απόλυτα οριοθετημένο και υπάκουε πιστά σε σκληρούς κώδικες μουσικούς – χορευτικούς – καλλιτεχνικούς προδίδοντας μία μεγάλη πειθαρχία πάνω στο ίδιο το επάγγελμα. Εδώ συνήργησαν μία σειρά παραγόντων όπως για παράδειγμα ο Φίλιππος Παπαθεοδώρου ή ο χορογράφος Δημήτρης Παπάζογλου. Και αυτά όλα συνέβαλαν εν μέρει στον μύθο της. Απενοχοποιημένα τα τελευταία χρόνια αυτή η πορεία την έφερε να συμπράττει με νεότερους λαϊκούς ερμηνευτές, κρατώντας όμως κάτι από εκείνη τη μοναχικότητα και το σπάνιο ήθος.