Հրազդանի թատրոնի ղեկավար. «ԵԹԵ ԴԵՐԱՍԱՆՆԵՐԻՑ ՄԵԿԸ ՈՐՈՇԻ ԳՆԱԼ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆ, Ի՞ՆՉ ԵՄ ԱՆԵԼՈՒ»

Գարնանը «Արտավազդ-2015» ամենամյա թատերական մրցանակաբաշխությանն ընդառաջ կայացած մարզային թատրոնների ստուգատեսին, որտեղ ներկա էին գրեթե բոլոր մարզային թատրոնների ղեկավարները, քննարկվեց ու խոսվեց մարզային թատրոնների խնդիրների մասին: Ղեկավարներն իրենց դարդ ու ցավի մասին բարձրաձայնեցին` երեւանյան թատերական ոլորտի ներկայացուցիչներն էլ հակադարձեցին, քննադատեցին ու իրենց խորհուրդներով ուղղություն տվեցին` «ճահճային» իրավիճակից դուրս գալու համար: Այդ ժամանակ բացակայում էր միայն Հրազդանի դրամատիկական թատրոնը, եւ ոչ ոք նույնիսկ տեղյակ չէր նրանց գործունեության մասին:

Սակայն օգոստոսի սկզբին Հրազդանի դրամատիկական թատրոնում կայացավ «Լոռեցի Սաքոն» (ըստ Հ. Թումանյանի համանուն պոեմի) ներկայացման առաջնախաղը, որին ներկա էր նաեւ «Իրավունքը»: Բեմադրության թույլ եւ ուժեղ կողմերը, երաժշտական ճաշակը գնահատելը թողնելով թատերագետների վերլուծությանը` նշենք, որ թատրոնի անձնակազմը իր ունեցած հնարավորությունների սահմանում կարողացել էր պատվով դուրս գալ այս գործի տակից: Ինչ վերաբերում է հնարավորություններին, ակներեւ էր, որ զրո միջոցներով մարդիկ 4-5 հոգով բեմադրություն էին արել ու գրեթե լեփ-լեցուն դահլիճ ապահովել:

Նշենք, որ ներկայացման ե՛ւ բեմադրիչը, ե՛ւ երաժշտական ու նկարչական ձեւավորումների հեղինակը, ե՛ւ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարն ու տնօրենը ԱՇՈՏ ՍԱՐԳՍՅԱՆՆ է, որին կարելի է համարել Հրազդանի թատրոնի «մահապարտ», ով ոչինչից ինչ-որ բան է ստեղծում ու մի քանի դերասան պահում թատրոնում: «Իրավունքի» հետ զրույցում Ա. Սարգսյանը թատրոնի հիմնական խնդիրներից առանձնացրեց ջեռուցումը:

- Եթե շենքը չի ջեռուցվում, ինչպե՞ս կարող ենք ներկայացում խաղալ, կամ ո՞վ կգա ներկայացում նայելու: Նախկինում, երբ դպրոցները չէին ջեռուցվում, գալիս էին թատրոն` ներկայացում դիտելու, որովհետեւ այնտեղ էլ էր ցուրտ, թատրոնում էլ: Հիմա դպրոցներում տաք է, թատրոնում` ցուրտ, ինչն էլ հիմնական խանգարող պատճառն է դառնում հանդիսատեսի համար: Ձմռանը ստիպված կանգ ենք առնում ու զբաղվում հաջորդ ներկայացման նախապատրաստական աշխատանքներով: Եթե շենքը ջեռուցվի, հնարավորություն կունենանք ավելի շատ ներկայացումներ խաղալ, չնայած որ մեր կազմը շատ սեղմ է` դժվարությամբ ենք մի ներկայացումը գլուխ բերում:

- Քանի՞ դերասան ունեք:

- 4 դերասան, ինքս տնօրենն եմ, ներկայացման ձեւավորողն եմ, բեմադրիչն եմ, հավաքարարն եմ... Շատ դժվար է... Հազար գործ եմ կատարում, գնալով ֆիզիկապես ծերանում եմ...

- Տարվա մեջ քանի՞ ներկայացում եք ունենում:

- Եթե լավ տարի է լինում, խաղում ենք մոտ 20-30 ներկայացում, այդ թվում նաեւ մանկական: Լինում է տարի, որ 7-10 ներկայացումով եզրափակում ենք տարին: Այս ներկայացումը` «Լոռեցի Սաքոն»,  համարվում է էլիտար ներկայացում, ինքնըստինքյան արդեն պարզ է` շատ քիչ ենք խաղալու: Դժվար է ներկայացում պահելը, հիմա եթե դերասաններից մեկը որոշի, ասենք, գնալ Ռուսաստան արտագնա աշխատանքի, ես ի՞նչ եմ անելու, պատկերացնո՞ւմ եք իմ վիճակը: Տիպաժային ընտրված 4 դերասան են, մեկը գնաց` ամբողջ ներկայացումը քանդվում է: Մյուս թատրոնների նման չէ, որ կարողանաս փոխարինող գտնել: Կադրերի, ներկայացումների ֆինանսավորման խնդիր ունենք:

- Պարոն Սարգսյան, թատրոնը տեղական ինքնակառավարման մարմինների ենթակայության տակ է, թատրոնի խնդիրները նրանց ուշադրության կենտրոնում չէ՞:

- Համայնքների ենթակայության տակ գտնվող բոլոր թատրոններն էլ ապահովագրված չեն: Թատրոնի մասին օրենք գոյություն չունի, այսօր լավ է, իսկ վաղը կգա մի ուրիշ քաղաքապետ, որը բացարձակ կապ չունի թատրոնի հետ... Բախտավոր են այն թատրոնները, որոնք ենթարկվում են Մշակույթի նախարարությանը:

- Այդ դեպքում, ինչպե՞ս եք պահում թատրոնը:

- Շատ թե քիչ իմ հայտնիությունն օգնում է, հետս գլուխ չեն դնում: Մի կերպ, կռվով-դավով հարց ենք լուծում, ապրում ենք էլի... Տխուր, գավառային իրականություն:

- Այսինքն` ամեն ինչ անում եք, որպեսզի թատրոնը չվերածվի ռեստորանի:

- Ո՛չ, Հրազդանի թատրոնը ռեստորանի չի վերածվի, քանի ես սաղ եմ: Մենք ճոխություններ չենք ուզում, պարզապես, ուզում ենք աշխատել, ինչպես մյուս նորմալ թատրոնները: Չենք պահանջում, թե հազար հաստիք տվեք մեզ, չենք ասում` մեզ միլիոններ տվեք ներկայացում անենք, նվազագույնն ենք պահանջում, որ կարողանանք տեղաշարժվել:

- Փոխմարզպետը մեզ հետ զրույցում խոստացավ, որ թատրոնը ուշադրության կենտրոնում կպահեն:

- Տա Աստված...

ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ

Հ.Գ. Ամբողջությամբ կարդացե՛ք այսօրվա տպագիր «Իրավունքում»: