Εποχή βωβού κινηματογράφου
Συνελήφθη από πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης (ICE) στη Μινεάπολη καθώς επέστρεφε από το σχολείο με τον πατέρα του. Ο 5χρονος Λίαμ Κονέχο Ράμος επί μία εβδομάδα έμεινε μόνος σε κέντρο κράτησης του Τέξας. Αφέθηκε ελεύθερος, έπειτα από διεθνή κατακραυγή και εντολή δικαστή, καθώς ο πατέρας του με καταγωγή από τον Ισημερινό – που εισήλθε νόμιμα στις ΗΠΑ και έχει κάνει αίτημα για άσυλο – περιμένει να αποφασιστεί το μέλλον τους. Μόλις επέστρεψε στο σχολείο, το ίδρυμα δέχθηκε τόσες απειλές, ώστε ο διευθυντής ανακοίνωσε πως κλείνει για δύο εβδομάδες. Ο Λίαμ, που λατρεύει τον Σπάιντερμαν, έγινε το πρόσωπο των 3.800 παιδιών που μεταφέρθηκαν σε κέντρα κράτησης στις ΗΠΑ το 2025, χωρίς τους γονείς τους.
Στην παγκόσμια ιστορία της street art πέρασε η Καλαμάτα, καθώς η τοιχογραφία της Μαρίας Κάλλας στην οδό Αριστομένους, έργο του Κλεομένη Κωστόπουλου (KLE), αναδείχθηκε καλύτερο γκραφίτι στον κόσμο για το 2025 από το Street Art Cities. O εικαστικός από την Πάτρα μετέφερε την εμβληματική φιγούρα της ελληνίδας σοπράνο στον αστικό καμβά. «Το έργο λειτουργεί ως μια ζωντανή αφήγηση για τον τόπο, τη μνήμη και τη συνέχεια του πολιτισμού», αναφέρεται στην απόφαση της επιτροπής, η οποία εντυπωσιάστηκε από το πάθος με το οποίο οι πολίτες αποδέχθηκαν το έργο. Οπως είπε ο KLE «η Κάλλας δεν είναι ένα μνημειακό πορτρέτο, αλλά μια συμβολική παρουσία – ένα σώμα που μεταφέρει τον πολιτισμό από το παρελθόν στο παρόν».
Η κωδική του ονομασία είναι ΤΗΝ391, πρόκειται για αντίσωμα και δοκιμάζεται ως θεραπεία για τη νόσο Αλτσχάιμερ. Πίσω από την ανακάλυψή του βρίσκεται η ελληνίδα καθηγήτρια Νευρολογίας του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Κατερίνα Ακάσογλου. Αν όλα εξελιχθούν ομαλά και το THN391 εκπληρώσει τις προσδοκίες ερευνητών, γιατρών και ασθενών, θα πρόκειται για μοναδικό φάρμακο, καθώς σχεδιάστηκε για να παρεμβαίνει σε έναν μοριακό μηχανισμό που μέχρι πρότινος ήταν άγνωστος. Τα αποτελέσματα των κλινικών δοκιμών ενδέχεται να επηρεάσουν τη ζωή εκατομμυρίων ασθενών παγκοσμίως. Η καθηγήτρια τονίζει πως «επιστημονική γνώση από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται συνεργασία με τους ασθενείς, υποδομές και ανοιχτό μυαλό».
Στο τελευταίο του βιβλίο «Ο μακρύς αιώνας των Ουτοπιών», ο γερμανός φιλόσοφος Πίτερ Νόιμαν διερευνά τα όνειρα και τις απογοητεύσεις των πολιτικών εγχειρημάτων που φιλοδοξούσαν να επανεφεύρουν την κοινωνία τον 20ό αιώνα. Εξετάζει επίσης τη χρησιμότητά τους παρά τις αποτυχίες τους και διαπιστώνει ότι υπάρχει μια κληρονομιά ευρωπαϊκής σκέψης σε στιγμές κρίσης. Μελετά, όπως λέει, «την αλληλεπίδραση μεταξύ καταστροφής και ελπίδας, καθώς και την ηχώ της στο παρόν», επανεξετάζοντας ιδέες που αγνοήθηκαν ή ξεχάστηκαν, αλλά εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε, ώστε να μπορέσουμε να κοιτάξουμε προς το μέλλον. «Μπορούμε να κατανοήσουμε τους εαυτούς μας ως ηθικά, ελεύθερα και λογικά όντα μόνο αν αναγνωρίσουμε κάποιο είδος προόδου. Αλλιώς, το μόνο που απομένει είναι η παραίτηση».