رحمان درکشیده و یادمانده هایش از کشتار تابستان ۶٧
برای کشتار وسیعتر و بی دردسرتر، زندانیان را در بی خبری مطلق نگاه داشته و سلاخی کردند! در آن روزها یک تریلی کانتینردار را دیدیم اما شک نکرده بودیم که ممکن است جسد بچه های اعدامی در این کانتینر باشد! ..... شوک بزرگی بر ما وارد شده بود، ما مرگ یاران را باور نمی کردیم، حمل بار سنگین مرگ این همه عزیز بر شانه هایمان آسان نبود ..... زندان برایم مانند خوابی بود که بیش از هشت سال طول کشیده بود!