Τα κιλά επιστρέφουν μετά τη διακοπή των GLP-1 αγωνιστών

Τα νέα φάρμακα για την παχυσαρκία, οι αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1, όπως η σεμαγλουτίδη και η τιρζεπατίδη, έχουν αλλάξει ριζικά το τοπίο της φαρμακευτικής αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, προσφέροντας σημαντική και ταχεία απώλεια βάρους. Ωστόσο, πρόσφατη μετα-ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό BMJ (Ιανουάριος 2026) εγείρει σοβαρούς προβληματισμούς σχετικά με τη διατήρηση των οφελών μετά τη διακοπή της θεραπείας.

Η ανάλυση περιέλαβε 37 μελέτες με συνολικά 9.341 ενήλικους υπέρβαρους ή παχύσαρκους οι οποίοι είχαν λάβει διάφορα φάρμακα απώλειας βάρους, συμπεριλαμβανομένων των νεότερων GLP-1 αγωνιστών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι, κατά μέσο όρο, στους ασθενείς που έλαβαν τη σεμαγλουτίδη και την τιρζεπατίδη, η αρχική απώλεια βάρους ήταν μεγαλύτερη (κατά μέσο όρο 14,7 κιλά), αλλά και η επαναπρόσληψη του βάρους μετά τη διακοπή του φαρμάκου σαφώς ταχύτερη, φτάνοντας τα 0,8 κιλά τον μήνα. Σύμφωνα με τη μελέτη αυτή οι ασθενείς αναμένεται να επιστρέψουν στο αρχικό τους βάρος περίπου 1½ έτος μετά τη διακοπή των φαρμάκων.

Ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι τα καρδιομεταβολικά οφέλη – όπως η βελτίωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c), της αρτηριακής πίεσης και των λιπιδίων — φαίνεται να χάνονται ακόμη νωρίτερα, μέσα σε περίπου 1,4 έτη από τη διακοπή της θεραπείας. Αυτό υποδηλώνει ότι η μεταβολική επιδείνωση μπορεί να προηγείται της πλήρους επαναφοράς του σωματικού βάρους.

Σε σύγκριση με προγράμματα συμπεριφορικής παρέμβασης, τα οποία οδηγούν σε μικρότερη απώλεια βάρους (περίπου 5 κιλά), η επαναπρόσληψη έπειτα από φαρμακευτική αγωγή είναι έως και τέσσερις φορές ταχύτερη με τους GLP1. Παρότι η ταυτόχρονη παροχή διαιτολογικής ή συμπεριφορικής υποστήριξης κατά τη διάρκεια της φαρμακευτικής αγωγής οδηγεί σε μεγαλύτερη αρχική απώλεια βάρους, δεν φαίνεται να επιβραδύνει την επαναπρόσληψη μετά τη διακοπή.

Διαπιστώνεται ότι η παχυσαρκία είναι μια χρόνια, υποτροπιάζουσα νόσος. Τα GLP-1 φάρμακα είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά, αλλά δεν αποτελούν «μαγική λύση». Η μακροχρόνια διατήρηση των οφελών πιθανόν απαιτεί συνεχιζόμενη θεραπεία ή συνδυασμό παρεμβάσεων, καθώς και σαφή ενημέρωση των ασθενών από την έναρξη της αγωγής. Η μελέτη υπογραμμίζει την ανάγκη για περισσότερα δεδομένα μακροχρόνιας παρακολούθησης στον πραγματικό κόσμο και για μια πιο ρεαλιστική, ολιστική προσέγγιση στη διαχείριση της παχυσαρκίας, όπου τα φάρμακα αποτελούν ένα εργαλείο – όχι τη μοναδική λύση.

Ο Κώστας Τσιούφης είναι καθηγητής Καρδιολογίας ΕΚΠΑ – Α’ Πανεπιστημιακή Καρδιολογική Κλινική στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών