ناگفته‌های یکی از مسافران اتوبوس خبرنگاران: مسئولان همراه ما با ماشین شاسی‌بلند جلوتر از اتوبوس در حرکت بودند؛ از سرعت کم اتوبوس گلایه داشتند / صندلی ما کمربند نداشت / برخی افراد هنگام واژگونی اتوبوس به سمت ما پرتاب شدند

«۳۰ ثانیه بیشتر طول نکشید. اشهدم را خواندم و خودم را به دست تقدیر سپردم.» این چند جمله روایت همان لحظه‌ای است که مسافران اتوبوس مرگ، دنیا دور سرشان چرخید، دو نفرشان همانجا آسمانی شدند، باقی به بیمارستان رفتند و یک‌نفرشان همچنان در بیمارستان بستری است