Πίτες γαλάζιες
Αρκεί μία βόλτα αυτές τις μέρες μέσω των κοινωνικών δικτύων στις φωτογραφίες και τα βίντεο από τις πίτες που κόβουν οι τοπικές οργανώσεις της Νέας Δημοκρατίας. Από τον κόσμο που συρρέει και από τα στελέχη τα οποία διαγκωνίζονται για χαιρετισμούς σε αυτές. Αρκεί θα λέγαμε όχι απλώς για να δει κάποιος την ανθρωπογεωγραφία των λαϊκών συνοικιών και των μεγάλων οργανώσεων της κυβερνώσας παράταξης αλλά κυρίως και πάνω από όλα μια συνοχή η οποία διατρέχει τη ΝΔ. Ολα αυτά παρά τον επταετή κυβερνητικό της κύκλο και παρά το γεγονός πως στο εσωτερικό της ήδη διεξάγονται αντιπαραθέσεις σε σχέση με την προεκλογική τροχιά. Εδώ κανείς θα δει ότι παρότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης ιεραρχεί μια στρατηγική τριγωνοποίησης και διεμβόλυνσης του Κέντρου, η ρητορική που διατρέχει τις προσφωνήσεις και τις ομιλίες στις πίτες αυτές είναι αμιγώς κομματική, αμιγώς παραταξιακή και καθολικά πάνω στις καταβολές και στις ρίζες της γαλάζιας όχθης.
Είναι μία ανάποδη εικόνα από αυτήν την οποία συνήθως σημειώνουμε εμείς οι δημοσιογράφοι και που θέλει ως κλειδί της επιτυχίας του Μητσοτάκη στον τρόπο που παραμένει πρώτος αυτός και η παράταξή του ότι έχει αλώσει το Κέντρο. Οι πίτες και οι κομματικές εστιάσεις δείχνουν ότι προϋπόθεση για να πάρει το Κέντρο είναι το κόμμα. Και ακριβώς αυτό το δεύτερο είναι που δεν έχει προς το παρόν κίνδυνο αναμέτρησης ενός ανταγωνιστικού κυβερνητικού πόλου. Η έτερη παράταξη της Κεντροαριστεράς δεν οριοθετείται σε έναν πόλο και βάσει αυτού σε μία διεύρυνση. Συνηθίζουμε να λέμε για την κρίση του κομματικού φαινομένου ή για τον τρόπο που εξασθενούν οι σχέσεις και η εμπιστοσύνη των κομμάτων μέσα στις τοπικές και μαζικές κοινωνίες. Συνηθίζουμε να λέμε ότι δεν είναι τα κόμματα αυτό που ήταν ούτε καν στις αρχές του 2000 και βέβαια στα 90s. Αποτελούν εξασθενημένους οργανισμούς που απλώς και μόνον πολλές φορές εκπέφτουν σε πελατειακές δομές.
Κι όμως αν κάποιος σοβαρά βάλει τον ευρυγώνιο φακό του πάνω στο σημερινό πολιτικό σύστημα θα δει ότι απαραίτητη προϋπόθεση της πολιτικής αντιπαράθεσης παραμένουν τα κόμματα. Δίδαγμα τρανό σε αυτό η κυβερνώσα παράταξη. Και εκεί ακριβώς διαμορφώνονται και οι όροι και το κλίμα για να είναι ένα κόμμα και πόλος εξουσίας. Γιατί κι άλλα κόμματα έχουν δεσμούς και σχέση με τις κοινωνίες, όπως για παράδειγμα το ΚΚΕ αλλά και εν μέρει το ΠΑΣΟΚ.
Αλλά σήμερα για να είσαι και πόλος εξουσίας απαιτούνται και άλλα πράγματα. Μιλούμε για αντιπαράθεση κόμματος έναντι κοινωνικής συμμαχίας; Οχι. Αντίθετα, στο σημερινό σημείωμα θα λέγαμε ότι είναι αλληλένδετα. Ούτε ο Μητσοτάκης μπορεί να αγνοήσει το κόμμα τού οποίου ηγείται δέκα χρόνια. Ούτε το κόμμα του μπορεί να αγνοήσει τις συμμαχίες που το φέρνουν στο κυβερνητικό τιμόνι της χώρας.