Ойка-елак

Ой­ка-көй­сез­би­кә елар­га яра­та икән. Аз гы­на җил ти­еп кит­сә дә, кү­зен­нән яшь там­чы­ла­ры та­ма баш­лый.
– Ой, те­лә­мим! Ой, ки­рәк тү­гел! Ой, ми­не кы­ер­сы­та­лар! – дип так­мак­лый икән.
Ой­ка ир­түк елап җи­бәр­гән.
Аның ела­га­нын Әтәч ише­теп, тә­рә­зә­дән ка­ра­ган да, әй­тә икән:
– Ела­ма, Ой­ка! Мин таң бе­лән: «Ки-кри-күк!» дип җыр су­зам, ә син елый­сың, ми­ңа җыр­лар­га ирек бир­ми­сең.
Ой­ка көн­де­зен дә елый икән. Үлән ара­сын­да­гы чи­керт­кә түз­мә­гән, аңа эн­дәш­кән:
– Ела­ма, Ой­ка! Мин үлән ара­сын­да кө­не бу­е­на чер­кел­дим, ә син ела­гач, ми­не бер­кем дә ишет­ми.
Ой­ка кич җит­кәч тә елый икән. Аның ела­га­нын ише­теп, бу­а­да­гы ба­ка­лар си­ке­ре­шеп кил­гән­нәр.
– Ела­ма, Ой­ка! – Без кич бе­лән ба­кыл­дар­га яра­та­быз, ә син без­гә кы­ен­лык ки­те­рә­сең, – ди­гән­нәр.
Ой­ка төн­лә дә елый икән. Аның ела­га­нын ише­теп, тә­рә­зә кар­шы­сы­на сан­ду­гач ки­леп кун­ган да:
– Ой­ка, ела­ма! Мин иң ма­тур җыр­ла­рым­ны төн­лә җыр­лыйм. Ә син ми­ңа ко­ма­чау­лый­сың, – ди­гән.
– Ә ми­ңа кай­чан гы­на елар­га соң? – дип, аяк ти­беп кыч­кыр­ган Ой­ка-көй­сез­би­кә.
Ур­ман­нан аю ба­ла­сы, ку­ян ба­ла­сы һәм ти­ен ба­ла­сы кил­гән­нәр. Ой­ка­ның тә­рә­зә­се кар­шы­на бас­кан­нар да, ан­нан үте­неп со­рый баш­ла­ган­нар:
– Ела­ма, Ой­ка! Си­нең ар­ка­да Ко­яш кә­еф­сез­лә­неп, бо­лыт ар­ты­на ке­реп ка­ча.
– Ярар ин­де, – дип, авыр су­лап куй­ган Ой­ка. Алай­са мин бө­тен­ләй ела­мыйм.