Ποιος αγιοποιούσε την Καρυστιανού;
Το πρόβλημα δεν είναι οι εξωφρενικές, σκοταδιστικές και αναχρονιστικές δηλώσεις για τις αμβλώσεις. Ούτε οι συνεντεύξεις με ανάγνωση απαντήσεων, ούτε η lifestyle φωτογράφιση, ούτε καν η γερόντισσα που μιλάει αραμαϊκά και η αστρολόγος.
Το παράξενο είναι πώς μία κοινωνία που πλήρωσε ακριβό λογαριασμό πιστεύοντας σε αυτόκλητους μεσσίες, δήθεν άφθαρτα πρόσωπα και μαγικές λύσεις, είναι κάθε φορά έτοιμη να παρασυρθεί από οποιονδήποτε της απευθυνθεί στο θυμικό. Να γοητευτεί από εκείνον, που με τη ρομφαία της κάθαρσης, καθυβρίζει το πολιτικό προσωπικό και πλασάρεται ως ηθικά ανώτερος τιμωρός – λυτρωτής. Προφανώς σε κάθε χώρα υπάρχουν ευήκοα ώτα που γοητεύονται με καθετί που λανσάρεται ως αντισυστημικό και επιδιώκει την αποσταθεροποίηση.
Στην Ελλάδα όμως, όχι μόνο αυξάνονται διαρκώς οι εκφραστές αυτού του ρεύματος, αλλά ανά περιόδους γίνεται πλειοψηφικό. Οσο πιο αντισυστημικός εμφανίζεται κάποιος, όσο λιγότερη πολιτικότητα έχει στην αντίληψη και στη διαχείριση σοβαρών ζητημάτων, τόσο πιο εύκολα σαγηνεύει τα πλήθη.
Στην περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού, η συνταγή περιλαμβάνει τα πάντα. Αντισυστημικότητα, μεταπολιτική, λαϊκισμός και επίκληση στο συναίσθημα, έλλειψη πολιτικής εμπειρίας που παρουσιάζεται ως προτέρημα και κυρίως μετατροπή σε πολιτικό κεφάλαιο του προσωπικού και συλλογικού τραύματος. Ολες οι «μεγάλη αναταραχή θαυμάσια κατάσταση» πολιτικές δυνάμεις που εργαλειοποίησαν την τραγωδία, αντιμετωπίζοντάς τη ως αφορμή αναβίωσης της πάνω και κάτω πλατείας με πρωθιέρεια την Καρυστιανού, βλέπουν τώρα πως εκείνη μπορεί να το κάνει καλύτερα. Ετσι ξαφνικά ανακαλύπτουν δήθεν έκπληκτοι το περιεχόμενο του ατόμου που αγιοποιούσαν, επειδή αποκαλούσε αρουραίο τον Πρωθυπουργό της χώρας και συμμορία τις ανώτατες δικαστικές αρχές. Την ίδια στιγμή καλλιτέχνες, που συστηματικά στοιχίζονται πίσω από κάθε πρωτοβουλία, η οποία θεωρούν ότι μπορεί να πλήξει την κυβέρνηση, τώρα ξαφνικά κρατούν αποστάσεις, παρά το ότι μαζί με ομοϊδεάτες από άλλους κλάδους λοιδορούσαν όσους της ασκούσαν κριτική.
Ηταν τότε που το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ σε μία άσκηση ωμής λογοκρισίας είχε καλέσει σε απολογία τη δημοσιογράφο Σοφία Γιαννακά επειδή εξέφρασε γνώμη, που δεν συνέπιπτε με το κλίμα αγιοποίησης Καρυστιανού.
Μακάρι οι τότε υποστηρικτές της να είχαν διαβάσει το άρθρο. Πρώτος και καλύτερος ο γνωστός τραγουδοποιός, ο οποίος πριν από λίγα χρόνια περιέγραφε χυδαιολογώντας ότι έγραψε τραγούδι εμπνεόμενος από τον Αδωνι Γεωργιάδη διότι είδε στον ύπνο του «γιγάντια αρχ@@@».
Λίγα χρόνια μετά έγραψε τραγούδι για τα Τέμπη, παρουσιάζοντάς το στη γνωστή συναυλία, για την οποία του επιτέθηκε σφοδρά ο Νίκος Πλακιάς: «Εχεις πολύ μεγάλο μερίδιο, όπως και οι υπόλοιποι καλλιτέχνες που συμμετείχαν, για όλο αυτό που δημιουργήσατε με τα έσοδα της συναυλίας. Και δεν εννοώ ότι δημιουργήσατε την πολιτικό Μαρία, αλλά τα νομικά εμπόδια που βρέθηκαν στον δρόμο μας τα οποία έγιναν με χρήματα που μαζέψατε. 30 υπογραφές συγγενών σας προσκομίσαμε και είπες: εγώ θα τραγουδήσω έστω και μόνος για τη Μαρία. Δεν ξεχνάμε. Και τώρα λες ότι είσαι δίπλα μας. Η ζημιά έγινε Φοίβο και είναι ανυπολόγιστη».
Το σίγουρο είναι πάντως ότι τη μεγαλύτερη ζημιά στην Καρυστιανού την κάνει η ίδια. Βγήκε με σημαία «όλα στα φως», κατακεραυνώνοντας τους «ψεύτες πολιτικούς» και στις πρώτες της εμφανίσεις έπεσε στην ίδια παγίδα. Διαστρεβλώθηκαν οι δηλώσεις μου, δεν είπα αυτό, φταίει η ερώτηση, φταίνε δημοσιογράφοι, άλλα είπα, άλλα λέω κι άλλα κάνω. Και αυτό είναι φάουλ. Ακόμα και για το ακροατήριό της.