Καρκίνωμα

Στη Γαλλία, μια ομάδα τραμπούκων της Ακρας Αριστεράς σκότωσε στο ξύλο έναν νεαρό φοιτητή 23 ετών που ανήκε σε μια οργάνωση της λεγόμενης «ταυτοτικής Δεξιάς».

Τον σκότωσαν στο ξύλο κυριολεκτικά.

Στο σχετικό βίντεο φαίνονται καμιά δεκαριά ακροαριστεροί τραμπούκοι να κλωτσάνε με μανία τον νεαρό πεσμένο στο έδαφος.

Το μόνο που έκανε εκείνος ήταν να προσπαθεί να προστατεύσει το πρόσωπό του από τις κλωτσιές και τα χτυπήματα.

Οι δράστες ανήκουν σε μια ακροαριστερή οργάνωση που είχε προ μηνών τεθεί εκτός νόμου για βιαιότητες. Ηταν ένα είδος «κομματικής φρουράς» και συνδεόταν με τη «ριζοσπαστική Αριστερά» του παράφρονα Μελανσόν.

Η κατακραυγή είναι πάνδημη. Από τον Μακρόν έως τον πρώην πρόεδρο Ολάντ. Ολοι έσπευσαν να καταδικάσουν τους τραμπούκους αλλά και τους ηθικούς αυτουργούς. Δηλαδή τον Μελανσόν και τους κοινωνικούς εμπρηστές.

Ετσι όμως είναι η Ακρα Αριστερά. Ενα καρκίνωμα της δημοκρατίας.

Θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για την Ακρα Δεξιά; Φυσικά. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση δολοφόνοι είναι οι ακροαριστεροί. Οι ακροδεξιοί δεν μπλέχτηκαν.

Προφανώς θα παρακολουθήσουμε την υπόθεση. Εχουμε ήδη τέσσερις ή πέντε συλλήψεις και πολλοί προβληματίζονται πώς θα αντιμετωπίσει η δημοκρατία το καρκίνωμα.

Κυρίως πώς θα αντιμετωπιστεί η πολιτική βία και όσοι την υποδαυλίζουν με ακραίες συμπεριφορές.

Δεν ξέρω αν θα τη βγάλει καθαρή ο Μελανσόν αλλά αυτό το καλαμπούρι της φραστικής οξύτητας, της υστερικής ρητορικής και των ακραίων συμπεριφορών πρέπει κάποτε να τελειώσει.

Και για να συμβεί κάτι τέτοιο δεν βοηθούν οι συμψηφισμοί, οι δικαιολογίες και τα ελαφρυντικά.

Καλώς Ή κακώς, η Κωνσταντοπούλου δεν ισούται με τον Αδωνη. Είναι πρόβλημα από μόνη της και μόνο οι ηλίθιοι ή οι στόκοι κάνουν πως δεν το βλέπουν.

Για να το πούμε απλά, στη δημοκρατία δεν είναι όλα ίσιωμα.

Ακριβώς όπως η αστυνομία δεν ισούται με τους ταραχοποιούς και τους αντιεξουσιαστές, ούτε το Λιμενικό με τους παράνομους μετανάστες, ούτε η Δικαιοσύνη με τους μαφιόζους και τα καθάρματα.

Ακριβώς όπως ο ειρηνικός διαδηλωτής δεν φέρει ευθύνη για το κοινωνικό μίσος ή τα κόμπλεξ που κουβαλάει μέσα του ο κάθε ανισόρροπος αγανακτισμένος.

Αλλο η δημοκρατία κι άλλο οι εχθροί της.

«Η ρητορική “εμείς ή αυτοί”, η στρατηγική του χάους που τροφοδοτείται από τη βιαιότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την αμεσότητα της πληροφόρησης σε μια κατακερματισμένη κοινή γνώμη, αποτελούν θανάσιμα αδιέξοδα» («Le Monde», 16/2).

Σωστό. Κι αυτά τα αδιέξοδα κι αυτό το καρκίνωμα οφείλει η δημοκρατία να τα αντιμετωπίσει. Με κάθε τρόπο.

Πριν θρηνήσει κι άλλους νεκρούς.