Η μανία πολέμου της Γερμανίας
Εν μέσω χάους, το Βερολίνο και, ανοήτως, από πίσω του μεγάλο – άσχετο – μέρος της Ευρώπης, έχει καταληφθεί από μανία πολέμου με τη Ρωσία – τουλάχιστον, προς στιγμή, ξέχασαν εκείνον με τις ΗΠΑ… Αυτό, παρά το γεγονός ότι το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία μοιάζει πιο κοντά από ποτέ. Και κυρίως όταν όλα καθιστούν ξεκάθαρο ότι η Ουάσιγκτον και η Μόσχα, που πούλησε σε ένα βράδυ τους Παλαιστίνιους, τον Μαδούρο, το Ιράν και τη Συρία, έχουν συνάψει νέο καθεστώς συνεννόησης το οποίο θα έπρεπε να κάνει τους Ευρωπαίους να σκέπτονται τριπλά πριν μιλήσουν, ιδίως όταν έχουν μεγάλη ευθύνη για το πώς φτάσαμε ως εδώ έχοντας αγνοήσει προκλητικά πλήθος σημάδια και ρητές προειδοποιήσεις σε βάθος χρόνου.
Σε αυτές λοιπόν τις συνθήκες, η Γερμανία ηγείται μιας αλαλάζουσας πολεμικής ιαχής στο όνομα, υποτίθεται, όπως κάθε τι που κάνει, της Ευρώπης. Ομως, επειδή πλέον τα πράγματα έχουν αγριέψει πολύ, πρέπει επειγόντως να επικρατήσει η ελάχιστη έστω ικανότητα ανάλυσης της πραγματικότητας, η οποία μέχρι στιγμής είναι παντελώς απούσα. Και εν προκειμένω έχει τη μορφή του ερωτήματος: ποιας ακριβώς Ευρώπης; Ποιους αφορά ο πόλεμος που δείχνει η Γερμανία ως περίπου δεδομένο εντός των αμέσως επόμενων ετών; Και συνεπώς, ποιοι πρέπει να συνταχθούν σε αυτόν; Και γιατί;
Η απάντηση, που επαναλαμβάνεται καταιγιστικά στην εσκεμμένη αοριστία της, είναι φυσικά, «όλους μας, την Ευρώπη». Οπότε τίθεται το ζήτημα: Υπάρχει άνθρωπος με σώας τα φρένας, που να διανοείται ότι η Ρωσία απειλεί τη Μάλτα, την Πορτογαλία, την Ελλάδα ή μακρά σειρά άλλων χωρών της ΕΕ; Είναι δυνατόν να το πιστεύει κανείς αυτό σοβαρά;Οι θέσεις αυτής της στήλης για τη Ρωσία, την πολιτική της, τη στάση της έναντι της Ελλάδας και ιστορικά και σήμερα, είναι καταγεγραμμένες πλήθος φορές: υπήρξε πάντοτε μία δύναμη που διαδραμάτισε υπονομευτικό και αρνητικό ρόλο για τα ελληνικά συμφέροντα, από την πρώτη κιόλας στιγμή, αν και κατάφερε, με πλήθος μηχανισμούς, να πείσει πολλούς για το αντίθετο, σε απόλυτη αντίφαση προς κάθε ίχνος ιστορικής και πολιτικής πραγματικότητας. Αυτά, όπως και ότι πρόκειται για μία χώρα χωρίς δημοκρατία, ανεξέλεγκτη και επιθετική, είναι δεδομένα. Ομως, από εκεί μέχρι ότι η Μόσχα θέλει να… επιτεθεί στην Ελλάδα ή στην Ιταλία, στην άλλη άκρη της Ευρώπης, η απόσταση είναι χαοτική: ο πόλεμος για τον οποίο σκούζει το Βερολίνο, απλά δεν μας αφορά. Καθόλου.
Αντίθετα, μας αφορά και μας καίει η επιθετικότητα της Τουρκίας. Ομως, εδώ, να που δεν είμαστε… όλοι Ευρωπαίοι. Να που όχι απλώς δεν ενδιαφέρεται κανείς εκ των εταίρων μας, πλην της Γαλλίας, αλλά, αντίθετα, διαγκωνίζονται, με κυρίαρχο το Βερολίνο, ποιος θα έχει προνομιακότερες σχέσεις με την Άγκυρα. Εδώ δεν υπάρχει απειλή για την «κοινή Ευρώπη». Υπάρχει μόνο… «πρώτα η Τουρκία».Ο πόλεμος που κραδαίνει η Γερμανία αφορά αποκλειστικά και μόνον τον λεγόμενο «ζωτικό της χώρο». Αυτός την απασχολεί. Ούτε καν φυσικά μία επίθεση εναντίον της ίδιας. Ας τα βρει λοιπόν εκείνη με τους παλιούς της φίλους και εταίρους, που μας έβαλε επί χρόνια αναγκαστικά να τους πληρώνουμε χρυσάφι και ας αφήσει τις γελοιότητες περί δήθεν «απειλής κατά της Ευρώπης».
Εν τω μεταξύ, ας τονώσει και την παραπαίουσα οικονομία της με τη στροφή στην πολεμική βιομηχανία, ας ανασχέσει, όπως φαντάζεται, την Ακροδεξιά της που καλπάζει προς την εξουσία, με την πολεμική ρητορική και, κυρίως, ας ολοκληρώσει τον στρατηγικό σχεδιασμό της να ξαναγίνει μεγάλη στρατιωτική δύναμη τώρα που βρήκε τη μοναδική ευκαιρία που είχε ανάγκη και δεν την αφήνει. Μα ας σταματήσει επιτέλους να θεωρεί άλλους ευρωπαίους «εταίρους» που απειλούνται άμεσα ως αναλώσιμα αφελή πιόνια της χωρίς καν να συζητά ότι πρέπει να καλύπτονται επίσης από μία δήθεν κοινή ευρωπαϊκή ασπίδα, που, ασφαλώς, μόνον τέτοια δεν θα είναι.