Να ’τανε το ’21
Εγώ, να πω τη μαύρη αλήθεια, από τις σκορδαλιές της περασμένης Τετάρτης δεν έχω συνέλθει ακόμη. Τι την ήθελα μια τσανάκα ολόκληρη; Τέλος πάντων, μια σκορδαλιά μάς έμεινε για να γιορτάζουμε την Παλιγγενεσία, όλα τα άλλα μάς τα πήραν. Διότι δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά η τηλεόραση δεν παίζει πια εκείνες τις ηρωικές, χουντικές ταινίες του Τζέιμς Πάρις που είχαν γυριστεί τότε λόγω των 150 χρόνων από την Επανάσταση. Αντε να δούμε κανέναν «Παπαφλέσσα», όλους τους άλλους, «Σουλιώτες», «Μαντώ Μαυρογένους», τους έφαγε η μαρμάγκα.
Δεν πειράζει, θα περιμένουμε να σιτέψει ο «Καποδίστριας» του Σμαραγδή και θα τον βλέπουμε back to back. Τι άλλα; Χοροί και πανηγύρια. Το διαδικτυακό σουξέ της επετείου μάς ήρθε από ομάδα χορευτών και χορευτριών που, μετά την παρέλαση, με εθνική στολή «κορακιού» (μαύρο παντελόνι, άσπρο πουκάμισο) χόρευαν στο Σύνταγμα. Χασάπικο και ζεϊμπέκικο. Που λέει ο λόγος. Διότι μπαλέτο ήταν αυτό. Η «Λίμνη των κύκνων» υπό τους ήχους του «Να ‘τανε το ’21» και του «Αθήνα μου».
Εγώ αλλιώς το ήξερα το ζεϊμπέκικο κι εδώ έβλεπα τον χορευτή να κάνει κάτι πιρουέτες, και κάτι σπαγγάτα, και κάτι πήδους, και να γονατίζει, και να συστρέφεται, και να χτυπάει τα μάρμαρα, και φρουπ από τη μια μεριά της πλατείας, και φραπ από την άλλη, την άλωσε λέμε με το ζεϊμπέκικο που, όπως γράφει ο Διονύσης Χαριτόπουλος, χορεύεται στον ελάχιστο χώρο που πιάνει ένας τάφος. Και ο κόσμος τριγύρω να βαράει παλαμάκια και το διαδικτυακό πλήθος να τον αποθεώνει, μπράβο στον παλίκαρο, όχι, μπράβο του που μου θύμισε Μεταξόπουλο – Φοντάνα στην «Κόμισσα της Κέρκυρας», μου είχαν λείψει.
Και σκέφτομαι τώρα ότι δύο πράγματα θα έπρεπε να καταργηθούν διά νόμου. Τα δεκάχρονα που χορεύουν χασάπικο ή τραγουδούν ρεμπέτικα με καβουράκια και μαύρα γιλέκα (και από κάτω παπούτσια που παλιά τα λέγαμε σπορτέξ, θα μου πεις τι να φοράνε, σκαρπίνι που σκίζει κατσαρίδα στα δύο;) και η διακίνηση χιούμορ από ανθρώπους που δεν το έχουν. Και ο χώρος με τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρώπων με χιούμορ είναι η πολιτική.
Διότι ποιος άνθρωπος με χιούμορ φτουράει στην πολιτική, δηλαδή πώς να έχεις χιούμορ όταν παίρνεις τόσο στα σοβαρά τον εαυτό σου; Τέλος πάντων, το έκανε το σαρδάμ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είπε 1981 αντί 1821, και επειδή, ως γνωστόν, στην Ελλάδα 1981 σημαίνει ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΟΚ σημαίνει 1981, τι που είδαμε τον Ανδρέα Παπανδρέου σε εκδοχή Κολοκοτρώνη (έλεος λίγο με τις κρυάδες της τεχνητής νοημοσύνης), τι την κυβέρνηση εκείνου του Οκτώβρη με στολές οπλαρχηγών, τι «Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του ’81» ακούσαμε, το έκαναν και σλόγκαν για το Συνέδριο που άρχισε χθες.
Εγώ πάλι θα έλεγα εκεί στο ΠΑΣΟΚ ας μην αναφέρονται στο ’81 διότι ως χιούμορ δεν φτουράει και στο σοβαρό φέρνει γέλιο. Και τέλος πάντων, αν θέλουν κάτι χιουμοριστικό, να βγάλουν μπροστά τον Χάρη Δούκα που – γιατί άραγε; – μου θυμίζει τον Αλέξανδρο Τσουβέλα. Βέβαια ο Τσουβέλας λέει πιο σοβαρά πράγματα. Τέλος πάντων, καλό Συνέδριο, καλές συγκλίσεις, αποκλίσεις, επικλήσεις.