Σκλήρυνση

Σήμερα κλείνει ένας μήνας ακριβώς από την έναρξη του πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν. Αν πιστέψει κανείς τον πρόεδρο Τραμπ, οι Ιρανοί είναι πανικόβλητοι και εκλιπαρούν για τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων με στόχο τον τερματισμό του πολέμου. Η πραγματική εικόνα όμως είναι πολύ διαφορετική. Είναι χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο τεύχος του «Economist» που κυκλοφόρησε χθες είχε τον τίτλο «Πλεονέκτημα για το Ιράν».

Ενα μεγάλο μέρος των όπλων του Ιράν έχει φυσικά καταστραφεί. Πολλοί από τους ηγέτες του, από τον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ ως τον διοικητή της ναυτικής δύναμης των Φρουρών της Επανάστασης, έχουν δολοφονηθεί. Ομως το θεοκρατικό καθεστώς δεν έχει καταρρεύσει. Αντιθέτως, έχει αντικατασταθεί από μια στρατιωτική χούντα σαν αυτές που κυβερνούν στην Αλγερία, την Αίγυπτο ή το Πακιστάν. Οπως λέει στο βρετανικό περιοδικό ένας Ιρανός με υψηλές επαφές, «αυτός ο πόλεμος ήταν ευλογία για τους Φρουρούς της Επανάστασης». Σύμφωνα με έναν άλλον, «περάσαμε από τη θεϊκή εξουσία στη σκληρή εξουσία».

Tα αποτελέσματα είναι εμφανή. Παρά τους ανελέητους βομβαρδισμούς, η Τεχεράνη διατηρεί τη δυνατότητα να πλήττει τα αμερικανικά συμφέροντα στις γειτονικές χώρες, αλλά και να διατηρεί κλειστά τα Στενά του Ορμούζ, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την αλματώδη αύξηση των τιμών της ενέργειας.

Ο πρόεδρος Τραμπ έχει τώρα δύο επιλογές: ή να στείλει χερσαίες δυνάμεις να ανοίξουν τα Στενά, με όλους τους κινδύνους που έχει μια τέτοια αποστολή, ή να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις, αποδίδοντας φυσικά την πρωτοβουλία γι’ αυτές στην άλλη πλευρά.

Και στο εσωτερικό του Ιράν, όμως, η κατάσταση δεν εμπνέει αισιοδοξία. Μετά τις επιθέσεις που δέχθηκαν με drones και πυραύλους, οι οργανώσεις της κουρδικής αντιπολίτευσης που βρίσκονται στο Ιράκ έχουν αναβάλει τα σχέδια να διασχίσουν τα σύνορα. Αλλά και οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που είχαν ξεκινήσει στην αρχή του πολέμου σταμάτησαν, καθώς αντιμετωπίστηκαν με άγρια καταστολή. Το τελευταίο επιχείρημα που θα καθιστούσε έτσι αυτόν τον πόλεμο ηθικά δικαιολογημένο, αν και παράνομο, κατέπεσε.

Το πού βρισκόμαστε τώρα το περιέγραψε ανάγλυφα η Κάγια Κάλας. Ο πόλεμος, είπε, είναι όπως μια ερωτική σχέση: εύκολα μπαίνεις, δύσκολα βγαίνεις.