جدایی اسکوچیچ؛ آزمون ثبات مدیریتی در تراکتور
قطع همکاری ناگهانی تراکتور با دراگان اسکوچیچ، در مقطعی حساس از فصل، بیش از آنکه یک تصمیم صرفاً فنی باشد، نشانهای از چالشهای مدیریتی و خطر بازگشت بیثباتی به باشگاهی است که تازه طعم موفقیت پایدار را چشیده است.
به گزارش ایلنا، جدایی ناگهانی اسکوچیچ از نیمکت تراکتور را نمیتوان صرفاً یک تغییر فنی یا جابهجایی معمول در چرخه مربیان دانست؛ این اتفاق بیش از آنکه حاصل یک تصمیم فوتبالی باشد، نشانهای از شکافهای مدیریتی و بیثباتی ساختاری در باشگاهی است که هنوز در حال آموختن زیست حرفهای پس از موفقیتهای بزرگ است. تیمی که فصل گذشته با هدایت دراگان اسکوچیچ نخستین قهرمانی لیگ برتر تاریخ خود را جشن گرفت و در ادامه با فتح سوپرجام نشان داد ظرفیت تبدیلشدن به یک قدرت پایدار را دارد، اکنون در میانه فصل با تصمیمی مواجه شده که میتواند مسیرش را بهکلی دگرگون کند.
اسکوچیچ، فارغ از اختلافات اخیر، مربیای بود که در تراکتور هویتی فنی و قابلتشخیص بنا کرده بود؛ تیمی مبتنی بر فشار بالا، انتقال سریع و بهرهگیری از تجربه بازیکنان کلیدی. روند سینوسی نتایج در لیگ برتر و نشانههای آشکار از سردی روابط او با مدیران باشگاه، از همان هفتههای ابتدایی فصل جدید خبر از شکافی میداد که دیر یا زود به بحران تبدیل میشود. در چنین فضایی، حتی صعود مقتدرانه در لیگ نخبگان آسیا نیز نتوانست پیوند میان نیمکت و مدیریت را ترمیم کند. غیبتهای مکرر سرمربی در نشستهای خبری، کنارهگیری دستیاران خارجی و تنش با برخی چهرههای شاخص تیم ــ از جمله شجاع خلیلزاده ــ عملاً نشان میداد که پروژه اسکوچیچ به ایستگاه پایانی نزدیک شده است.