Στο χέρι μας

Ενα τόσο δα πραγματάκι. Οσο ένα πακέτο τσιγάρων. Τόσο ήταν το πρώτο iPhone που παρουσίασε τέτοιες μέρες, το 2007, ο Στιβ Τζομπς, ο επιχειρηματίας που είχε την παγκόσμια επιδραστικότητα ενός ροκ σταρ. Κινητά τηλέφωνα είχαμε ήδη στην Ελλάδα από το καλοκαίρι του 1993. Βγάζαμε φωτογραφίες με αυτά, στέλναμε και μηνύματα – αν και η πρώτη νουβοτέ των κινητών τηλεφώνων που με είχε εντυπωσιάσει είναι ότι είχαν αναγνώριση κλήσης, για να φανταστείτε σε τι εποχές έχω ζήσει. Τέλος πάντων, το iPhone μπορεί να μην ήταν ακριβώς το πρώτο smartphone, ήταν όμως αυτό που έδωσε άλλη διάσταση στη συγκεκριμένη συσκευή, ίσως την πιο επαναστατική των τελευταίων δεν ξέρω κι εγώ πόσων αιώνων.

Οι νεότεροι δεν ξέρουν πώς είναι η ζωή χωρίς κινητό κι εμείς οι παλαιότεροι το έχουμε ξεχάσει. Και πιάνω τον εαυτό μου, καθώς παρακολουθώ κάποια ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, να αναρωτιέμαι γιατί, όταν ψάχνονται, δεν τηλεφωνιούνται στα κινητά τους. Γιατί, ας πούμε, στο «Η Αλίκη στο Ναυτικό», όταν η Διαμαντίδου ψάχνει τη Βουγιουκλάκη που έχει τρυπώσει στο αντιτορπιλικό, δεν της τηλεφωνεί να εξακριβώσει πού βρίσκεται; Σκέφτομαι δε πως αν είχαμε κινητά πριν από εκατό χρόνια, πάρα πολλά μυθιστορήματα και σενάρια θα είχαν γραφτεί αλλιώς. Πώς θα ήταν, για παράδειγμα, το «Τρίτο στεφάνι» αν οι ήρωες θα μπορούσαν να εντοπίσουν ο ένας τον άλλο τηλεφωνικά. ‘Η ακόμη και η επίκαιρη «Μεγάλη Χίμαιρα» αν η Μαρίνα μπορούσε να επικοινωνήσει με τον Γιάννη όταν εκείνος είχε μπαρκάρει;

Το θέμα μας όμως είναι το iPhone που έδωσε στη συσκευή και ένα είδος ταξικού πρόσημου. Εγινε το «κουρσάκι» της δεκαετίας του 1960, το «Ακριβό μου διθέσιο» της Πρωτοψάλτη. Οι πιτσιρικάδες φλεξάρουν με τα σούπερ ντούπερ κινητά, οι μεγαλύτεροι αλλάζουν τηλέφωνο ακόμη και αν δεν συντρέχει λόγος (προσωπικά, έχω την ίδια συσκευή εδώ και εφτά, σχεδόν, χρόνια). Ετσι, για το καινούργιο μοντέλο. Που δεν ξέρω τι περισσότερο έχει από το προηγούμενο ή το προπροηγούμενο αφού εδώ και κάμποσα χρόνια τα smartphones τα κάνουν όλα. Πολλά από τα οποία αμφιβάλλω αν τα είχε φανταστεί ο Στιβ Τζομπς, αυτός ο «ποιητής της τεχνολογίας», που πέθανε το 2011, πολύ πριν κυκλοφορήσει το iPhone 5.

Ολος ο κόσμος μας είναι, εδώ και χρόνια, στο χέρι μας, στην παλάμη μας. Μέσα από μια μικρή οθόνη επικοινωνούμε, μιλάμε, φωτογραφίζουμε και φωτογραφιζόμαστε, «διορθώνουμε» τις φωτογραφίες,  βλέπουμε σίριαλ, άμα λάχει και ταινίες, γράφουμε, στέλνουμε, κάνουμε τις τραπεζικές μας συναλλαγές, πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας, δίνουνε χαρτζιλίκι στα παιδιά μας, ανιχνεύουμε τις διαδρομές μας, κλείνουμε εισιτήρια, «επισκεπτόμαστε» μουσεία, μετράμε την πίεσή μας και το ζάχαρό μας, καταγράφουμε τον ύπνο μας, μετράμε τα βήματα που κάνουμε καθημερινά, τις θερμίδες που καίμε, «αναγνωρίζουμε» τις αρρώστιες των φυτών μας, των σκυλιών και των γατιών μας, τσεκάρουμε τις διαδρομές πλοίων και σκαφών λες και είμαστε Λιμεναρχείο και την εξέλιξη του καιρού καλύτερα από μετεωρολόγους, φλερτάρουμε, αγαπάμε, χωρίζουμε, εκδικούμαστε, κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη.

Μέχρι που σκάει εκείνη η είδηση για τον 15χρονο που σκότωσε τον 17χρονο διότι έστειλε ένα μήνυμα στο κορίτσι του. Θα μου πείτε το ίδιο θα γινόταν κι αν έστελνε ραβασάκι. Δεν ξέρω. Και νομίζω πως ούτε ο Τζομπς θα ήξερε.