دادخواهی بیسرانجام کارگران ارکان ثالث نفت و گاز/ اینجا کارگر حق ندارد حتی به «دیوان عدالت» شکایت کند!
در حالی که چرخهای عظیم صنعت نفت و گاز بر شانههای ستبر کارگران ارکان ثالث میچرخد، بخش قابلتوجهی از دسترنج این قشر به جیب شرکتهای پیمانکاری سرازیر میشود که تنها هنرشان «امضای قرارداد در اتاقهای دربسته» است.
به گزارش خبرنگار ایلنا، در شرایط کنونی که طبقه کارگر در ایران، بیامان و از هر سو در منگنه قرار گرفته است، صحبت از «زیست شرافتمندانه» به مبارزهای نابرابر بدل شده است. از یکسو، فشار تورم و بحرانهای معیشتی، توان اقتصادی مزدبگیران را به پایینترین سطح ممکن رسانده و از سوی دیگر، هرگونه تلاش برای تشکلیابی مستقل و حقخواهی صنفی، با موانع ساختاری و برخوردهای سلیقهای روبروست. کارگران در حالی زیر ضربات سهمگین اقتصادی و مدیریتی قرار دارند که ابتداییترین ابزارهای دفاعی آنها، یعنی ایجاد صنف و فریاد زدن مشکلات، به جای آنکه فرصتی برای بهبود شرایط باشد، به تهدیدی برای امنیت شغلی بدل شده است.
اما در دل همین اتمسفر سنگین، باید بدانیم بدنه کارگری کشور، بهویژه در شریانهای حساس اقتصاد، همچنان زنده است و با تمام محدودیتها، مطالبهگری میکند. آنها که چرخهای صنعت نفت و گاز را در سختترین شرایط اقلیمی میچرخانند، امروز خود در لابلای چرخدندههای بروکراسی و نظام پیمانکاری فرسوده شدهاند. در میان تجمعات حقخواهانهای که امروز در جامعه کارگری جریان دارد، بخش بزرگی از فریادها متعلق به «کارگران ارکان ثالث» و نیروهای شرکتی است؛ قشری که سالهاست بر سر مطالبات انباشته شده خود فریاد میزند، اما صدایش در دالانهای تودرتوی شرکتهای پیمانکاری گم میشود.