نبرد میان «چرخدندههای کار» و «ماشینهای جنگ»/ وظیفه طبقاتی کارگر در سنگر تولید چیست؟
جنگ، همواره برای سرمایهداران فرصت و برای زحمتکشان، جز تورم، بیکاری و ویرانی نبوده است. در شرایطی که امپریالیسم آمریکا استراتژی بلعیدن منطقه را دنبال میکند، طبقه کارگر ایران بر سر یک دوراهی سرنوشتساز ایستاده است.
به گزارش خبرنگار ایلنا، بیش از یک ماه از شعلهور شدن آتش کینتوزانه جنگی میگذرد که هرچند اکنون به آتشبسی متزلزل انجامیده، اما همچنان تجاوز آشکار امپریالیسم آمریکا و متحد منطقهای آن، اسرائیل، سایه شوم و سنگین خود را بر پهنه خاک کشورمان حفظ کرده است. در روزهای نخست این هجوم نظامی، ماشین عظیم تبلیغاتی و رسانهای امپریالیسم با تمام قوا کوشید تا با نقاب فریبنده «کمک به مردم ایران» و ادعای دروغین «به ارمغان آوردن آزادی»، توجیهی عوامفریبانه برای بمبارانها و حملات ویرانگر خود بتراشد. اما هرچه عقربههای زمان به جلو رفت و غبار انفجارها فرو نشست، پردهها افتاد و چهره عریان و کریه حقیقت بیش از پیش نمایان شد. آنگاه که زیرساختهای حیاتی کشور که آجر به آجر آن با عرق جبین و جانفشانی طبقه کارگر بنا شده بود آماج موشکها قرار گرفت و خون مردمان عادی و غیرنظامیان بیگناه، به ویژه زحمتکشان حاشیهنشین، بر زمین ریخت، به روشنی دریافتیم که این ادعاها چیزی جز یک بازی کثیف رسانهای نبوده است. این همان آمریکای ویرانگرِ عراق، سوریه، لیبی و افغانستان است که چنگالهای غارتگرش را به سوی این آب و خاک دراز کرد و در پسِ این آتشبس شکننده، همچنان مترصد فرصتی است تا خاورمیانه را بار دیگر در حمام خون فرو ببرد.
باید به این درک عمیق طبقاتی دست یابیم که تار و پود این جامعه، به دستان پینهبسته و بازوان توانمند ما کارگران بافته میشود. این نیروی کار زحمتکشان است که چرخهای تولید را به گردش درمیآورد، ثروت میآفریند و شریانهای حیات اقتصادی را زنده نگه میدارد. شکی در این نیست که تمامی ارزش افزوده، سود و رونقی که حاصل رنج بیوقفه ماست، به جیب سرمایهداران سرازیر میشود و تنها قطرهای ناچیز از آن دریای ثروت، به عنوان دستمزدِ بخورنمیر، سهم کارگران میگردد تا تنها قادر به بازتولید نیروی کار خود باشند.