Երևանցի ճանաչված բժիշկը եղբոր հետ սպանել ու այրել է՝ կնոջը կուսությունից զրկած տղամարդուն

1in.am-ը գրում է․

1990 թվականի մայիսին Արաբկիրի ՆԳ բաժնում Արմեն Գ.-ի հարազատների կողմից դիմում ստացվեց, որ Արմենը երկու օր առաջ տանից դուրս է եկել ու չի վերադարձել: Արմենը մեքենա ուներ: Օրեր անց նրա մեքենան հայտնաբերվեց Երևանի Խորհրդային շրջանի տարածքում: Սակայն Արմենի գտնվելու վայրը մնում էր անհայտ:

Օպերատիվ-որոնողական աշխատանքների ընթացքում հարցաքննվեցին Արմենի բարեկամները, մտերիմները, ընկերները: Ուսանողական ընկերներից մեկը մտաբերեց, որ Արմենը ինտիմ կապի մեջ է եղել անասնաբուժական-անասնաբուծական ինստիտուտի ուսանողուհի Գայանե Մ.-ի հետ:

Գայանեի տվյալներն իրավապահները ճշտեցին անասնաբուժական-անասնաբուծական ինստիտուտից: Գայանեն արդեն ամուսնացած էր, ապրում էր ամուսնու, երկու երեխաների հետ: Նրա ամուսինը ճանաչված բժիշկ էր:

Իրավապահները ճշտեցին Գայանեի հասցեն, այցելեցին նրա տուն: Բժիշկ ամուսինը տանը չէր, տանն էր նրա եղբայրը: Վերջինս պատրաստակամություն հայտնեց հարսի՝ Գայանեի հետ ներկայանալու ՆԳ բաժին:

Գայանեի հետ իրավապահների զրույցը ոչ մի արդյունք չտվեց: Նա կտրականապես ժխտում էր Արմենի հետ որևէ կապ՝ իր ամուսնանալուց ի վեր: Այնուամենայնիվ, կնոջ պահվածքում կասկածելի բան նկատելով՝ իրավապահները որոշեցին դիմել «Ներքին գաղտնալսում» գործողությանը:

Գայանեն ու նրա տագրը առանձին թողնվեցին աշխատասենյակներից մեկում՝ աշխատողները «հրատապ գործերով» դուրս եկան սենյակից:

Հենց որ մենակ մնացին՝ Գայանեի տագրը մոտեցավ հարսին ու խստաձայն պահանջեց. «Ինչ էլ անեն՝ հանկարծ ոչինչ չխոսես, նրանք չեն կարող բացահայտել, ոչ մի հետք չենք թողել…»:

Իրավապահները վերսկսեցին Գայանեի հարցաքննությունը: Կինը երկար ժամանակ ջանաց անդրդվելի մնալ, բայց ի վերջո խոստովանեց ու բացահայտեց ծանր հանցագործությունը, որը ծանրացել էր նրա, նրա ամուսնու և ամուսնու եղբոր խղճի վրա:

Գայանեի ամուսին Սամվելը հաջողակ մարդ էր՝ բժշկական ինստիտուտն ավարտելուց հետո աշխատանքի անցնելով՝ շուտով ճանաչում էր ձեռք բերել: Գայանեի հետ ամուսնացել էր սիրելով, արդեն երկու երեխա ունեին:

Միայն թե բժիշկ Սամվելը շատ խանդոտ էր: Տարիների ընթացքում խանդը ավելի էր ուժեղանում, Սամվելը ցանկանում էր իմանալ կնոջ կյանքի բոլոր-բոլոր գաղտնիքները: Գայանեն Սամվելի հետ ամուսնության պահին կույս չէր, Սամվելը այն ժամանակ հավատացրել էր, թե դա իր համար կարևոր հանգամանք չէ: Բայց երկու երեխա ունենալուց հետո էլ նա չէր կարողանում հաշտվել այն մտքի հետ, որ ինքը չէր եղել իր կնոջ առաջին տղամարդը:

Օրերից մի օր Սամվելը կնոջ հետ մտերմիկ զրույցի էր բռնվել, անկարևոր գաղտնիքներ էր բացել իր կյանքից, ապա կնոջը հորդորել էր, որ ասի իր կյանքի առաջին տղամարդու անունը: Կինը մի քիչ դիմադրել, բայց ի վերջո տվել էր Արմենի անունը: Սամվելը հասել էր իր նպատակին:

Ավելին՝ իրենց «անմեղ» զրույցը Սամվելը կնոջից գաղտնի ձայնագրել էր, որ «փաստ» ունենա…

Հետագա օրերին Սամվելը կնոջը պարտադրել էր, որ զանգի Արմենին ու ժամադրի՝ ասելով, թե ամուսինը տանը չէ, կարող են հանդիպել հենց իրենց տանը…

Արմենը, ոչինչ չկասկածելով և ուրախանալով նախկին սիրուհու զանգից, գնացել էր նրանց տուն: Գայանեն առաջարկել էր, որ «ապահովության համար» իջնեն տան նկուղ և կարոտներն առնեն…

Նկուղ իջնելով՝ Արմենն ընկել էր Սամվելի ու նրա եղբոր ծուղակը: Վերջիններս երկաթե ձողերով ծեծել, խոշտանգել էին Արմենին: Հետո նրան մահամերձ վիճակում մեքենայով տարել էին գաջի գործարանի հարակից ձոր, բենզին էին լցրել վրան ու վառել էին, իսկ դիակի այրված մնացորդները գցել էին ջրանցքը…

Արմենի դիակը չհայտնաբերվեց, այն վայրում, որտեղ այրել էին դիակը հայտնաբերվեցին համապատասխան հետքեր…

Սամվել Գ.-ն ու նրա բժիշկ եղբայրը դատապարտվեցին 14-ական տարի ազատազրկման՝ ծանրացուցիչ հանգամանքներում դիտավորյալ սպանության համար, իսկ Գայանեն դատապարտվեց 5 տարի ազատազրկման՝ մարդասպաններին օժանդակելու համար:

The next bombardment of Japan took place on the night of 30/31 July. On that night Destroyer Squadron 25 (DesRon 25), which was commanded by Captain J.W. Ludewig aboard USS John Rodgers, searched the Suruga Gulf for Japanese shipping to attack. No ships were located, and in the early hours of 31 July the squadron sailed deep into the gulf and fired 1,100 rounds of 5-inch (130 mm) shells during seven minutes at a railway yard and aluminum plant in the town of Shimizu. While the aluminum plant was hit, this was of little importance as it had almost ceased production due to a shortage of raw materials. No damage was caused to the rail yard.[25][32]

Second attack on Kamaishi
Black and white photo with part of a ship in the foreground and flames and smoke risking from the left of a warship in the background. Several other ships are visible on the horizon at the rear of the photo.
USS Massachusetts firing at Kamaishi on 9 August 1945
During the last days of July and into early August, the Allied fleet sailed away from the Japanese coast to avoid a typhoon and allow the ships to replenish their stocks of fuel and ammunition. The fleet then sailed north and, on both 9 and 10 August, the carrier aircraft attacked a large concentration of Japanese aircraft on airfields in northern Honshu. The carrier pilots claimed the destruction of 720 Japanese aircraft in this operation.[33][34]

As part of these operations off northern Japan, Kamaishi was bombarded again on 9 August in the mistaken belief that the iron works had not been badly damaged.[15] TU 34.8.1 conducted this attack, and comprised the ships that had bombarded the city in July with the addition of the heavy cruisers USS Boston and Saint Paul, British light cruiser HMS Newfoundland, Royal New Zealand Navy light cruiser HMNZS Gambia and destroyers HMS Terpsichore, Termagant and Tenacious.[10][34] King George V did not participate in this action as mechanical problems affecting two of her propeller shafts meant that she was unable to sail at the speed specified for the bombardment force.[35]

The Allied ships opened fire on the iron works and docks in Kamaishi at 12:54 p.m. The bombardment was conducted from an average range of 14,000 yd (13,000 m) and lasted for almost two hours. During this time, the ships made four passes across Kamaishi harbor and fired 803 16-inch (410 mm) shells, 1,383 8-inch (200 mm) shells and 733 6-inch (150 mm) shells. Gambia fired the final shots of the attack. During the bombardment, several Japanese aircraft approached the Allied ships and two were shot down by Allied naval fighters. This bombardment caused more damage than the attack conducted in July, and large quantities of pig iron were destroyed.[10][34][36] The sounds of this bombardment were broadcast live on radio in the United States via a radio relay on board Iowa.[37] One of the prisoner of war camps in Kamaishi was destroyed by the Allied attack, resulting in the deaths of 27 Allied prisoners.[38]

A further bombardment by King George V, three light cruisers and escorting destroyers was planned to be conducted against an unspecified Japanese target on 13 August. This attack was cancelled due both to the battleship’s mechanical problems and the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki.[39] The Allied fleet did not conduct any other bombardments as Japan surrendered on 15 August.[40]

Submarine attacks