Πάνος Σταθακόπουλος : Η εμπειρία στο στρατό που του στέρησε τον ύπνο
Ένα συγκλονιστικό γεγονός μοιράστηκε με τους θαυμαστές του ο ηθοποιός Πάνος Σταθακόπουλος.
Μιλώντας για τις εμπειρίες του από το στρατό ο αγαπημένος ηθοποιός θυμήθηκε ένα περιστατικό που τον στιγμάτισε και τον έκανε να μην κοιμάται για μήνες.
Ο ηθοποιός είδε μπροστά στα μάτια του να διαμελίζονται δύο άνθρωποι, ένας φίλος του στρατιώτης και ένας ανθυπολογαχός.
«Ήμουν στην αρχή της θητείας μου, γύρω στον ένα μήνα, κι έπρεπε να πάμε να κάνουμε ασκήσεις με πραγματικά πυρά, να ρίξουμε χειροβομβίδα. Ένας φίλος, όσο προλάβαμε να γίνουμε φίλοι στις 30 μέρες που είχαμε γνωριστεί, γιατί κοιμόταν στο διπλανό κρεβάτι, ενώ ήταν η σειρά μου να ρίξω τη χειροβομβίδα, με παρακάλεσε να πάει εκείνος γιατί στο δίπλα “Π” θα πήγαινε ένας άλλος φίλος που κάναμε πλακίτσα. Μου είπε «σε παρακαλώ, άσε με να πάω στη σειρά σου να ρίξω εγώ» κι εγώ θα ήμουν στην επόμενη τετράδα. Το λέω κι ανατριχιάζω, γιατί στη θέση του θα βρισκόμουν εγώ» αναφέρει ο ίδιος.
Ο Πάνος Σταθακόπουλος συγκλονίζει: «Για ένα λάθος που δεν καταλάβαμε και δεν μάθαμε ποτέ, ενδεχομένως να ήταν ελαττωματική η χειροβομβίδα ή να την άνοιξαν πριν πάρουν τις εντολές από τον υπεύθυνο, η χειροβομβίδα έσκασε μπροστά στα μάτια μου και σκοτώθηκε ο φίλος μου, ο Γιάννης Ηγεμόνας, όπως και ο ανθυπολοχαγός που ήταν μαζί του».
Όσον αφορά στον τρόπο που το χειρίστηκε ο ηθοποιός ανέφερε το περιοδικό Λοιπόν: «Εννοείται πως είχα χάσει τον ύπνο μου, κανείς δεν μπορούσε να κοιμηθεί και να πιστέψει ότι συνέβη, ότι ο φίλος που ήταν στον ίδιο θάλαμο, ήταν δίπλα μας. Δεν ξέρω αν ήταν λάθος που ρίξαμε με πραγματικά πυρά, γιατί την επόμενη χρονιά άρχισαν να ρίχνουν με εικονικές χειροβομβίδες. Αυτό άρχισε να φεύγει πολλά χρόνια μετά και αφού είχα τελειώσει από το στρατό. Στην Καλαμάτα δεν κοιμήθηκα όσο έμεινα, αλλά και μετά, όταν είχα έρθει στο ΚΕΒΟΠ, πήγαινα με φίλους να δούμε τους γονείς του Γιάννη, εδώ στην Αθήνα. Ο τρόπος που το διαχειρίστηκα ήταν ο ίδιος με τον οποίο διαχειρίζομαι πολλά θέματα άσχημα στη ζωή μου, μέσα από το χιούμορ και το θέατρο, έτσι ξορκίζω το κακό».