Ελεύθερη πτώση
Ηταν πικρή η χθεσινή ήττα στο Ντουμπάι για τον Στέφανο Τσιτσιπά. Ούτε στον πρώτο γύρο δεν νίκησε ο ηλικίας 28 ετών τενίστας και αποδεικνύεται πως οι ηλιόλουστες ημέρες ανήκουν στο παρελθόν. Η καριέρα του έχει πάρει την κατιούσα – μακάρι να εξελιχθούν στο μέλλον διαφορετικά τα πράγματα και να διαψεύσει όσους τώρα υποστηρίζουν πως όλα του φαίνονται βουνό στα κορτ.
Ο Τσιτσιπάς πλέον βρίσκεται στο Νο 42 της παγκόσμιας κατάταξης, πιθανότατα στις αρχές της επόμενης εβδομάδας θα βρεθεί εκτός των πρώτων 50, και αυτό είχε να συμβεί από το μακρινό 2018. Τόσο χαμηλά ο έλληνας τενίστας ήταν πριν από οκτώ χρόνια, όταν εκκινούσε την πορεία του προς τα ψηλά. Ναι, ανέβηκε την κλίμακα και έφτασε ακόμη και σε τελικό. Αλλά πάντα θα τον συνοδεύει ένα «γιατί».
Ποιος ο λόγος που δεν τρύπησε το ταβάνι του; Πώς δεν έφτασε εκεί που μπορούσε σύμφωνα με όσα έβγαζε στο παιχνίδι του που ώρες-ώρες ήταν πληρέστατο; Να μας τύφλωσε τόσο πολύ η ανάγκη να δούμε έναν τοπ τενίστα από τα μέρη μας στην κορυφογραμμή του κόσμου και δεν αντικρίσαμε καθαρά την πραγματικότητα που λέει πως αυτό δεν μπορεί να συμβεί τόσο εύκολα; Ισως και να έκανε λάθη ο ίδιος ο Στέφανος. Του έλειψε εκείνο το κλικ που κάνει τον πολύ ταλαντούχο τενίστα αληθινά μεγάλο.
Μπορεί πάλι να μην είχε το σθένος να μπει ανάμεσα στην τριπλέτα των Τζόκοβιτς – Ναδάλ και Φέντερερ. Και τώρα που έπεσε η αυλαία για τους δύο από τους τρεις θρύλους του τένις, ο Τσιτσιπάς βρίσκεται σε καθοδική πορεία, αδυνατώντας να βάλει ένα φρένο και να επιχειρήσει μια σοβαρή επανεκκίνηση. Αλλωστε, μπροστά του δεν είναι πλέον ο Ζφέρεφ και άλλοι της γενιάς του, αλλά παιδιά-θαύματα όπως είναι ο Αλκαράθ και ο Σίνερ. Αυτούς πρέπει πλέον να ανταγωνιστεί ο Στέφανος και, για να είμαστε ειλικρινείς, μόνο εύκολο δεν φαντάζει το συγκεκριμένο.
Ο Τσιτσιπάς, πάντως, υπηρέτησε έξοχα έναν ρόλο που τον ήθελε να μας κινητοποιήσει και να ασχοληθούμε όλοι με το τένις. Να βλέπουμε μανιωδώς αγώνες. Να παρακολουθούμε σπουδαία ραντεβού. Να φέρουμε τουρνουά σπουδαία στην Ελλάδα. Θα ήταν άδικο να μην πιστώσουμε στον τενίστα όλα αυτά. Ξύπνησε τις συνειδήσεις μας σε ό,τι αφορά το άθλημά του, ένα άθλημα που το νιώθαμε πολύ μακρινό. Ισως οι σπόροι που έριξε να δώσουν καρπούς. ‘Η, ποιος ξέρει, μπορεί έστω και τώρα ο καλύτερος τενίστας που γνωρίσαμε εδώ, να πιάσει καλύτερα το τιμόνι και να χαράξει έστω και με καθυστέρηση την πορεία που όλοι θα θέλαμε.