آیا «تعزیه» یعنی «درام تاریخی» به همراه «موسیقی و آواز»!؟/نگاهی به اجراهایی از گذشته تا امروز+فیلم
اگر نگاهی به گونههای نمایشی و آیینی کشور بیندازیم درخواهیم یافت که «تعزیه» مسیر پرفرار و نشیبی را پیموده تا در نهایت مخاطبان امروزی آن را به عنوان گونهای نمایشی شناختهاند. به جرات میتوان گفت از دوره صفویه تاکنون صرفا تعزیهخوانها بودهاند که شخصا این آیین را زنده نگاه داشتهاند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، در میان گونههای نمایشی تعزیه را باید یکی از با اهمیتترینها دانست. تعزیه صرفا شعرخوانی با همراهی موسیقی نیست و در عین حال با وجود شبیهخوانیها نمایش صرف هم نیست. تعزیه آمیختهای از نمایش، موسیقی با چاشنی تاریخ است که بخشهای مهمی از زندگی ائمه را روایت میکند.
مهمتر اینکه تعزیه ریشه در باورها، تاریخ و عواطف شیعی دارد. این هنر نمایشی، تلفیقی از شعر، موسیقی، سوگخوانی و درام است . به زبان بهتر تعزیه نهتنها نماد سوگ شیعه است، بلکه آیینهای از تاریخ اجتماعی، ادبی و هنری ایران نیز به شمار میرود.