У Янкі Нэсцярука на ўрадзінах!
“Больш буслоў, чым людзей” – гавораць жыхары вёскі Сакі. Па праўдзе такой колькасці бусліных гнёздаў у адной вёсцы, не знойдзецца нідзе. Жыхары Сакоў падрыхтавалі толькі колы, каб неяк прывабіць любімых птушак – атрымалася! На кожным электрычным стаўбе ўжо водзяцца малыя бусляняты. Старэнькія бабулькі, седзячы на драўлянай лавачцы, паказваюць, колькі засталося пустых хат. Калі добра паразмаўляць, то радыя аддаць і хату і цэлы агарод у замен за «дахаванне» да смерці: “Мне ўжо многа не засталося, бо хутка мне дзевяноста”, – кажа адна з бабуля.
“Хто б хацеў старога чалавека,” – смяецца сусед, які цэлы час прыглядаўся на святліцу, пад якой зараз мела пачацца вясковае свята. – Бабулю з дзвюма хатамі!?” Бяру – адказваю і таксама накіроўваюся ў бок святліцы, дзе ўжо абяцалі дармовае піва. Быў не толькі той напітак, але і шмат падляшскіх спецыялаў, якія могуць дацаніць толькі заяўцы сапраўднай бяседы. А да гэтага мяса, каўбасы, пірагі, суп, бігас…адным словам усё. Такога застолля, напэўна, і не бачыў Міцкевіч, які апісваў учтэ ў эпапеі «Пан Тадэвуш», бо ў Сапліцове не было свінні, а ў Саках была! І хаця мясцовая солтыс, спадарыня Барбара Гонсёр, хвалявалася, што ніхто таго не з’есці, то гледзячы на колькасць людзей, якія прыйшлі павіншаваць Янку з днём народзінаў, магчыма пачала хвалявацца ці ўсяго хопіць.
Не толькі тое ўражвала, але і выступы мясцовых калектываў. Што цікавае, зараз дырыжоркай “Цаглінак” стала Марыя Пашто з украінскага Палесся. Настаўніца музыкі па адукацыі пакінула Рівнэ і асела ў Ласінцы. Пані Марыя таксама дырыжор царкоўнага хору, а з “Цаглінкамі” спявае ўсялякія песні, бо як гаворыць “культура па-за ўсялякімі падзеламі”.
Таксама ў Белскім доме культуры паўстаў новы калектыў, а стварыла яго мінчанка Наталля Сазановіч. Поўная добрай энэргіі, абдорана выдатным голасам, а яшчэ да таго сама пашыла строі для сябровак з калектыва: “Увогуле народныя песні былі ўсе такія – цяжкае вясковае жыццё, пакуль бульбу пасееш, пакуль жыта пасееш, а патом гэта ўсё пялі, вырывай…чалавек працаваў зяўсёды вельмі цяжка, таму пра свой лёс спяваў цяжка. Мала чаго вясёлага было. Я прыехала з Мінска, там трыццаць гадоў працавала ва Універсітэце Інфарматыкі і радыёэлектронікі, мы вельмі часта прыязджалі, з 2011 года, нават два разы ў год. Супрацоўнічалі з калектывамі, па вёсках хадзілі,калядавалі, “Куста вадзілі”. Тут такое асяроддзе сваё. Зараз працую ў Бельскім доме культуры, накіравалі мяне з Ужэнду працы”.
А ў Саках прайшло свята вёскі, бо Янка Нэсцярук проста захацеў у такі спосаб адсвяткаваць свой дзень народзінаў. Сам многа падарожнічае па свеце, ездзіць у паломніцтва, але таксама ахвотна вяртаецца на радзіму, дахаты. Янка падкрэслівае, што варта памятаць аб сябрах – менавіта ім Янка спраўляў імпрэзу: “Я маю калегаў з дзяцінства. Раней, за маладосці, таксама спраўлялі такія патанцоўкі. Як? Нармальна, з адной вёскі запрасілі гарманіста, з другой скрыпка і проста так на вуліцы сустракаліся і танцавалі. Гэта таксама паказчык вам маладым, што калі нешта хочацца, то атрымаецца і сябры дапамогуць, без розніцы ў якім ты ўзросце”.
Многая лета, Пане Янка!
Уршуля Шубзда, Беларускае Радыё Рацыя
Artykuł У Янкі Нэсцярука на ўрадзінах! pochodzi z serwisu БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ.