Ինչ կարիք կար Երևանում ընդունված փաստաթղթին տալու նման «կայծակնային» արձագանք. ո՞ւմ շահերն ենք սպասարկում. Կ. Բեքարյանը ՝ Երևանում ՀԱՊԿ-ի ընդունած և ՀՀ ԱԺ-ի կողմից ոչ կիրառելի համարված ակտի մասին
Եթե պիտի այս արձագանքն ու ուղերձը տայինք, փորձե՞լ ենք գոնե այնպես անել, որ այս փաստաթուղթը Երևանում չընդունվեր. Կարեն Բեքարյանը՝ ՀԱՊԿ ԽՎ Երևանի նիստում ընդունված ակտի մասին
«Համաձայն մի շարք ԶԼՄ - ներում ներկայացված տեղեկատվության՝ ՀԱՊԿ Խորհրդարանական վեհաժողովը Երևանում կայացած նիստում ընդունել է «Արտաքին ապակառուցողական ազդեցության հակազդելու վերաբերյալ» մոդելային նորմատիվ ակտ:
Մոդելային նորմատիվ ակտը պարունակում է առաջարկներ՝ «գունավոր հեղափոխությունների» տեխնոլոգիայի դեմ պայքարում օրենսդրությունը ներդաշնակեցնելու վերաբերյալ:
Նշվում է, որ ժամանակակից իրավիճակը բնութագրվում է ազգային իշխանությունների գործառույթները փոխարինելու, միջազգային կառույցների կողմից կառավարելու և զանգվածային գիտակցության վրա կործանարար տեղեկատվական ազդեցություն ապահովելու փորձերով… և այլն…
Ըստ շրջանառվող լուրերի, Հայաստանի խորհրդարանը հայտարարել է, որ այդ առաջարկությունները չեն կարող կիրառվել երկրի օրենսդրությունում:
ՀԱՊԿ ԽՎ-ին ուղղված նամակում Հայաստանի խորհրդարանը նշել է.
«Նախագծի մանրակրկիտ ուսումնասիրությունից և քննարկումից հետո մենք հանգեցինք այն եզրակացության, որ այդ առաջարկությունները չեն կարող կիրառվել Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրության մեջ»:
Եթե ԶԼՄ-ների տված պատկերը ճիշտ է և ամբողջական, առնվազն առաջանում են հարցեր.
1. Ո՞րն է այս կարգի շտապողականության պատճառը: Այն դեպքում, երբ նման նորմատիվ ակտերի քննարկումը շատ դեպքերում տևում է տարիներ և անգամ նման երկար քննարկումներից հետո չի նախատեսվում կամ որևէ կերպ պարտադրվում ամբողջական կամ մասնակի ընդունում՝ ի՞նչ կարիք կար Երևանում ընդունված փաստաթղթին տալու նման «կայծակնային» արձագանք: Վերաբերմու՞նք ենք արտահայտում: Ուղե՞րձ ենք հղում: Ու՞մ:
Հաշվետվությու՞ն ենք տալիս: Ու՞մ… և ինչի՞ համար կամ ինչի՞ դիմաց… Հասկանու՞մ ենք, որ մեկին տրվող դրական ուղերձը՝ նույն չափով և ավելին բացասական է մյուսի համար: Հասկանալո՞վ և գիտակցելո՞վ ենք անում: Ու՞մ շահերն ենք սպասարկում կամ սպասարկման իմիտացիա ստեղծում…
2. Նշված նորմատիվ ակտը, նախագծման փուլից սկսած ունեցել է բազմաթիվ քննարկումներ կառույցի տարբեր մարմիններում: Մասնակցե՞լ ենք: Մեր մոտեցումներն ու մտահոգությունները ներկայացրե՞լ ենք: Ինչպե՞ս չենք կարողացել հասնել մեզ համար ընդունելի ձևակերպումների, թե՞ բովանդակությունն էական չէր ու նպատակն այս փնթի քաղաքական ուղերձն էր:
3. Եթե պիտի այս արձագանքն ու ուղերձը տայինք, փորձե՞լ ենք գոնե այնպես անել, որ այս փաստաթուղթը Երևանում չընդունվեր, թե՞ չենք էլ մտածել այդ մասին:
Մտածե՞լն էլ է կորցրել արդիականությունը…»: