Γιατί «τα σπάνε» οι Αθηναίοι; Τι είναι τα rage rooms – Μόδα εκτόνωσης ή φαύλος κύκλος θυμού;

Περνώντας από την οδό Πιττάκη, στο κέντρο της Αθήνας, το απόγευμα του Σαββάτου, δεν μπορεί να μην ακούσεις τις μελωδίες κλασικής μουσικής που αναμειγνύονται με κραυγές εκτόνωσης και τον ήχο γυαλιού που σπάει, προερχόμενες από ένα υπόγειο στον αριθμό 6. Πρόκειται για το μοναδικό rage room ή «δωμάτιο οργής» στην πόλη και βρεθήκαμε εκεί για να καταλάβουμε ποιοι και γιατί επιλέγουν να σπάσουν πράγματα στον ελεύθερό τους χρόνο.

Η ιδέα τού να πληρώσεις για να καταστρέψεις παλιά αντικείμενα ξεκίνησε το 2008 στην Ιαπωνία, αλλά σύντομα διαδόθηκε διεθνώς. «Στην αρχή είχαμε μόνο τουρίστες, τώρα πλέον έρχονται και πολλοί Ελληνες», είπε στα «ΝΕΑ» η Ελενα Δρίβα, ιδιοκτήτρια του rage room στην Αθήνα, εξηγώντας ότι τον τελευταίο καιρό παρατηρεί αύξηση στην πελατεία της. Η ιδέα να φτιάξει το μέρος τής ήρθε το 2016, ύστερα από ένα ταξίδι στην Αργεντινή. Ετσι, ξεκίνησε το μαγαζί κοντά στο Μοναστηράκι, το οποίο, όπως λέει, είναι ένα από τα παλαιότερα του είδους του στην Ευρώπη.

Η διαδικασία είναι σχετικά απλή. Ο ενδιαφερόμενος διαλέγει και αγοράζει τα αντικείμενα που θέλει να σπάσει. Αυτά μπορεί να είναι από κούπες και ποτήρια μέχρι παλιές τηλεοράσεις και λοιπές ηλεκτρονικές συσκευές. Επειτα, φοράει κάποια προστατευτικά και μπαίνει σε ένα από τα δύο διαθέσιμα «δωμάτια οργής». Και τα σπάει. Μπορεί να χρησιμοποιήσει έναν λοστό ή απλά να τα πετάξει στον τοίχο. Η όλη εμπειρία κρατάει συνήθως 15-20 λεπτά.

Περισσότερες γυναίκες

«Οι περισσότεροι έρχονται για την εμπειρία, σαν μια διαφορετική μορφή διασκέδασης. Δεν μπορούν να τα σπάσουν σπίτι τους και έρχονται εδώ», είπε η Ε. Δρίβα. Εχει δει να έρχονται άνθρωποι που περνούν προσωπικές δυσκολίες, όπως ένας χωρισμός, μέχρι και εταιρικές εκδηλώσεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπως είπε, τους εργαζομένους μιας εταιρείας πληροφορικής που έσπασαν μαζικά… ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Υπάρχει και κάτι άλλο. Το «δωμάτιο οργής» φαίνεται πως υποδέχεται περισσότερες γυναίκες παρά άντρες. Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Στη Μεγάλη Βρετανία, η αύξηση της απήχησης των rage rooms τα τελευταία χρόνια, ως μέσου αποσυμπίεσης από τα άγχη και την κούραση της καθημερινότητας, έχει πολλά πρόσωπα, το πιο σύνηθες όμως είναι αυτό των γυναικών. Σε πρόσφατο ρεπορτάζ του το BBC έγραψε ότι χώροι όπως αυτοί προσφέρουν (και) σε γυναίκες τη δυνατότητα να απελευθερώσουν τα συναισθήματά τους, όπως αυτά διαμορφώνονται από τις απαιτήσεις της οικογενειακής και εργασιακής ζωής, αλλά και από κοινωνικά στερεότυπα που τις θέλουν ήρεμες, στοχαστικές και ευγενικές. Στην Αθήνα, όταν επισκεφτήκαμε τον χώρο, δύο κορίτσια και ένα αγόρι περίμεναν τη σειρά τους για να «τα σπάσουν». «Είναι μια μορφή εκτόνωσης, να ξεσπάσεις και να βγάλεις τα νεύρα σου. Πολλές φορές στην καθημερινότητα θες να τα σπάσεις και δεν μπορείς. Εδώ σου δίνεται η δυνατότητα», μας είπαν.

Την ίδια ώρα, δύο τουρίστες τα έκαναν λίμπα μέσα στο δωμάτιο. «Αν μπεις μέσα, θα είναι σαν να διακόπτεις μια συνεδρία ψυχοθεραπείας», είπε χαμογελώντας η ιδιοκτήτρια.

«Φαύλος κύκλος αναζωπύρωσης της οργής»

Υπάρχουν όμως και φωνές που δεν έχουν πειστεί για την αποτελεσματικότητα των rage rooms ως μέσου «κάθαρσης» του θυμού και του άγχους. «Ενεργοποιείς το σώμα σου με έναν τρόπο που ο εγκέφαλός σου μπορεί να τον ερμηνεύσει ότι γίνεσαι πιο θυμωμένος», έγραφε σε πρόσφατο ρεπορτάζ της η εφημερίδα «The Guardian».

Σε αυτή την κατεύθυνση φαίνεται να δείχνει και ο επίκουρος καθηγητής Ψυχιατρικής ΔΠΘ και αναπληρωτής πρόεδρος Επιστημονικού Συμβουλίου ΕΟΠΑΕ Χρήστος Λιάπης. «Πράγματι, οι άνθρωποι μπορεί να νιώσουν – βραχυπρόθεσμα – καλύτερα σπάζοντας πράγματα, πιθανώς λόγω της απελευθέρωσης ενδορφινών, κατ’ ανάλογο τρόπο που κάθε μορφή έντονης σωματικής δραστηριότητας συνοδεύεται από έκκρισή τους. Τα ερευνητικά, όμως, δεδομένα συνηγορούν υπέρ του ότι οι άνθρωποι τείνουν να γίνονται όλο και περισσότερο ευερέθιστοι όταν επιλέγουν να διαχειριστούν τον θυμό μέσω της επιθετικότητας», είπε στα «ΝΕΑ», ενώ πρόσθεσε πως «στόχος είναι η αλλαγή των συμπεριφορών που συνδέονται με τον θυμό και μπορεί να λειτουργούν, συχνά, ως ένας φαύλος κύκλος αναζωπύρωσης της οργής».