ნათელა ურუშაძე: მაშინ იმ ერთ დიდ დარბაზში იყო ყველაფერი: კანცელარია, ბუღალტერია, სასწავლო ნაწილი და აკაკი ხორავას კაბინეტიც
0
“მე და ლილი ინსტიტუტში ერთად ვსწავლობდით, მეორე მსოფლიო ომის დრო იყო. გარეთ ციოდა, თეატრში – არა. ქუჩაში ბნელოდა, თეატრში – არა. ფანჯრებზე შავი ქაღალდები იყო აკრული, შენიღბვას რომ ვეძახდით. იყო საერთო გაჭირვება, პურის ტალონები…
ჩვენ, თეატრალური ინსტიტუტის სტუდენტები, „ვიცავდით“ ინსტიტუტის შენობას. ორ-ორი სტუდენტი მორიგეობდა. მე და ლილი წყვილში ვიყავით, ჩვენი სამორიგეო ადგილი იყო იქ, სადაც ახლა რუსთაველის თეატრის მუზეუმია. მაშინ იმ ერთ დიდ დარბაზში იყო ყველაფერი: კანცელარია, ბუღალტერია, სასწავლო ნაწილი და აკაკი ხორავას კაბინეტიც – ერთი კუთხე იყო, შუშაბანდით შემოღობილი და იქ იჯდა ხორავა, როგორც ლომი ვოლიერში. ჩვენც იქ ვიყავით სადარაჯოზე. როცა დაზვერვა შეატყობინებდა გერმანიას, მე და ლილი რომ ვიცავდით შენობას, განა რამეს გაბედავდა ჰიტლერი?“ მით უფრო, რომ დამხმარე ძალა მოდიოდა გვიან საღამოს – ვალიკო კვაჭაძე, რომელიც რადიოში მუშაობდა მაშინ და შოთა ქარუხნიშვილი, ეს უკეთილშობილესი ადამიანი და კურსზე ჩვენი ყველას პატრონი. მამამისი მუშაობდა ისეთ ადგილას, საიდანაც შეეძლო ჩვენთვის თეთრი პური გამოეგზავნა და შოთაც გამოგვეცხადებოდა ხოლმე თეთრი პურით ხელში. ასე ვიცავდით ინსტიტუტის შენობას.
რა თქმა უნდა, სულ ვლაპარაკობდით, რაღაცაზე ვკამათობდით და ვწყვეტდით დიდ პრობლემებს. სხვათა შორის, ერთი მორიგეობისას გორკის პიესაც ვთარგმნეთ. ასე დაგვათენდებოდა და პირდაპირ ავდიოდით ინსტიტუტში, სადაც გველოდნენ ჩვენი შესანიშნავი პედაგოგები: გიორგი ტოვსტონოგოვი და დიმიტრი ალექსიძე მსახიობის ოსტატობას გვიკითხავდნენ, რევაზ ნათაძე ფსიქოლოგიას, სახვითი ხელოვნების ისტორიას ვახტანგ ბერიძე, გრიგოლ კიკნაძე – ქართული ლიტერატურის ისტორიას, ჯანო ბაგრატიონი – ცეკვას, ქართულ ენას – არნოლდ ჩიქობავა და ვანო გიგინეიშვილი. ეს დიდი ბედნიერება იყო.
დამთავრდებოდა თუ არა გაკვეთილები, სასადილოში მივიჩქაროდით, სადაც სულ ერთი და იგივე მენიუ იყო – ჰერკულესი! მებუფეტე, დეიდა ნატო მის დასახელებას ვერ იმახსოვრებდა და რომ ვეკითხებოდით, დღეს რა გვაქვსო, გვპასუხობდა – ტუბერკულოზი, გენაცვალე, ტუბერკულოზი. ამ ტუბერკულოზით გამოკვებილები კი უკვე რუსთაველის თეატრში, სპექტაკლზე ჩავდიოდით,” – პროფესორ ნათელა ურუშაძის მოგონებას აქვეყნებს ფეისბუქგვერდი “ნათელა ურუშაძე”.