Η πρόκριση μετράει, αλλά…
Σε ευρωπαϊκούς διπλούς αγώνες, αυτό που «μετράει» πάντα, είναι η πρόκριση. Τίποτα άλλο. Θα μπορούσε για παράδειγμα να έχει ηττηθεί στο πρώτο ματς η ΑΕΚ με 2-0 και να κέρδιζε με 4-0 στη ρεβάνς και να ήταν όλα πανηγυρικά. Πριν από χρόνια ο Ολυμπιακός είχε ηττηθεί από τη Μακάμπι και έκανε την ανατροπή στη ρεβάνς.
Η ΑΕΚ έκανε μία συγκλονιστική εμφάνιση στο Τσέλιε, κέρδισε 4-0, έχασε 0-2 στη ρεβάνς και προκρίθηκε με συνολικό σκορ 4-2 στην επόμενη φάση. Η Ράγιο Βαγιεκάνο, η οποία είναι η επόμενη αντίπαλος του «Δικεφάλου» κέρδισε 3-1 στη Σαμψούντα και ηττήθηκε 0-1 στη ρεβάνς στη Μαδρίτη. Προκρίθηκε; Ναι. Αυτό έχει σημασία.
Η «Ένωση» λοιπόν κατάφερε να προκριθεί στους «8» του Conference League και έγινε η πρώτη και μοναδική ελληνική ομάδα που καταφέρνει να βρεθεί στην προημιτελική φάση όλων των ευρωπαϊκών διοργανώσεων.
Αυτό είναι το πολύ θετικό νέο της χθεσινής μέρας και κάπου εκεί, πρέπει να τελειώσει η κουβέντα για το αποτέλεσμα. Το τονίζω αυτό. Για το αποτέλεσμα, διότι από εκεί και πέρα η ΑΕΚ έχει να αντιμετωπίσει πάρα πολλά ζητήματα, που αφορούν τη νοοτροπία της, την εικόνα της και την επόμενη μέρα της. Πάμε λοιπόν:
Ο Μάρκο Νίκολιτς «φώναζε» για το πόσο σημαντική είναι η ρεβάνς και πως πρέπει να την αντιμετωπίσουν οι παίκτες του. Δυστυχώς δεν μπόρεσε να το περάσει αυτό στα αποδυτήρια. Η νοοτροπία με την οποία μπήκαν οι παίκτες του στο ματς και ειδικά στο πρώτο τέταρτο ήταν απογοητευτική. Μία ομάδα που απείλησε ελάχιστα πέτυχε δύο γκολ και είχε και ένα δοκάρι.
Οι επιλογές που έκανε ο Σέρβος τεχνικός ήταν για να δείξει σε όλους πόσο υπολογίζει το ματς. Αποδείχθηκε εκ του αποτελέσματος λανθασμένη. Και για να μη νομίσουν οι γνωστοί «μαϊντανοί» ότι κάνω πόλεμο, δεν του βγήκαν. Ήταν όμως αναμενόμενο.
Πως περιμένεις να έχουν ένταση ποδοσφαιριστές που είναι ξεζουμισμένοι; Πως περιμένεις να μπούνε δυνατά σε μονομαχίες παίκτες που έχουν κάρτα (Ρότα, Μαρίν, Πινέδα, Γιόβιτς), όταν ξέρουν εκ των προτέρων πως αν «φάνε» κίτρινη θα χάσουν το επόμενο ματς;
Στο δεύτερο ημίχρονο η ΑΕΚ δεν βελτιώθηκε. Απλά σοβαρεύτηκε και δεν επέτρεψε στην Τσέλιε να την απειλήσει. Ευκαιρία για παράδειγμα σαν του Κουτέσα στο 19’ δεν βρήκε στο δεύτερο ημίχρονο. Ένα σουτ του Μαρίν, ένα του Ελίασον και η φάση με τον Γιόβιτς στις καθυστερήσεις ήταν οι μοναδικές περιπτώσεις που απείλησε. Αυτό επιβεβαιώνει ότι μπήκε απλά και μόνο για να «κλειδώσει» την πρόκριση και το πέτυχε.
Προκαλεί ωστόσο τεράστιες απορίες το γεγονός ότι ο Νίκολιτς έκανε μόνο δύο αλλαγές, όταν έχεις δικαίωμα να κάνεις πέντε. Στο 52’ έβαλε τον Ελίασον στη θέση του Γκατσίνοβιτς, μετέφερε στα αριστερά τον Κοϊτά (που έπαιζε πίσω από τον Γιόβιτς) και πέρασε τον Μάνταλο αντί του αρνητικού Κουτέσα σε ρόλο «δεκαριού» – δεύτερου επιθετικού.
Ο Νίκολιτς έλεγε και λέει ότι τους υπολογίζει όλους το ίδιο. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση και ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Έχει στο μυαλό τους 13-14 παίκτες και οι υπόλοιποι απλά συνυπάρχουν. Και για να το κάνω ακόμα πιο κατανοητό θα παραθέσω παράδειγμα.
Ο Βάργκα ήταν χθες στον πάγκο αλλά προερχόταν από τραυματισμό. Ας δεχθώ λοιπόν ότι θα ήταν ρίσκο η χρησιμοποίησή του. Ο Ζίνι δεν μπορούσε να παίξει χθες; Ήταν δηλαδή καλός για να παίξει με την… Άντερλεχτ βασικός, να παίξει κόντρα στη Φιορεντίνα στην Ιταλία, να παίξει κόντρα στην Τσέλιε με το σκορ στο 4-0, αλλά δεν μπορούσε να παίξει καθόλου το βράδυ της Πέμπτης;
Ο Περέιρα που ήταν στον πάγκο δεν μπορούσε να παίξει ως αλλαγή στα τελευταία λεπτά; Δε σας λέω για Γκεοργκίεφ, Βίντα και Καλοσκάμη. Μιλάω για δύο παίκτες που δεδομένα έχουν προσφέρει φέτος. Ο Νίκολιτς επέλεξε να παίξει με… 13 και αυτό δείχνει πολλά. Μεγάλα παιδιά είστε κάντε μόνοι σας τους «υπολογισμούς». Το να επιλέγεις να αφήσουν τα… πνευμόνια τους στο γήπεδο οι καταπονημένοι Ρότα, Πινέδα και Μαρίν, εμένα μου λέει πολλά και για του χρόνου.
Η ΑΕΚ δεν είναι καλά. Το εξήγησα και στην εκπομπή. Έπρεπε να κερδίσει τη Σάμροκ και δεν τα κατάφερε. Έπρεπε να κερδίσει τον ΟΦΗ στο Κύπελλο. Αποκλείστηκε. Έπρεπε να κερδίσει τον Βόλο, τον Ατρόμητο, την Τσέλιε. Δεν κέρδισε κανένα ματς. Αντιθέτως στα τρία τελευταία δέχτηκε από δύο γκολ σε κάθε ματς. Αυτό είναι «καμπανάκι» για τη συνέχεια. Όποιος θέλει το ακούει.
ΥΓ: Η ΑΕΚ κόντρα στη Ράγιο Βαγιεκάνο ευτυχώς δεν πάει σαν φαβορί (είτε αρέσει, είτε όχι). Κόντρα στην ισπανική ομάδα λοιπόν, δεν πιστεύω ότι υπάρχει περίπτωση να υπάρξουν φαινόμενα Βόλου, Περιστερίου και… Τσέλιε. Τα ματς αυτά θα θυμίζουν περισσότερο αυτά με τη Φιορεντίνα, με τη Σαμσουνσπόρ, τον Ολυμπιακό στη Νέα Φιλαδέλφεια και τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα από πλευράς προσήλωσης και συγκέντρωσης.